บทที่ 553 บุญคุณ ที่ยากจะลืม

เมื่อโม่หวิ่นหมิงได้ยินหนานหว่านเยียนถามเช่นนี้ ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เขาไม่รู้ว่าทําไมจู่ๆ นางถึงอยากถามเรื่องหยกห้อยเอว แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะอธิบายกับนาง

"นี่เป็นของขวัญที่โม่เซียนเซิงมอบให้เด็กทั้งสองใช่หรือไม่? ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน"

โม่หวิ่นหมิงไม่เคยเห็นหยกห้อยเอวชิ้นนี้หรือ?

แสดงว่าเป็นของท่านแม่เจ้าของร่างเดิม ท่านแม่เจ้าของร่างเดิมก็ไม่ได้ซ่อนไว้ในเสื้อ นางยังเคยเห็น โม่หวิ่นหมิงจะไม่เคยเห็นหรือ?

หนานหว่านเยียนรู้สึกมึนงง "ท่านลุงไม่เคยเห็นหยกห้อยเอวชิ้นนี้หรือเจ้าคะ?"

ดวงตาของโม่หวิ่นหมิงกะพริบเล็กน้อย "ไม่เคย"

หนานหว่านเยียนไม่รู้ว่าเขาโกหกทำไม เป็นเพราะมีความเกี่ยวข้องที่ลึกซึ้งจนเกินไป ดังนั้นจึงไม่สะดวกที่จะบอกนางหรือ?

แต่นางไม่ได้ถามเพิ่มเติม ไม่ว่าอย่างไรโม่หวิ่นหมิงจะไม่ทําร้ายนาง "อย่างนี้หรอ"

โม่หวิ่นหมิงถอนหายใจเบาๆ และถามว่า: "เหตุใดจู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้?"

นางยิ้มและอธิบายว่า: "ข้าแค่คิดว่าหยกห้อยเอวนี้ดูสวยดี อยากจะซื้อเพิ่มสักสองสามชิ้นเข้าชุดกับเสื้อผ้า ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรเจ้าค่ะ"

ความหมายลึกๆ ที่แวบเข้ามาในดวงตาของโม่หวิ่นหมิง หยก หยกห้อยเอวชิ้นนี้ไม่ใช่อยากซื้อก็ซื้อได้ หยกห้อยเอวชิ้นนี้มีความพิเศษ!

ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกันอีก ขณะนี้เสียงขลุ่ยไม้ไผ่ในสวนหลังบ้านดังเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ไม่รู้ว่าเสียงมาจากที่ไหน

ทันใดนั้นทั้งสองก็มองหน้ากันและยิ้ม หนานว่านหยานอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว เมื่อได้ยินก็รู้ว่ามันเป็นเกี๊ยวน้อย

"ดูเหมือนว่าเกี๊ยวน้อยจะไม่เหมาะกับสิ่งเหล่านี้จริงๆ "

โม่หวิ่นหมิงก็อดไม่ได้ที่จะหัวพวกข้าะ และเติมน้ำให้นาง "จะต้องมีบางอย่างที่นางถนัด"

หนานหว่านเยียนจิบน้ำ และมองไปยังโม่หวิ่นหมิง

"ท่านน้า ข้าขอตัวไปดูหยีเฟยเหนียงเหนียงที่เรือนจิ้งฉานก่อน ข้างนอกมีลม ท่านก็รีบกลับเข้าไปในบ้านเถิดเจ้าค่ะ"

โม่หวิ่นหมิงขานรับ "ได้ เจ้าเองก็ระวังสุขภาพด้วย อย่าทำงานหนักจนเกินไป"

หนานหว่านเยียนหันหลังจากไป โม่หวิ่นหมินมองนางจากด้านหลัง รอยยิ้มอันอบอุ่นบนริมฝีปากของเขากลับค่อยๆ หุบลง

ข่าวการฟื้นของหยีเฟย รอเซียนเซิงกลับมา เขาจะรีบบอกเซียนเซิง หลีกเลี่ยงเหตุไม่คาดคิดที่จะเกิดขึ้นก่อนที่พวกเขาจะไป...

อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่หนานหว่านเยียนมาถึงที่ลานเรือนจิ้งฉาน เห็นว่าหวางหมัวมัวกำลังยุ่งอยู่ จึงส่งเสียงเรียกเบาๆ "หวางหมัวมัว"

เมื่อหวางหมัวมัวได้ยินเสียงของหนานหว่านเยียน ก็หยุดงานในมือทันที สีหน้ามีความเบิกบานและซับซ้อนเล็กน้อย "พระชายา มาแล้วหรือเจ้าคะ"

นางรู้ว่าหนานว่านเยียนเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตฟยีเฟย บุญคุณนี้ ยากที่จะลืม

แต่นางก็เข้าใจด้วยว่า ความรู้สึกที่หยีเฟยมีต่อหนานหว่านเยียนไม่ค่อยดีเท่าไรนัก ดังนั้นทุกครั้งที่หนานหว่านเยียนมาตรวจ นางก็จะกลัวว่าหยีเฟยจะได้รับการกระตุ้น ทำให้เกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น

หนานหว่านเยียนเห็นสีหน้าหวางหมัวมัวก็รู้สึกลังเลเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจถึงความกังวลของนาง

แต่การตรวจรักษาประจำวันเป็นสิ่งสำคัญ หมอไม่สามารถทำตัวเป็นคนตาบอกตรวจโรคให้กับคนไข้ได้ ยิ่งไปกว่านั้นอาการของหยีเฟย และการหย่าของนางมีความเกี่ยวข้องกัน

"อืม ท่านอ๋องอยู่ข้างในหรือไม่"