บทที่ 5 ท่านอ๋อง พระชายาไปแล้ว

พอคิดเสร็จ เธอเก็บอารมณ์ไป เดินกลับไปหาเด็กๆด้วยรอยยิ้ม “ลูกเสือสองตัวมารายงานตัวแล้ว!”

เกี๊ยวน้อยยกมือขึ้นอย่างดีใจ ส่ายหัวคลอนยิ้มบอก “เสือน้อยตัวที่หนึ่ง!”

ซาลาเปาตอนนี้ไม่ได้เศร้าแล้ว ดวงตาสว่างเผยรอยยิ้มบางออกมา “เสือน้อยที่สอง!”

หนานหว่านเยียนวางสองมือที่ข้างแก้ม ทำท่าป้องปากร้อง ย่อตัวลงข้างสองสาวพี่น้องร้องเพลง “เสือสองตัวเสือสองตัว วิ่งเร็วเร็ว วิ่งเร็วเร็ว—“

“ตัวหนึ่งไม่มีหู” เธอยื่นมือไปปิดหูของเกี๊ยวน้อยไว้ ท่าทางดุร้าย ส่ายหัวจมูกชนจมูกของเกี๊ยวน้อย

“ตัวหนึ่งไม่มีหาง” หนานหว่านเยียนอ้อมไปด้านหลังซาลาเปา จี๋เอวนางอย่างแรง ทำเอาซาลาเปาหัวเราะร่วน

“แปลกจริงๆ แปลกจริงๆ—“ ร้องไป หนานหว่านเยียนก็จังมือของสองสาวพี่น้อง ถามพวกนางว่า “พวกเจ้าว่าแปลกหรือไม่เล่า?”

ซาลาเปากับเกี๊ยวน้อยยิ้มอย่างมีความสุข ใบหน้าแดงเรื่อน่ารักนัก “แปลก!”

แทบจะเวลาเดียวกันที่หนานหว่านเยียนร้องเพลง กู้โม่หานกับเสิ่นอี่ว์ก็มาถึงพอดี

เสียงเพลงของหนานหว่านเยียนสะท้อนไปมาในเรือนเซียงหลิน ทำนองเพลงคุ้นเคยนี่กลับทำให้กู้โม่หานชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกตะลึงและไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

เพลงนี้เหมือนกับเพลงที่เสด็จแม่ร้องให้เขาฟังตอนเด็กเลย!

กู้โม่หานฟังไ ในใจก็รู้สึกอบอุ่นไปด้วย ความเศร้าในแววตาฉายชัด

เดิมทีเสด็จแม่ก็เคยปกป้องคุ้มครองเขาแบบนี้ เหมือนกับที่หนานหว่านเยียนทำกับเด็กสองคนนี้ เอาใจใส่กับตน

เพียงแต่น่าเสียดาย สิบปีผ่านไปแล้ว จนบัดนี้เสด็จแม่ยังไม่ฟื้นเลย...

เขาเองก็คิดถึงเสด็จแม่ อยากจะกตัญญูต่อนาง แต่พ่อของหนานหว่านเยียนกลับเป็นตัวการสำคัญที่ทำร้ายเสด็จแม่ของเขา!

ตระกูลหนานของพวกเขาเป็นคนเลวที่มีความผิดมหันต์!

หนานหว่านเยียนไม่คู่ควรร้องเพลงนี้!

เสิ่นอี่ว์เห็นหนานหว่านเยียนกระสับกระส่าย และไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เขาเห็นหนานหว่านเยียนลุกขึ้นเดินจากสองสาวพี่น้องไปอีกทาง “ท่านอ๋อง พระชายาไปแล้ว”

กู้โม่หานดึงสติกลับมา พอเห็นหนานหว่านเยียนไปห้องปลดทุกข์ และเด็กสองคนกลับทำหน้าผีหลอกใส่กันอยู่ในห้อง

ดูอบอุ่นยิ่งนัก