บทที่ 493 ทำความผิดอย่างกำเริบเสิบสาน

คำพูดของนางกระตุ้นเข้าที่กลางหัวใจของเขาอย่างรุนแรง ทำให้เขาไม่รู้ว่าควรจะคล้อยตามดีหรือไม่ ความโกรธที่เก็บกดอยู่ในใจมาเป็นเวลานานค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความโหดเหี้ยม

กู้โม่หานกำหมัดที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อจนแน่น ในที่สุดก็พูดขึ้นว่า: "อีกครู่หนึ่งข้าจะมารับเจ้าไปเที่ยวชมทะเลสาบ อย่าลืมกินมื้อเช้าด้วยล่ะ"

พูดจบเขาก็ผลักประตูแล้วเดินออกไปด้วยดวงตาคล้ำทะมึน เสื้อคลุมสีดำปลิวไสวไปตามสายลม

เขายอมรับว่า ความรู้สึกชอบใครสักคนเป็นสิ่งที่ไม่อาจควบคุมได้ เมื่ออยู่กับหนานหว่านเยียน การควบคุมตัวเองของเขาก็ดูเหมือนจะย่ำแย่ลงอย่างมาก

แต่เพราะเมื่อคืนเขาไม่อยากทำอะไรบุ่มบ่าม เขาคิดเผื่อหนานหว่านเยียนด้วยซ้ำ เพราะรู้ว่านางรังเกียจเขา รู้ว่านางจะไม่มีความสุข ดังนั้นเมื่อคืนในระหว่างที่เขายังมีสติไตร่ตรองเหตุผลได้อยู่ เขาจึงไม่กล้าไปหานาง จนกระทั่งเขาอดทนต่อไปไม่ไหว

หากเขารู้ว่าทั้งหัวใจของนางเต็มไปด้วยคำว่าอยู่แบบร่วมมือกัน แล้วทำไมเมื่อคืนนี้เขาถึงยังต้องพิจารณาถึงความรู้สึกของหนานหว่านเยียนด้วยล่ะ? ถ้าเขาบังคับหลับนอนกับนางไปเลยตรง ๆ มันจะทำไมรึ?

นางเป็นผู้หญิงของเขา เป็น.... ผู้ให้ความร่วมมือ เป็นคนที่ช่วยเหลือเขา เป็นยาแก้พิษให้เขา ไม่ว่านางจะยินดีหรือไม่ ทั้งหมดนี้ก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลแล้วไม่ใช่หรือ?

เมื่อเป็นเช่นนั้น เขาก็คงไม่รอจนตัวเองไร้สติ คงไม่ยอมเปิดโอกาสให้หนานหว่านเยียนวิ่งหนีไปได้กลางคัน ยิ่งไม่มีทางมองผิดว่าหยุนอี่ว์โหรวเป็นหนานหว่านเยียน....

แววตาของกู้โม่หานเป็นประกายเย็นเยียบดุจใบมีดคมกริบ ทั้งลุ่มลึกและน่าสะพรึงกลัว เซียงอวี้ที่ยกมื้อเช้ากลับมาได้เห็นเข้า ก็ยังอดตัวสั่นสะท้านไม่ได้

นางต้องใช้เวลานานพอสมควร กว่าจะมีปฏิกิริยาตอบสนอง รีบผลุบเข้าไปในเรือน แล้วปิดประตูตามทันที

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของหนานหว่านเยียนดูน่าเกลียดขึ้นมาไม่น้อย นางก็วางอาหารเช้าลงบนโต๊ะ แล้วพูดเกลี้ยกล่อมด้วยท่าทางระมัดระวังว่า

"พระชายา เรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว ท่านก็อย่าโกรธเคืองอีกเลยนะเจ้าคะ โกรธมากไปจนส่งผลร้ายต่อร่างกายของท่านมันไม่คุ้มหรอกเจ้าค่ะ นอกจากนี้เมื่อครู่ข้าน้อยได้เห็นปฏิกิริยาของท่านอ๋อง เขาก็คงคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะไปอยู่กับชายารองหยุนได้...."

“บางทีเรื่องนี้อาจมีบางอย่างซ่อนอยู่ก็เป็นได้ ถ้าไม่อย่างนั้นแล้ว ท่านอ๋องก็คงไม่ไล่ตะเพิดชายารองหยุนออกจากเรือนตั้งแต่เช้า แล้วก็ยิ่งไม่มีทางรีบร้อนตรงมาหาท่านเช่นนี้หรอกเจ้าค่ะ”

หนานหว่านเยียนมีท่าทางเหน็ดเหนื่อยเล็กน้อย ท้าวข้อศอกลงบนโต๊ะ ขมวดคิ้วพลางนวดคลึงที่ขมับเบา ๆ

"ข้าไม่ได้โกรธ ไม่มีอะไรต้องโกรธสักหน่อย แต่ข้าอยากให้เจ้าช่วยข้าสืบสาวเรื่องนี้ให้เข้าใจกระจ่าง ว่าสรุปแล้วเมื่อคืนหยุนอี่ว์โหรวปีนขึ้นเตียงของกู้โม่หานได้ยังไงกันแน่"

“หา?” เซียงอวี้ยังไม่ทันมีปฏิกิริยาตอบสนอง กระพริบตาด้วยท่าทางประหลาดใจน้อย ๆ “พระชายา ท่าน..... ข้าน้อยเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ! ข้าน้อยจะรีบไปสืบมาให้ท่านเดี๋ยวนี้เลย!”

หลังจากปฏิกิริยาตอบสนองกลับมา นางก็มีท่าทางกระเหี้ยนกระหือรืออย่างเห็นได้ชัด หันหลังแล้วถอยออกไปทำตามคำสั่งทันที

นี่พระชายากำลังจะประกาศศักดาต่อหน้าเมียน้อยแล้วสินะ!

ครั้งนี้ ผู้หญิงไร้ยางอายอย่างหยุนอี่ว์โหรวนั่นคงจะโดนสั่งสอนหนัก ๆ ให้สาสมกับสิ่งที่ควรได้รับจนกระอักแน่!

เซียงอวี้คิดเองเออเองเสร็จสรรพ แต่หนานหว่านเยียนกลับไม่ได้ต้องการสื่อความหมายว่าอย่างนั้น

นางแค่รู้สึกว่าเรื่องนี้มีบางอย่างน่าเคลือบแคลงสงสัย ทัศนคติของกู้โม่หานวันนี้ดูชัดเจนมาก ว่าเรื่องร่วมหอที่ว่า มันเหนือความคาดหมายของเขาไปมากจริง ๆ

แล้วหยุนอี่ว์โหรวทำสำเร็จได้ยังไง? มีใครที่ลอบให้ข้อมูลสร้างความร่วมมือกับนาง?

ยิ่งไปกว่านั้น หยุนอี่ว์โหรวเคยวางแผนใส่ร้ายนาง ทั้งหมดนั้นยังไม่ทันได้คิดบัญชีเลย นางจะปล่อยให้หยุนอี่ว์โหรวระริกระรี้เป็นปลากระดี่ได้น้ำอยู่แบบนี้ไม่ได้ ก่อนที่นางจะไป นางจะต้องถลกหนังของหยุนอี่ว์โหรวให้เหี้ยน ให้นางอยู่ไม่สู้ตายให้ได้!

........................

หลังยามเฉิน (เวลาช่วง 7 - 9โมงเช้า) อารมณ์ของหนานหว่านเยียนก็ดีขึ้นมาบ้าง ทั้งยังกินมื้อเช้าแล้วเรียบร้อย

นางจัดแจงตัวเองเรียบร้อยก็ผลักประตูเปิดออก จึงเห็นว่ากู้โม่หานมารออยู่ในสวนแล้ว ทั้งกำลังกวัดแกว่งปิ่นปักผมสีแดงในมือเล่นด้วย เขาหลุบสองตาลงต่ำ ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังคิดอะไรอยู่

อีกทั้งข้าง ๆ เขา ยังมีเซียงเหลียนยืนอยู่อีกคน

ทันทีที่เซียงเหลียนเห็นหนานหว่านเยียนออกมา นางก็ก้าวขาขึ้นมาข้างหน้าทันที แล้วพูดว่า "พระชายา ท่านอ๋องมารอท่านอยู่นานแล้วเจ้าค่ะ"

“อื้ม” หนานหว่านเยียนแค่ส่งเสียงตอบรับเรียบ ๆ เสียงหนึ่ง แล้วเดินตรงดิ่งออกจากจวนไปทันที

กู้โม่หานเงยหน้าขึ้นมองหนานหว่านเยียน เก็บปิ่นปักผมในมือกลับ แล้วเดินตามหลังนางไปติด ๆ