บทที่ 621 เป็นห่วง

“ข้าทำไมนะ! แม้ว่าข้าจะยังเป็นห่วงท่าน แต่ข้าก็อยากจากไปเช่นกัน มันไม่ได้ขัดแย้งกันสักหน่อย!” หัวใจของหนานหว่านเยียนบีบแน่น รีบขัดจังหวะคำถามของหมอหลวงเจียงทันที

นางรู้ดีว่าข้ออ้างในตอนนี้แย่อย่างยิ่ง ไม่สามารถพูดกลบเกลื่อนคำโกหกได้เลยสักนิด ทั้งไร้เหตุผล ทั้งโหดร้ายอย่างยิ่ง แต่นางก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว

ต้องการพาหนูน้อยทั้งสองคนหนีไปก็ยากลำบากมากพอแล้ว หากลูกที่อยู่ในท้องถูกกู้โม่หานพบเข้า เช่นนั้นก็คงไม่ได้มีเพียงกู้โม่หานเท่านั้นที่จะจับตาดูนาง

แต่ทั้งพระราชวังอาจจะถือว่านางเป็นเป้าหมายสำคัญ ไม่ว่าจะเป็นคนที่ดีกับนาง หรือคนที่ไม่ดีกับนางก็ตาม

นางจงใจหลีกเลี่ยงคำพูดของหมอหลวงเจียง แล้วมองดูกู้โม่หาน “อีกอย่าง ท่านต้องกวนใจไม่หยุดถึงเพียงนี้เลยหรือ ไม่รู้สึกว่าทำให้คนเบื่อมากหรือ?”

ทันทีที่พูดออกมา หมอหลวงเจียงก็เกือบจะหัวใจวาย จนลืมสิ้นไปหมดทุกอย่างแล้ว

ฮองเฮาเหนียงเหนียง……เบื่อฝ่าบาทคำพูดนี้ ไม่พูดต่อหน้าเขาที่เป็นคนนอกได้หรือไม่ เขากลัวจริงๆ ว่าหากรู้มากเกินไป แล้วจะถูกฝ่าบาทฆ่าปิดปาก!

เมื่อกู้โม่หานได้ยิน นัยน์ตาเย็นชาก็เบิกกว้าง ริมฝีปากบางขาวซีดเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง

บนใบหน้าหล่อเหลาของเขา ความโกรธเมื่อครู่นี้ได้หายไปแล้ว และถูกแทนที่ด้วย ความรู้สึกเจ็บปวดและหายใจลำบากที่ยากจะอธิบาย นิ้วเรียวยาวกำแน่น

เขาไม่กล้าไล่ตามอีกต่อไป “ได้ ข้าจะไปประเดี๋ยวนี้”

“แต่เจ้าต้องให้หมอหลวงเจียงตรวจให้เจ้า ไม่เช่นนั้น ข้าจะไม่วางใจ”

หนานหว่านเยียนไม่ได้พูดอะไร

กู้โม่หานมองหนานหว่านเยียนอย่างลึกซึ้ง หลังจากนั้น นัยน์ตาแคบยาวก็หันไปมองหมอหลวงเจียง

หมอหลวงเจียงรีบเอ่ยตอบด้วยความประหม่าอย่างยิ่ง “ฝ่าบาทโปรดวางใจ แม้กระหม่อมจักต้องทุ่มหมดชีวิตนี้ ก็จะวินิจฉัยโรคของฮองเฮาเหนียงเหนียงให้ถูกต้องอย่างแน่นอน!”

“อืม” กู้โม่หานได้ยินคำตอบของหมอหลวงเจียงแล้ว จึงได้สบายใจขึ้นเล็กน้อย แล้วไปจากตำหนักหยูซิน

เขาออกมาจากตำหนักแล้ว เซียงอวี้กับเสิ่นอี่ว์ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกก็หันไปทำความเคารพเขาทันที

“ฝ่าบาท”

กู้โม่หานไม่ได้เอ่ยอะไร และยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าตำหนัก บนใบหน้างดงามไร้ที่ติอึมครึมเย็นยะเยือก ริมฝีปากบางเม้มแน่น ดูอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก

สายตาของเสิ่นอี่ว์สังเกตสีหน้าของกู้โม่หานอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าเอ่ยอะไรแม้แต่คำเดียว

ที่เพิ่งจะถกเถียงกันอย่างรุนแรงในตำหนัก เขาได้ยินคำพูดของหนานหว่านเยียนไม่มากก็น้อย ซึ่งทำให้เจ็บปวดอย่างยิ่งจริงๆ มิน่าเล่าสีหน้าของฝ่าบาทถึงได้ดูไม่สู้ดีถึงเพียงนี้

เพียงแต่……ฝ่าบาทเป็นฮ่องเต้แล้ว หากภรรยาไม่เชื่อฟังสามีเช่นนี้อีกต่อไป เกรงว่าจะถูกฮองเฮาเหนียงเหนียงกดหัวตลอดไป……

แม้จะคิดเช่นนี้ แต่เสิ่นอี่ว์กลับไม่กล้าพูดมาก เซียงอวี้เองก็ไม่กล้าส่งเสียง ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาจ้องพื้นอย่างเคารพนอบน้อม และบิดแขนเสื้อไปมาไม่หยุดด้วยความตึงเครียด

รอคอยหมอหลวงออกมา

เพลานี้ภายในตำหนัก หนานหว่านเยียนยังคงนั่งพิงอยู่บนเตียง หมอหลวงเจียงเหมือนนั่งอยู่บนกองไฟ เอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวังอย่างยิ่ง “ฮองเฮาเหนียงเหนียง ท่านให้กระหม่อมตรวจดูให้ท่านเถิด”

“สุขภาพอันล้ำค่าหาที่เปรียบมิได้ของท่าน หากมีปัญหาร้ายแรงจริงๆ ทั้งสำนักหมอหลวงจะถูกฝ่าบาทสั่งตัดหัวได้”

พูดจบ เขาก็เปิดกล่องยาที่ติดมือมาด้วย และหยิบผ้าไหมบางสะอาดออกมาจากด้านใน จะจับชีพจรให้หนานหว่านเยียน

แต่หนานหว่านเยียนมองหมอหลวงเจียงด้วยสายตาคมกริบ ทุกคำพูด เต็มไปด้วยความน่าเกรงขามของผู้ที่ยศสูงกว่า

“หมอหลวงเจียง ข้ารู้ว่าตอนนี้เจ้ารู้สึกลำบากใจอย่างยิ่ง แต่ข้าบอกไปแล้ว ว่าไม่มีปัญหาร้ายแรงอะไร หรือว่าเจ้ายังสงสัยในวิชาแพทย์ของข้าอยู่?!”

อันที่จริงนางไม่อยากทำให้คนอื่นรู้สึกลำบากใจ แต่ท่าทางของกู้โม่หานนั้นแข็งกร้าวเกินไป นางจึงจำใจต้องโหดร้าย

ไม่เช่นนั้น สุดท้ายแล้วคนที่จะเสียเปรียบก็จะเป็นนางเสียเอง การเสียเปรียบเช่นนี้ นางเคยมาหลายครั้งเกินไปแล้ว ไม่อาจทำผิดพลาดง่ายๆ อีกแล้ว