ตอนที่ 567
บทที่ 567 บอกเล่าความจริง
October 21, 2026
วันนี้นางจะทวงคืนความยุติธรรมให้กับหนานหว่านเยียน!
กู้โม่หานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ประหลาดใจกับท่าทีที่เป็นมิตรของหยีเฟยที่มีต่อหนานหว่านเยียน แต่เขาก็สบายใจขึ้นไม่น้อย ขอเพียงเสด็จแม่กับหนานหว่านเยียนไม่มีความบาดหมางใจกัน เรื่องราวมากมายก็จะจัดการได้ง่ายอย่างยิ่ง
หยีเฟยเห็นเขาไม่เอ่ยอะไร จึงเอ่ยขึ้น “ตะ ตอบ”
ใบหน้างดงามสง่าของก็โม่หานเคร่งขรึมขึ้น “เสด็จแม่ ลูกเคยทำผิดมากมายหลายเรื่อง เคยทำร้ายหนานหว่านเยียน แต่ลูก……”
“ไม่มี แต่!” หยีเฟยโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เจ้าเด็กบ้านี่รู้ว่าตัวเองรังแกคนด้วยสินะ “ข้า เคย สั่งสอน เจ้า ไม่ใช่ หรือ”
“ว่า อย่า หา ข้อแก้ตัว ให้ตัวเอง ทุกเรื่อง”
กู้โม่หานเม้มริมฝีปากบาง ก้มหน้าลง “ขอรับ”
คำสั่งสอนของเสด็จแม่ เขายังคงจดจำมันไว้ในใจเสมอ
แต่ก็มีหลายครั้ง ที่เขาอดกลั้นไม่ได้
เขาจงเกลียดจงชังจวนเฉิงเซี่ยงอย่างยิ่ง มันเป็นความผิดของเฉิงเซี่ยง ที่ทำให้เขาสูญเสียเสด็จแม่ไปตั้งสิบกว่าปี จนถึงขั้นเกือบสูญเสียไปตลอดกาล เขาจะทนได้อย่างไร!
เขาจะอดกลั้นได้อย่างไร
ดังนั้น ในตอนแรก เขาเองก็อดกลั้นความโกรธและความเคียดแค้นต่อหนานหว่านเยียนไม่ได้ จึงทำร้ายนางไปไม่น้อย……
หยีเฟยสูดหายใจเข้าลึกๆ “ก็ ดี”
“ลูกสะใภ้ บอก ข้า แล้ว ว่านาง ต้องการ หย่า กับเจ้า”
กู้โม่หานรู้สึกตกใจ และเงยหน้าขึ้นมาทันที ภายในใจรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย “แล้วท่านว่าอย่างไรหรือ?”
หนานหว่านเยียนบอกเรื่องที่พวกเขาจะหย่ากับเสด็จแม่แล้ว?!
นางอยากจากไปขนาดนี้เลยหรือ?
หยีเฟยเอ่ยอย่างไม่พอใจ “แน่นอน ว่า เห็นด้วย”
“เพราะว่า เรื่อง นี้ ก็ ก็คือ ความผิด ของเจ้า”
กู้โม่หานกัดฟัน “เสด็จแม่ เมื่อก่อนลูกถูกความแค้นบังตา แต่ตอนนี้จิตใจของลูกเปลี่ยนไปแล้ว”
“ลูกรู้ ว่าภายในใจของหนานหว่านเยียนนั้นเป็นทุกข์ แต่ลูกจะใช้เวลาชั่วชีวิตไปชดเชยให้นางอย่างแน่นอน ลูกสำนึกผิดแล้ว”
“ไม่มี โอกาส ชดเชย แล้ว”
“ในโลกนี้ มีเพียง ความรักความผูกพัน ที่ไม่สามารถ ทำให้ผิดหวังได้ เจ้าผิด ผิดแล้ว ก็ ต้องรู้จัก เคารพการตัดสินใจ ของกันและกัน”
ความรักที่มาช้าเกินไปนั้น ต่ำต้อยเสียยิ่งกว่าหญ้า
เจ้าลูกโง่ของนาง เหตุใดถึงไม่เข้าใจหลักการข้อนี้กัน
กู้โม่หานได้ยินหยีเฟยพูดมากมายภายในรวดเดียวเช่นนี้ และเป็นการพูดเพื่อหนานหว่านเยียน ปกป้องนางทุกคำทุกประโยค ทันใดนั้นภายในใจก็รู้สึกน้อยใจเล็กน้อย
เขากำหมัดแน่น
แม้แต่เขาเองก็คิดไม่ถึง ว่าเสด็จแม่จะปฏิบัติต่อหนานหว่านเยียนอย่างลำเอียงเช่นนี้ และดูแคลนเขาลูกชายที่ให้กำเนิดมาว่าไม่มีอะไรดีสักอย่าง
“เสด็จแม่ ลูกไม่มีทางปล่อยมือเด็ดขาด!”
กู้โม่หานจ้องมองหยีเฟย เม้มปากแน่น
“เมื่อก่อนที่ลูกมุ่งเป้าไปที่นาง ทั้งหมดก็เป็นเพราะหนานฉีซาน”
“คนของจวนเฉิงเซี่ยง ล้วนเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน พวกเขาทำได้ทุกวิถีทางเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย หนานฉีซานเพื่อลาภยศของตัวเอง ถึงขั้นใช้ภรรยามาทำให้ตัวเองเจริญรุ่งเรืองมีชื่อเสียง เลี้ยงดูเล่าลูกสาวทุกคนเป็นเครื่องมือ เพื่อที่จะทำให้เขาสามารถเลื่อนขั้นได้อย่างรวดเร็ว”
“และที่น่าเคียดแค้นก็คือ หากไม่ใช่หนานฉีซานทำการวางแผนลอบทำร้ายท่าน แล้วท่านจะกลายเป็นคนที่มีชีวิตอยู่แต่เหมือนกับตายหลายปีถึงเพียงนี้หรือ? ลูกยอมรับ ว่าไม่ควรทำร้ายผู้บริสุทธิ์จริงๆ ลูกรู้ตัวแล้วว่าผิด แต่จะให้ลูกปล่อยมือ ไม่มีทางเด็ดขาด”
เขาสำนึกผิดตั้งนานแล้ว
สำนึกผิดที่ทำเลวกับหนานหว่านเยียนเช่นนั้น เพราะความแค้นของตัวเอง
สำนึกผิดเพราะชายชู้ที่ไม่มีที่มานั่น ทำให้หนานหว่านเยียนได้รับการดูถูกเหยียดหยาม ด่าประจานมาตั้งหลายปี
สำนึกผิดที่ทุกครั้งในอดีต เพราะความอคติของเขา ทำให้ไม่สนใจเหตุและผลของเรื่องราวเลยสักนิดก็ทำร้ายหนานหว่านเยียนเสียแล้ว
และยิ่งสำนึกผิดเพราะความไม่สนใจของตัวเอง จึงทำให้หนานหว่านเยียนให้กำเนิดเจ้าหนูน้อยทั้งสองอย่างยากลำเค็ญอยู่คนเดียว และใช้ชีวิตมาอย่างยากลำบากเช่นนั้น
และสำนึกผิดที่บกพร่องด้านการเติบโตของลูกสาวทั้งสองคนของตนหลายปีถึงเพียงนี้……
และเรื่องอื่นๆ ก็เช่นกัน เขาเสียใจจริงๆ
บางครั้งเขาก็คิด ว่าเขาบิดเบือนข้อเท็จจริงไปมากเพียงใด ถึงได้ทำเรื่องไร้มนุษยธรรมมากมายกับหนานหว่านเยียนถึงเพียงนั้น