บทที่ 60 เจ้าตัวเล็กเป็นห่วงหนานหว่านเยียน

แต่นางไม่เคยได้ยินว่าของนี้สามารถยกระดับได้ มิหนำซ้ำห้าปีมาไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลยสักนิด

แล้วตอนนี้เกิดอะไรขึ้น?

หนานหว่านเยียนมือค้ำคางคิดอยู่ตั้งนาน “หรือว่าเป็นเพราะฉันบาดเจ็บ เพราะฉะนั้นก็เลยยกระดับอย่างแปลกประหลาด?”

ถูกตีกลับสามารถยกระดับได้! เช่นนั้นอีกหน่อยนางถูกตีเยอะขึ้น ห้วงเวลาก็ไร้ที่เทียบแล้ว!

นี่มันโรคจิตเกินไปแล้วมั้ง ไม่ได้ นางต้องคิดวิธีสมบูรณ์แบบ!

เช่นนี้ หลับเปลี่ยนเรื่องร้ายกลายเป็นดีได้หลังจากเกิดเรื่อง ยังสามารถสั่งสอนชายเลวหญิงชั่วยกระดับห้วงเวลา ชั่งยิงนัดเดียวได้นกสองตัว!

หนานหว่านเยียนตกอยู่ในภวังค์แห่งความดีใจอันคาดไม่ถึงนี้ มือประคองยาที่ปรากฏใหม่เหมือนได้ขุมทรัพย์ นางหัวเราะวางพวกมันลง หยิบยาบางอย่างที่ต้องการใช้ออกจากห้วงเวลา

ผู้หญิงถอดกระโปรงสีแดงออกหมอบลงบนเก้าอี้ ทันใดนั้น นางรู้สึกถึงสายตาอันเร่าร้อนโกรธแค้น จ้องแผ่นหลังของนางอยู่

ในใจหนานหว่านเยียนตะลึงทันที

นางหันกลับไปมองอย่างระวัง หลับเห็นว่าเป็นเกี๊ยวน้อยและซาลาเปา ในมือสองพี่น้องถือหมอนขนเป็นคนละตัว กำลังจ้องมองบาดแผลบนตัวของนาง

หนานหว่านเยียนสีหน้าเปลี่ยนทันที ตอนนี้บาดแผลถูกเปิดเผยต่อหน้าเจ้าตัวน้อยแล้ว แต่นางอยากใส่เสื้อปิดปัง ก็ไม่ทันแล้ว

ดังนั้นนางจึงแกล้งทำเป็นโมโห “ทำไมยังไม่นอน? แม่บอกแล้วไม่ใช่หรือ เด็กคนไหนที่ไม่นอนแม่จะไม่สนนางแล้ว?”

ทันใดนั้นเสียงดัง “ฮือ——” ซาลาเปาร้องไห้ขึ้นมา

“คนเลวคนนั้นทำไมถึงดุขนาดนี้! ท่านแม่ หลังของท่านแม่มีแต่แผล! เยอะมาก แผลเยอะมาก.......”

หนานหว่านเยียนไม่ทันตั้งตัว เห็นเจ้าตัวน้อยร้องไห้เสียใจ ปวดหัวใจ สีหน้าอ่อนโยนลงมา

ตอนแรกนางก็ไม่อยากให้เจ้าตัวน้อยสองคนเห็นบาดแผล เพื่อไม่ให้พวกนางปวดหัวใจ คิดไม่ถึงว่าก็ยังหนีไม่พ้น

“ซาลาเปา ซาลาเปามาหาแม่ อย่าร้องไห้ ไม่ร้องแล้ว........”

เกี๊ยวน้อยกัดฟัน ในตาก็น้ำตาคลอ นางหน้าบูดเข้าไปข้างหน้า ดึงมือของหนานหว่านเยียนมา “ท่านแม่เจ็บ ใช้อันนี้รองนั่งจะได้ดีขึ้น”

“ใช่ ใช่ พี่บอกว่าท่านแม่ต้องการเบาะนั่งนุ่มๆ.......” ซาลาเปาสูดจมูก ปาดน้ำตาเข้าไปข้างหน้า

มองดูหมอนขนเป็ดที่เจ้าตัวเล็กสองคนยื่นมา หัวใจของหนานหว่านเยียนอบอุ่น น้ำตาเต็มเป้าทันที

ที่แท้พวกเด็กๆเป็นห่วงนาง กลัวนางเจ็บ เพราะฉะนั้นถึงไม่ไปนอน.......

ตอนแรกหนานหว่านเยียนรู้สึกว่าไม่มีอะไร ตอนนี้จมูกของนางก็แดงขึ้นมา นางมาต่างภพ ห้าปีแล้ว ข้างกายนอกจากหมาสองตัว ก็มีเพียงพวกนางแล้ว