บทที่ 488 ทำเรื่องเลวทรามต่ำช้าได้ทุกอย่าง

แม้ว่าเมื่อคืนเขาจะไม่ได้สติ แต่ก็จำได้ชัดเจนว่าเขาไปที่เรือนเซียงหลินแน่ ๆ แล้วคนที่พากลับมาก็คือหนานหว่านเยียน แต่มาตอนนี้ทำไมคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ เขากลับกลายเป็นหยุนอี่ว์โหรวไปได้?

นี่สรุปว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

กู้โม่หานไม่เพียงความคิดยุ่งเหยิงเท่านั้น แต่เขายังถึงกับตื่นตระหนกขึ้นมาด้วย ถ้าเขาร่วมหอกับหยุนอี่ว์โหรวจริง ๆ เช่นนั้นเขา..... เขาก็คงจะล้างมลทินให้สะอาดไม่ได้แน่นอนแล้ว

ในเสี้ยววินาทีนั้น ไม่ว่าจะเป็นข้อตกลงกับหนานหว่านเยียนก็ดี หรือมาตรฐานที่หนานหว่านเยียนตั้งไว้เพื่อใช้เลือกผู้ชายก็ช่าง เขาก็ล้วนไม่ผ่านเกณฑ์แล้วทั้งนั้น

เป็นเรื่องที่หาได้ยากมาก ที่หยุนอี่ว์โหรวจะมีโอกาสเห็นแววตื่นตระหนกบนใบหน้าอันหล่อเหลาของกู้โม่หาน

ความอิจฉาและชิงชังในดวงตาของนางแทบจะล้นทะลักออกมาให้ได้แล้ว แต่นางก็ยังฝืนกัดฟันอดกลั้นไว้ ก่อนจะเช็ดน้ำตาด้วยท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจเป็นที่สุด

"ท่านอ๋อง เมื่อคืนนี้ท่านพาพระชายากลับมาจริง ๆ เจ้าค่ะ ตอนที่โหรวเอ๋อร์มาหาท่านบังเอิญเห็นเข้าพอดี แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างท่านกับพระชายา จู่ ๆ ทั้งสองคนก็ทะเลาะกันขึ้นมาในสวน กระทั่งในเรือนก็ยังไม่ทันได้เข้าไป ตอนนั้นพระชายาดูจะโกรธมาก ท่านไม่ยอมให้นางไป นางเลยเตะท่าน แล้วยัง.... แล้วยังตบท่านไปอีกฉากหนึ่งด้วย.....ตอนนั้นโหรวเอ๋อร์เป็นห่วงท่านมาก เลยคิดว่าอยากจะไปดูท่านสักหน่อย แต่สุดท้ายกลับถูกท่านลากเข้าไปในเรือนตรง ๆ แล้วจากนั้น จากนั้นก็....."

ยิ่งพูด สีหน้าของกู้โม่หานก็ยิ่งมืดทะมึนขึ้นเรื่อย ๆ พยายามระงับความโกรธของตัวเองอย่างเต็มที่

อาการชาหนึบที่ใบหน้าซีกซ้ายนั้นเขารู้สึกได้ น่าจะเป็นฝีมือการตบของหนานหว่านเยียนจริง ๆ อีกทั้งมีแค่นางคนเดียวที่กล้าตบเขา แต่ถ้าเป็นแบบนี้จริง ๆ ล่ะก็.....

กระดูกข้อนิ้วมืออันเรียวยาวของเขาส่งเสียงลั่นดังกรอบแกรบ "นอกจากหนานหว่านเยียนแล้ว ทำไมเจ้าถึงมาปรากฏตัวที่เรือนซีเฟิงได้?"

หยุนอี่ว์โหรวมีท่าทีตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่ก็ถูกนางปกปิดเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว

"โหรวเอ๋อร์ เมื่อคืนนี้โหรวเอ๋อร์ได้ยินเรื่องที่ท่านไม่สบาย ถึงได้รีบมาที่นี่.....โหรวเอ๋อร์แค่เป็นห่วงอาการของท่าน ขอท่านอ๋องโปรดยกโทษให้ด้วยเถิดเจ้าค่ะ!"

"โหรวเอ๋อร์รู้เจ้าค่ะ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้ทำเรื่องเช่นนี้ จึงยังมีหลายสิ่งที่ไม่คุ้นเคย จนปรนนิบัติท่านอ๋องได้ไม่ดีพอ แต่หลังจากนี้โหรวเอ๋อร์จะพยายามเรียนรู้ให้มาก ขอท่านอ๋อง.... "

"ออกไป" กู้โม่หานปรายตามองนางด้วยแววตามืดทะมึนแวบหนึ่ง พยายามอดทนอย่างสุดความสามารถ

สีหน้าของหยุนอี่ว์โหรวถึงกับแข็งค้าง จากนั้นก็มองเขาทั้งน้ำตาที่ไหลนองดั่งดอกสาลี่ต้องสายฝน

“ท่านอ๋อง นี่เป็นเพราะเมื่อคืนโหรวเอ๋อร์ทำได้ไม่ดีพอ ท่านถึงได้รังเกียจโหรวเอ๋อร์หรือเจ้าคะ?”

" บาดแผลที่หลังคอของท่าน โหรวเอ๋อร์ไม่ได้ตั้งใจจะข่วนจริง ๆ นะเจ้าคะ เป็นเพราะรู้สึกเจ็บปวดเกินไป ถึงได้.... ถึงได้ทนไม่ไหว.... "

ชั่วอึดใจนั้น ใบหน้าอันหล่อเหลาของกู้โม่หานก็ยิ่งเย็นชาลงมาทันที ตอนที่หยุนอี่ว์โหรวยังไม่พูดถึง เขาก็ยังไม่รู้สึกว่าที่หลังคอมีความผิดปกติใด ๆ แต่พอนางพูดถึงขึ้นมา กู้โม่หานก็มองซ้ำไปที่เล็บบางส่วนที่หักไปของหยุนอี่ว์โหรว ในใจก็ยิ่งรู้สึกหดหู่ทรมานใจขึ้นไปทุกขณะ

เขาพูดอย่างเย็นชา ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธกรุ่น

“ชายารองหยุน ข้าเคยแจกแจงให้เจ้าฟังอย่างชัดเจนไปนานมากแล้วนะ ว่าข้าไม่มีความรู้สึกรักใคร่ใด ๆ ต่อเจ้า และจะไม่มีอนาคตใด ๆ ต่อจากนี้ไปด้วย”

“ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าก็เปลี่ยนไปนานแล้ว เจ้าไม่ใช่อี่ว์โหรวคนเดิมที่เคยช่วยชีวิตข้าไว้ในอดีตอีกต่อไป หลายวันมานี้ ข้าได้เตือนเจ้าไปหลายครั้งหลายหนแล้ว เจ้าไม่เพียงไม่รู้จักอยู่เงียบ ๆ แบบเจียมกะลาหัว แต่ตอนนี้ยังถึงกับ.... เจ้าตั้งใจจะยั่วโมโหข้า อยากจะทดสอบขีดความอดทนขั้นต่ำสุดของข้าให้ได้สินะ!"

“เรื่องนี้ข้าจะต้องสืบสวนให้กระจ่างแน่ หากว่าข้ารังแกเจ้าจริง ๆ ข้าก็พร้อมจะตอบแทนต่อความเสียหายของเจ้าอย่างเหมาะสม แต่ตอนนี้ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า ออกไปซะ! อย่าให้ข้าต้องพูดเป็นครั้งที่สาม "

ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเกิดอะไรขึ้นกับหนานหว่านเยียนก็ได้ แค่อาศัยว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานี้ หยุนอี่ว์โหรวมีแต่เจตนาร้าย ทำเรื่องเลวทรามต่ำช้าทุกอย่างได้อย่างไม่สะทกสะท้าน เขาก็ไม่ควรไว้ใจนางง่าย ๆ อย่างเด็ดขาด

ก่อนที่ความจริงจะถูกเปิดเผย เขาไม่อยากเชื่อคนผิดอีกต่อไปแล้ว

หยุนอี่ว์โหรวถูกรัศมีอันเย็นชาของเขาทำให้ตกใจจนผงะ "ท่านอ๋อง....."

ดวงตาของกู้โม่หานเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบดุจลิ่มน้ำแข็ง ชั่วขณะนั้นหยุนอี่ว์โหรวจึงไม่กล้าพูดอะไรอีก รีบเดินโซซัดโซเซลงจากเตียง เก็บเสื้อผ้าบนพื้นขึ้นมาสวมแบบลวก ๆ ปิดหน้า แล้ววิ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นออกไป

ตลอดกระบวนการทั้งหมด กู้โม่หานหันหน้าหนีไปอีกด้าน ไม่มองนางเลยแม้แต่แวบเดียว

นิ้วมือขาวซีดของชายหนุ่มจิกฟูกนอนที่เปื้อนเลือดจนแน่น ดวงตาเย็นเยียบราวกับธารน้ำแข็ง

หนานหว่านเยียน.....

นางแทบจะทนรอไม่ไหว อยากจะผลักไสเขาออกไปขนาดนี้เลยหรือ? ถึงได้ทิ้งเขาไว้แบบนี้.....

หยุนอี่ว์โหรวร้องไห้ปานใจจะขาด ระหว่างทางที่วิ่งออกมาจากเรือนซีเฟิง ก็บังเอิญไปชนเข้ากับหวังหมัวมัวที่กำลังเดินมาเข้าพอดี