บทที่ 555 ท่านอ๋องเชื่อฟังพระชายา

"เสิ่นอี่ว์เขาจะสามารถ นึกขึ้นได้เร็วกว่านี้หรือไม่?"

คําพูดนี้ของกู้โม่หาน ความจริงแล้วไม่ได้เร่งรีบ กลับเป็นการอ้อนวอนให้ระมัดระวังมากขึ้นอีก

หนานหว่านเยียนถูกเขาจับตามองจึงรู้สึกอึกอัดเล็กน้อย นางหลีกเลี่ยงสายตาของเขาโดยไม่รู้ตัว "ข้าจะพยายาม เจ้าก็รู้ว่าการสูญเสียความทรงจำรักษายาก ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"

พูดจบ นางก็หันหลังแล้วจากไป

แต่ทันทีที่เขาก้าวออกไป แขนกลับหนักขึ้นมา หนานหว่านเยียนหันศีรษะไปด้านข้าง สบตากับเขา

กู้โม่หานเม้มริมฝีปากบาง "หว่านเยียน นอกจากพูดเรื่องเสิ่นอี่ว์แล้ว ช่วงนี้...ช่วงนี้ข้า อาจจะไม่ได้กลับจวนบ่อยๆ"

"เมื่อครู่ข้าไปค่ายเสินเชื่อมาแล้ว ได้เรียกเหล่าพวกพ้องมาอารักขาที่จวนอ๋องเพิ่มอีก โดยเฉพาะเรือนของเจ้าและเสด็จแม่"

หนานหว่านเยียนมองไปที่เขา "อืม ข้ารู้แล้วเห็น"

นางเข้าใจว่า ต่อไปกู้โม่หานมีแต่จะยุ่งขึ้นเรื่อยๆ เมื่อถึงเทศกาลหยวนเซียว ได้แต่งตั้งเป็นไท่จื่อ ยัยลูกสาวสองคนก็จะเข้าไปอยู่ในลำดับวงศ์ตระกูล ช่วงเวลานี้เขาก็จะจัดการงานราชการไม่เรียบร้อย

ประกอบกับสิ่งที่ฉินอี้หรานพูด หากแคว้นซีเหย่ยกทัพโจมตีแคว้นต้าเซี่ย ผู้นำทักจะต้องเป็นกู้โม่หานที่ได้ชื่อว่าเป็นเทพสงครามอย่างแน่นอน

ก่อนหน้านั้น นางต้องรีบเป็นอิสระให้เร็วที่สุด ต้องจัดการหยุนอี่ว์โหรวที่ชอบสร้างปัญหาและมีผู้หนุนหลังคนนี้

"ข้าจะไปดูเสิ่นอี่วิ์หน่อย เจ้าทำธุระไปเถิด" หนานหว่านเยียนพูดจบ ก็สะบัดมือเขาออก และไปยังเรือนซีเฟิง

นิ้วเรียวยาวของกู้โม่หานยังคงค้างแข็งในอากาศ เขามองเงาด้านหลังของหนานหว่านเยียนอย่างไม่ละสายตา ด้วยดวงตาที่มืดมนที่ล้ำลึกของเขา พร้อมกล่าวพึมพำ

"ข้าพูดกับเจ้าตั้งเยอะ เจ้ากลับไม่มีอะไรจะพูดข้า..."

เขาเข้าหานางแล้ว เมื่อไหร่เขาถึงจะได้รับการตอบกลับจากนางหรือ?

แต่กู้โม่หานไม่รู้ว่าจุดจบของพวกเขาได้ถูกตัดสินไว้นานแล้ว ไม่มีใครจะรออยู่ที่เดิมได้ตลอดไป...

ในเรือนซีเฟิง

เสิ่นอี่ว์เพิ่งดื่มยาเสร็จ หนานหว่านเยียนก็มา ในใจของเขาก็รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

ช่วงนี้ท่านอ๋องมาเยี่ยมเขาบ่อย ถามเข้าว่าความจำฟื้นคืนแล้วยัง เป็นแบบนี้อีกต่อไป เขากลัวว่าจะทนไม่ไหว วันไหนจะหลุดปากพูดออกไป

เขาลุกขึ้นด้วยรอยยิ้ม ทำความเคารพไปทางหนานหว่านเยียน "พระชายา"

หนานหว่านเยียนปิดประตู และนั่งลงบนเก้าอี้ "นั่งเถิด ไม่ต้องเกร็ง"

เสิ่นอี่ว์นั่งลง นางเห็นสีหน้าเสิ่นอี่ว์ดูดีขึ้นไม่น้อย และรอยแผลเป็นบนศีรษะก็สมานกันดี นางยิ้มบางๆ ด้วยความดีใจ "ดูเหมือนว่าจะฟื้นตัวได้ดี ร่างกายเจ้าก็จะกลับมาฟันแทงไม่เจ้าอีกครั้งแล้ว"

ทันใดนั้นเสิ่นอี่ว์ก็ยิ้มขมขื่นเล็กน้อย "พระชายา ท่านอย่าล้อเล่นข้าน้อยเลยขอรับ ท่านมาวันนี้ มีเรื่องอยากถามใช่หรือไม่ขอครับ? "

หนานหว่านเยียนไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป สีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย "ข้ามีบางอย่างอยากถาม ข้าอยากรู้ว่า วันนั้นที่เจ้าสืบได้ว่าหยุนอี่ว์โหรวเป็นคนปล่อยข่าวลือเรื่องที่เด็กทั้งสองเป็นลูกชู้ หลักฐานเหล่านั้นยังมีเหลืออีกหรือไม่?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของ เสิ่นอี่ว์ก็เย็นชาขึ้นเล็กน้อย

เขากําผ้าห่มในมือแน่น และน้ำเสียงก็ยังคงมีความโกรธแค้นอยู่

"ข้าน้อยไร้ความสามารถ ตอนนั้นข้าน้อยหูเบาเชื่อคนปลิ้นปล้อน ค่อยๆ นำหลักฐานให้พ่อบ้านกาวทีละชิ้นๆ ร่องรอยแม้แต่นิดเดียวก็ไม่เหลือแล้วขอรับ"

หากเขาไม่ได้ขอให้พ่อบ้านกาวไปส่งจดหมายให้ท่านอ๋อง หากเขาสามารถส่งจดหมายถึงมือของท่านอ๋องด้วยมือของตัวเองได้ เรื่องราวก็คงจะไม่ซับซ้อนเหมือนตอนนี้!

มอบหลักฐานให้พ่อบ้านกาวแล้วหรือ?