บทที่ 521 ความรู้สึกของเขา

ลงโทษกู้โม่หานหรือหนานหว่านเยียนตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่เหมาะสม กลับไม่รู้จะทำยังไง

เวลานี้ ท่านอ๋องเจ็ดกู้โม่หลิงก็คุกเข่าลง เขามองดูกู้จิ่งซาน พร้อมพูดขึ้นมาอย่างจริงจังว่า

“เสด็จพ่อ เรื่องลอบฆ่าในทะเลสาบเนี่ย ท่านพี่หกไม่ได้เตรียมการปกป้องเป็นอย่างดี ถือว่ามีความผิด แต่ทูตแคว้นเทียนเซิ่งก็ไม่ได้ถือสาว่าความ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้นำมาใส่ใจ”

“ตอนนี้พวกทูตยังอยู่ในแคว้นซีเหย่ ต่อจากนี้ยังมีกิจกรรมทำความร่วมมือกันอีกไม่น้อย หากเสด็จพ่อปรับเปลี่ยนไท่จื่อในตอนนี้ เป็นการทำให้แคว้นเทียนเซิ่งเข้าใจแคว้นซีเหย่ผิดไปว่า สภาพจิตใจประชาชนไม่มั่นคง ขอเสด็จพ่อ ให้โอกาสท่านพี่หกอีกครั้ง”

กู้โม่หานกวาดสายตามองดูกู้โม่หลิง อย่างไม่พูดไม่จา

กู้จิ่งซานได้ยินแบบนี้ ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย สีหน้าก็ค่อยๆดีขึ้นไม่น้อย

โชคดีที่เขายังมีเจ้าเจ็ด ไม่มีความคิดเจ้าเล่ห์เป็นอื่น ทำตามที่เขารับสั่งทุกอย่าง

มีกู้โม่เฟิงกับกู้โม่หลิงเป็นคนนำ เหล่าขุนนางก็พูดร้องขอแทนกู้โม่หานอีกครั้ง

สีหน้าชี่กุ้ยเฟยเป็นปกติ จ้องมองดูทุกคนในห้องโถง แล้วก็มองดูกู้โม่เฟิงที่กำลังคุกเข่าอยู่ สายตาเต็มไปด้วยความระแวดระวังและลึกซึ้ง

มีเหล่าขุนนางร้องขอ ต่อให้เป็นกู้จิ่งซาน ก็จำใจต้องปล่อยไป

ถึงแม้ในใจของเขาจะเกลียดชังกู้โม่หาน แต่กู้โม่หานเป็นที่ถูกใจของทุกคน เผชิญหน้ากับนักฆ่า เขาก็ปกป้องฉินอี้หรานสองพี่น้องได้เป็นอย่างดี ไม่มีเหตุผลที่จะลงโทษสถานหนัก

ตอนนี้กู้โม่หลิงช่วยพูดให้กับเขาแล้ว เขาจึงพูดขึ้นมา ด้วยเสียงเย็นชาว่า “เจ้าหก วันนี้ข้าไม่ลงโทษเจ้าก็ได้"

“แต่ก่อนที่ทูตของแคว้นเทียนเซิ่งจะกลับไป เจ้าต้องลากตัวคนที่อยู่เบื้องหลังสำนักอู๋หยิ่ง มาตรงหน้าให้ข้าสอบสวนด้วยตนเอง ไม่อย่างงั้น ข้าจะลงโทษเจ้าสถานหนัก”

กู้โม่หานพูดขึ้นด้วยเสียงเยือกเย็น ราวกับน้ำแข็งว่า “ลูกน้อมรับคำสั่ง”

กู้จิ่งซานมองเมินหนานหว่านเยียนอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่พูดอะไรมากอีก แล้วก็พูดกับทุกคนว่า “พรุ่งนี้ ข้าจะเชื้อเชิญทูตของแคว้นเทียนเซิ่ง จัดงานแข่งขันเตะบอลในพระราชวัง วันนี้พวกเจ้าพักอยู่ในวัง ในขณะนั้น ต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดี อย่าทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองแคว้นแตกร้าวอีกเด็ดขาด”

พูดเสร็จ เขาก็สะบัดแขนเสื้อแล้วจากไป

เหลือเพียงทุกคนในห้องโถง ที่ต่างพูดขึ้นมาอย่างเสียงดังว่า “ขอรับ”

ฮ่องเต้ไปแล้ว ทุกคนต่างก็ค่อยลงออก แล้วก็ต่างพากันแยกย้าย

กู้โม่หลิงก็ตามชี่กุ้ยเฟยออกไปก่อนแล้ว

ส่วนกู้โม่เฟิงหันไปมองกู้โม่หานกับหนานหว่านเยียน อยากพูดว่าอะไรบ้าง กลับเห็นหลี่หมัวมัวในตำหนักไทเฮาเดินมา อารมณ์ในสายตาเขาจางหายไป ไม่พูดว่าอะไรอีก พร้อมหันเดินจากไป

กู้โม่หานจูงมือหนานหว่านเยียน เดิมอยากไปพูดคุยกับกู้โม่เฟิง กลับถูกหลี่หมัวมัวรั้งไว้ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีก กู้โม่เฟิงก็ไปแล้ว

เอาขมวดคิ้ว มองดูหลี่หมัวมัว

“หลี่หมัวมัว ท่านมาได้อย่างไร?”

หลี่หมัวมัวเห็นกู้โม่หานกับหนานหว่านเยียนต่างไม่เป็นไร จึงค่อยโล่งอก ตั้งใจทำเสียงสูง หันไปพูดกับทั้งสองคนว่า

“บ่าวถวายบังคมท่านอ๋องพระชายา คือว่า หลายวันมานี้สุขภาพไทเฮาค่อนข้างดีขึ้น สั่งให้บ่าวชงชาผูหย่าให้ทุกวัน แล้วนี้ เมื่อสุขภาพดีแล้ว ก็กระปรี้กระเปร่าสดชื่นแจ่มใสขึ้นมา”

“วันนี้ไทเฮาเหนียงเหนียงได้ยินท่านกับพระชายาเข้าวัง จึงรีบให้บ่าวมาตามท่านทั้งสองไปเข้าเฝ้า บอกว่าอยากจะคุยกับท่านกับพระชายาเรื่องฤทธิ์ยาอันอัศจรรย์ของชาผูหย่า”

เกรงว่าคงไม่แค่นั้นแน่

ที่นี่เป็นตำหนักหย่างซิน ล้วนเต็มไปด้วยเป็นคนของกู้จิ่งซาน หลี่หมัวมัวร้องพูดแบบนี้ จะต้องเป็นความจงใจอย่างแน่นอน ต้องการที่จะยับยั้งความสงสัยของฮ่องเต้

ไทเฮาต้องมีเรื่องสำคัญ

กู้โม่หานกับหนานหว่านเยียนมองตากัน แล้วต่างก็รู้ขึ้นมาทันที

หนานหว่านเยียนก็ไม่ถามกู้โม่หาน ทำไมเมื่อกี้ตอนอยู่ในห้องโถงถึงได้พูดจาเฉียบคม เป็นเพราะเตรียมความพร้อมแล้วใช่ไหม กลับผงกหัวอย่างยิ้มแย้ม แล้วก็ควงแขนกู้โม่หานไว้อย่างเป็นธรรมชาติ

“ข้ารู้แล้ว ข้ากับท่านอ๋องจะตามท่านไปเดี๋ยวนี้ จะได้ตรวจชีพจรให้กับเสด็จย่าด้วย”

กู้โม่หานถูกนางควงแขนไว้แบบนี้ ร่างกายแข็งทื่อพร้อมหันไปมองนาง อย่ที่นี่ไม่เหมาะที่จะพูดอะไร จึงพูดขึ้นมาเพียงว่า

“ไปเถอะ ไปพบเสด็จย่า”