บทที่ 54 มอบความประหลาดใจในคืนร่วมห้องหอ

“สี่สิบถัง?!” หนานหว่านเยียนจ้องกู้โม่หานอย่างตกใจ พูดอย่างโมโหทันที “ท่านนี่มีจิตใจหรือไม่! กลับให้ผู้หญิงอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงอย่างข้าคนนี้ไปตักน้ำสี่สิบถัง?!”

ว่าไปแล้ว เทียบกับโรงอาบน้ำภาคตะวันออกเฉียงเหนือไม่ได้เลย ต้องใช้น้ำเยอะขนาดนั้นที่ไหน?

กู้โม่หานจงใจให้นางลำบากชัดๆ!

หยุนอี่ว์โหรวอาเจียนจนสีหน้าแย่ขึ้นมาเล็กน้อย นางทรมานจริงๆ ตอนนี้หนานหว่านเยียนถูกลงโทษ นางหัวเราเย็นชาในใจ ยังพูดยุยงเพิ่มขึ้นอีก

“ท่านอ๋อง น้ำสี่สิบถังเยอะไปหรือไม่? ถึงแม้ว่าพระชายามีจุดที่ทำได้ไม่ดี หัวเราะเยาะท่านอ๋องน่าอนาถ แม้กระทั่งยังกินกระต่ายน้อยอย่างโหดร้าย แต่หากว่านางขนไม่ไหว ก็ให้คนรับใช้มาเถิด?”

กู้โม่หานยิ่งโมโหกว่าเดิม “ข้าเห็นนางขนไหวแม้กระทั่งแท่นเหล็กนี้ ยังมีแรงกินกระต่ายย่าง ก็เพราะเรี่ยวแรงเยอะจนไม่มีที่ระบาย! สี่สิบถังยังถือว่าน้อยไป!”

ได้ยินแล้ว หนานหว่านเยียนก็โมโหจนกัดฟัน เกลียดจนอยากจะเด็ดหัวของผู้ชายลงมา!

หยุนอี่ว์โหรวก็ไม่ได้พูดอะไรอีก มองดูเหตุการณ์ในอ้อมกอดของกู้โม่หานอย่างเชื่อฟัง จงใจส่งสายตายั่วยุให้หนานหว่านเยียน

“ยังอึ้งอยู่ทำไม! ยังไม่รีบไปตักน้ำให้ข้าและโหรวเอ๋อร์อีก! ไม่ตักน้ำเจ้าก็คุกเข่าต่อตรงนี้! คุกเข่าจนเจ้ารู้สึกผิดแล้ว!” กู้โม่หานจ้องหน้าผู้หญิงอย่างดุดัน แล้วประคองหยุนอี่ว์โหรวก้าวเดินจากไป

หนานหว่านเยียนกัดฟันโมโห ขึงตาใส่หยุนอี่ว์โหรวที่ได้ใจ แล้วต้องชายชั่วกู้โม่หานคนนี้ “ได้! สี่สิบถังใช่ไหม! เจ้ารอก่อน!”

ดูนางจะจัดการ “เป็ดแมนดารินตกน้ำ” คู่นี้อย่างไร!

หนานหว่านเยียนหมุนตัว เดินไปที่ห้องเก็บฟืนอย่างโมโห

หยุนอี่ว์โหรวมองอยู่ในสายตา สีหน้าอันจนตรอกในที่สุดก็มีความดีใจขึ้นมาบ้าง

หนานหว่านเยียน! ดูเจ้ายังกำเริบเสิบสานยังไง!

ทั้งสองมาถึงสระอาบน้ำ นั่งอยู่ริมสระ ยังไม่ลืมที่จะแนบชิดกัน ส่งสายตาไปมา

หนานหว่านเยียนลากถังน้ำสองถังอย่างดุเดือดมาถึงสระน้ำ ถังน้ำนี้ตีขาของนางมาตลอดทาง เดิมก็ปวดเมื่อยอย่างมากแล้ว ใครจะไปคิดพอเข้ามาถึงสระน้ำก็มองภาพอันน่าเป็น “กับแกล้ม” เช่นนี้

นางขยะแขยงที่สุด พยายามห้ามความวู่วามที่อยากสาดน้ำลงบนหัวพวกเขา สุดท้ายก็เทน้ำเข้าในสระสีหน้าเย็นชา

“เจ้าไปช่วยข้าและโหรวเอ๋อร์เอาเสื้อผ้าสะอาดมาสองชุด ยังเหลืออีกสามสิบแปดถัง ทางที่ดีเจ้าต้องเร็วหน่อย หากน้ำในสระเย็นแล้ว ก็ไปตักมาใหม่!”

หนานหว่านเยียนเพิ่งหมุนตัว ก็ได้ยินเสียงอันเย็นชาที่สุดของกู้โม่หานดังขึ้นจากด้านหลัง

เหี้ย! ผู้ชายคนนี้ช่างไม่ใช่ของดีอะไรเลย!

คอยดูเถิด! นางต้องให้กู้โม่หานได้เห็นดี!

หมุนตัว หนานหว่านเยียนพูดกับกู้โม่เยียนอย่างยิ้มแย้ม “ได้เจ้าค่ะ ท่าน อ๋อง!”

กู้โม่หานมองดูผู้หญิงยิ้มจนตาโก่ง แต่น้ำเสียงเห็นได้ชัดว่าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ในใจพอใจอย่างมาก แต่ว่าเขากลับไม่เห็น

หยุนอี่ว์โหรวต้องดูหลังของหนานหว่านเยียนที่จากไป สายตาเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย

หนานหว่านเยียนเอาเสื้อผ้าใหม่ของกู้โม่หานทั้งสองคนมาอย่างรวดเร็ว ไม่รอผู้ชายพูดออกคำสั่ง รีบพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ในที่สุดรอจนหนานหว่านเยียนตักน้ำสี่สิบถังเสร็จ นางก็นั่งลงไปกับพื้น เหนื่อยหอบจนหายใจไม่ทัน สายตาเฉียบคมกลอกตาใส่กู้โม่หานทีหนึ่ง

“น้ำที่ท่านต้องการ ตักมาแล้ว อาบได้เลย”

กู้โม่หานขมวดคิ้วยื่นมือลองความอุ่นของน้ำ สายตามีความตกใจแสดงออกมา

คิดไม่ถึงว่าหนานหว่านเยียนจะมีเรี่ยวแรงตักน้ำมากขนาดนี้จริง ยังสามารถรักษาอุณหภูมิของน้ำไว้ได้

เขาแค่อยากกลั่นแกล้งนางสักหน่อยเท่านั้น เปลี่ยนเป็นเมื่อก่อน หนานหว่านเยียนต้องทนไม่ไหวไม่ทำตั้งนานแล้ว ถ้าไม่ใช่ตักไปครึ่งหนึ่งเหนื่อยจนล้มแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะถูกนางทำจนสำเร็จแล้ว——

“น้ำเย็นแล้ว ตักใหม่”

ได้ยินแล้ว หยุนอี่ว์โหรวอดโก่งริมฝีปากยิ้มไม่ได้

หนานว่านโหรวต้องเหนื่อยต้องลำบาก นางดีใจอย่างที่สุด

แต่ว่า แต่ยืดเยื้อแบบนี้ต่อไป ก็จะเสียเวลาคืนเข้าห้องหอของนางและกู้โม่หานแล้วใช่หรือไม่?

“เป็นไปไม่ได้” หนานหว่านเยียนรีบพูดโต้แย้ง นางลุกขึ้นมาที่ขอบสระ ยื่นมือลองอุณหภูมิของน้ำ