บทที่ 623 เลวยิ่งกว่าสัตว์

เสิ่นอี่ว์เม้มปาก ตัดสินใจจะบอกว่าหยุนอี่ว์โหรวไม่ใช่คนดี ตั้งครรภ์พระโอรสก็ไม่ใช่สิ่งที่ดี แต่เขายังไม่ได้พูดออกมา ก็ได้ยินเสียงของกู้โม่หานดังขึ้นข้างหูเสียก่อน

“เสิ่นอี่ว์ ตลอดชีวิตนี้ของข้า ไม่เคยนึกเสียเช่นตอนนี้เลย”

เสิ่นอี่ว์รีบจ้องมองไปยังกู้โม่หานที่มีสีหน้าโดดเดี่ยวโศกเศร้าทันที

ภายใต้แสงจันทร์ แสงสว่างสีเงินปะทะเข้ากับใบหน้าด้านข้างอันดูดีของกู้โม่หาน มีความอ้างว้าง ใจคอห่อเหี่ยวเล็กน้อย

“ฝ่าบาท……”

ริมฝีปากบางของกู้โม่หานเปิดปิดอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงแหบแห้ง มีความเจ็บปวดเล็กน้อย

“ข้ากลัวว่าจะรั้งนางไว้ไม่อยู่ จึงเลือกใช้วิธีที่สุดโต่งถึงเพียงนี้ พยายามกักขังนางไว้ข้างกาย แต่ดูเหมือนว่าจะกลับตาลปัตร นางยิ่งเกลียดข้ามากขึ้นเรื่อยๆ……”

หลายวันมานี้หนานหว่านเยียนเกลียดชังเขาเข้ากระดูกดำ ไม่เพียงแต่ทำให้เขาเจ็บปวดและทุกข์ใจ แต่ยังทำให้เขานึกถึงอดีตตลอดเวลา

สิ่งเหล่านั้นที่ถูกเขาลืมไปพักหนึ่ง กลับเป็นอดีตที่ทำให้เขาสำนึกเสียใจไปชั่วชีวิต

เขายังจำตอนที่หนานหว่านเยียนเจอเขาครั้งแรกได้ นางท่าทางเหนียมอาย เพียงอยากก้าวมาข้างหน้าเพื่อทักทายเขาแท้ๆ แต่เขากลับมองข้ามนางราวกับฝุ่นอย่างไม่ยี่หระ

และเพราะความซุ่มซ่ามของหนานหว่านเยียน จึงไม่ระวังจนชนเข้ากับหยุนอี่ว์โหรวที่อยู่ข้างๆ ทำให้หยุนอี่ว์โหรวล้มลง

เขาเพียงแค่เดินไปหาหยุนอี่ว์โหรวด้วยความเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง แล้วพยุงนางลุกขึ้นอย่างอ่อนโยน “โหรวเอ๋อร์ บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?”

หยุนอี่ว์โหรวส่ายหน้าอย่างน่าสงสาร

“ไม่เป็นไรท่านอ๋อง โหรวเอ๋อร์รู้ ว่าคุณหนูหว่านเยียนไม่ได้ตั้งใจ ถึงอย่างไรท่านอ๋องท่านก็รูปโฉมงดงามสง่าผ่าเผยเช่นนี้ ในเมืองหลวงนี้มีแม่นางใดที่จะไม่ลนลานบุ่มบ่าม เพื่อเจอหน้าท่านเล่า?”

ในครานั้นเขาจำได้ว่า สีหน้าของหนานหว่านเยียนนั้นรู้สึกน้อยใจมากเพียงใด

รอบดวงตานางแดงไปหมด หยดน้ำตารินไหลไม่หยุด ใบหน้าแดงก่ำ อธิบายได้ว่านางไม่ได้ชนหยุนอี่ว์โหรว

แต่เขายังทำเป็นเหมือนมองไม่เห็น และยังไม่เคยถามว่าแท้ที่จริงแล้วผู้ใดพูดจริง ผู้ใดพูดปด ก็ตัดสินเข้าข้างหยุนอี่ว์โหรวเช่นนี้แล้ว

“สมกับเป็นคนที่จวนเฉิงเซี่ยงสั่งสอนจริงๆ ที่น่ารังเกียจเช่นนี้”

“หนานหว่านเยียน เจ้าจำเอาไว้ ว่าข้าไม่มีทางลดตัวไปเป็นมิตรกับสตรีที่โหดร้ายเช่นเจ้า และไม่แม้แต่จะมองเจ้า อีกอย่าง เอามือสกปรกของเจ้าออกไปเสีย”

“น่าสะอิดสะเอียน”

เพลานั้น หนานหว่านเยียนมองดูเขา อย่างกลั้นน้ำตาเอาไว้ ชักมือกลับมาอย่างระมัดระวัง แล้วหันหลังวิ่งหนีไป