บทที่ 626 คืนก่อนเกิดพายุฝน 2

หนานหว่านเยียนไม่สังเกตเห็นความผิดปกติ ส่วนคนอื่นๆ ก็ยิ่งไม่รู้ ส่วนเซียงอวี้ก็กำลังหวีผมให้นางอย่างพิถีพิถัน

นางกำนัลรับใช้คนหนึ่งเห็นคนมาส่งของขวัญ ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยกับหนานหว่านเยียนอย่างยิ้มๆ “ฮองเฮาเหนียงเหนียง ฝ่าบาทรักใคร่โปรดปรานท่านจริงๆ นับจากนี้ไป ท่านจักต้องเป็นสตรีที่ได้รับความโปรดปรานที่สุดในวังนี้เป็นแน่”

นางกำนัลรับใช้อีกคนก็รีบเอ่ยสมทบทันที “ใช่แล้ว! สตรีที่งดงามไร้ที่ติเช่นฮองเฮาเหนียงเหนียงของพวกเรา ในใต้หล้านี้คงหาไม่ได้อีกแล้ว! คงอยู่ยาวนานไม่เสื่อมถอยเป็นแน่!”

นางกำนัลรับใช้เหล่านี้อายุยังน้อย และเพิ่งจะได้ใกล้ชิดกับหนานหว่านเยียน มีนายท่านที่ร่ำรวยและฐานะสูงส่งเช่นนี้ ก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงการแย่งชิงประจบสอพลอ

แต่หนานหว่านเยียนยังคงนั่งอยู่ที่นั่นด้วยใบหน้าเรียบเฉย ในนัยน์ตาเปล่งประกาย เงียบสงบมั่นคง

เซียงอวี้มองผิวขาวเนียนบริสุทธิ์ในกระจกทองแดง แต่หนานหว่านเยียนกลับมีที่สีหน้าเย็นชา นางเม้มปาก แล้วขมวดคิ้วหันไปตำหนิเหล่านางกำนัลรับใช้เสียงเย็นเยือก

“เรื่องของพวกนายท่าน เป็นเรื่องที่พวกเจ้าปากมากได้หรือ?”

“ยังไม่รีบถอยไปอีก!”

นางกำนัลรับใช้เหล่านั้นชะงักงันไปชั่วขณะ แล้วมองหนานหว่านเยียนอย่างระมัดระวังทันที หลังจากไม่เห็นความปีติยินดีใดๆ บนใบหน้าหนานหว่านเยียน จึงได้รู้ตัวว่าพูดมากเกินไปแล้ว จึงก้มหน้าอย่างลนลาน “พวก พวกบ่าวปากมากเกินไปแล้ว!”

“บ่าว บ่าวขอตัวออกไปข้างนอกก่อนนะเพคะ!”

เหล่านางกำนัลรับใช้ถอยออกไปอย่างสั่นเทา

ทันใดนั้น ภายในตำหนักหยูซิน ก็เงียบสงัดขึ้นมา

เซียงอวี้มองดูหนานหว่านเยียนที่ยังคงเงียบ นัยน์ตาเย็นยะเยือกราวกับเก็บความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้

แต่ไม่ว่าหนานหว่านเยียนจะไม่เต็มใจอย่างไร ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป ยิ่งไปกว่านั้น พรุ่งนี้ก็เป็นพิธีมอบบรรดาศักดิ์แล้ว……

เซียงอวี้ฝืนยิ้มออกมา แล้วหยิบเสื้อคลุมลายหงส์ที่กู้โม่หานสั่งทำให้หนานหว่านเยียนโดยเฉพาะ จากในถาดรองอย่างระมัดระวัง แล้วส่งให้กับหนานหว่านเยียน

“ฮองเฮาเหนียงเหนียง เสื้อคลุมลายหงส์รีบเร่งทำออกมาแล้ว บ่าวได้ยินมาว่า เสื้อคลุมลายหงส์นี้ฝ่าบาทร่วมออกแบบด้วยตัวเองเลย ท่านดูขอบเสื้อคลุมนี้สิ ไม่ได้มีเพียงขนสัตว์สีทองเท่านั้น แต่ยังปักดอกไอริส ที่ท่านโปรดปรานที่สุดอีกด้วย”

“แม้แต่รอยเย็บของเสื้อคลุมลายหงส์ ฝ่าบาทก็เป็นคนเลือกเอง โดยใช้ผ้าไหมที่ดีที่สุด บ่าวคิดว่าหากท่านลองใส่เสื้อคลุมลายหงส์นี้ จักต้องงดงามอย่างยิ่งเป็นแน่ ท่านลองดูก่อนเถิดว่าพอดีตัวหรือไม่ หากไม่พอดีบ่าวจะให้คนแก้ให้ใหม่”

หนานหว่านเยียนชำเลืองมองเสื้อคลุมลายหงส์ชุดนั้นที่งดงามดูดีอย่างยิ่ง ในมือของเซียงอวี้อย่างเฉยเมย หลังจากนั้นก็เบือนสายตากลับมา นั่งนิ่งไม่ไหวติง

“ข้าไม่อยากใส่ เจ้าไปตามเสิ่นอี่ว์มาที ข้ามีเรื่องจะคุยกับเขาตามลำพัง”

ครั้งก่อนนางไหว้วานให้เสิ่นอี่ว์สืบหาหลักฐานใหม่ และไม่รู้ว่าคืบหน้าถึงไหนแล้ว

นางจะดูว่าก่อนจากไป จะมีโอกาสทำลายหยุนอี่ว์โหรวให้ย่อยยับ และเปิดโปงโฉมหน้าแท้จริงที่น่ารังเกียจของนางได้หรือไม่

“เอ่อ……” เซียงอวี้มีสีหน้าลำบากใจ “เหนียงเหนียงบ่าวสามารถไปตามเสิ่นอี่ว์ได้ แต่พรุ่งนี้ก็เป็นพิธีมอบบรรดาศักดิ์แล้ว เสื้อคลุมลายหงส์นี้ท่านจักต้องลองใส่ดู……”

หนานหว่านเยียนไม่สนใจ

และเพลานี้ จู่ๆ หน้าประตูตำหนักหยูซินก็มีเสียงอันเคารพนอบน้อมของเหล่านางกำนัลรับใช้ส่งมา “ถวายบังคมเพคะฝ่าบาท”

ทันใดนั้น ประตูตำหนักก็ถูกคนเปิดออกทันที

นัยน์ตาดำขลับของหนานหว่านเยียนตึงเครียด มองเห็นบุรุษสูงตระหง่านในกระจกเดินมาทางนางอย่างไม่คาดคิด

วันนี้กู้โม่หานสวมเสื้อคลุมมังกร ใบหน้าขาวผ่องหล่อเหลาไม่มีผู้ใดเทียบ สีหน้าเย็นชา ฝีเท้ามั่นคง ดูน่าเกรงขามหยิ่งยโสมากกว่าเมื่อก่อนเล็กน้อย

เขามาพร้อมกับกับนางกำนัลรับใช้สองคน แล้วก้าวยาวๆ ไปข้างๆนาง

หนานหว่านเยียนเม้มปาก แต่ไม่ได้เอ่ยอะไร และไม่ได้ลุกขึ้นมาทำความเคารพด้วย

เซียงอวี้รีบถือเสื้อคลุมลายหงส์เอาไว้ แล้วหันไปโค้งศีรษะทำความเคารพกู้โม่หานอย่างนอบน้อม “บ่าวถวายบังคมฝ่าบาท”

เขาโบกมือไปมา “ลุกขึ้นเถิด”

เซียงอวี้ลุกขึ้น แล้วถอยไปด้านข้าง กู้โม่หานชำเลืองมองเสื้อคลุมลายหงส์ในมือเซียงอวี้ แล้วยื่นมือไปหยิบเสื้อคลุมลายหงส์ที่งดงามตระการตาตัวนั้น มาเทียบกับตัวหนานหว่านเยียน บนใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

“หว่านเยียน พรุ่งนี้เจ้าใส่เสื้อคลุมลายหงส์นี้จักต้องงดงามอย่างแน่นอน เปลี่ยนดูสักหน่อยสิว่าพอดีหรือไม่?”

รู้ว่าหนานหว่านเยียนชอบดอกไอริส เขาก็ให้คนปักดอกไอริสลงบนเสื้อคลุมลายหงส์

และเรียกมู่ฮวนมาเป็นพิเศษ ให้ปรับเปลี่ยนเสื้อคลุมลายหงส์แบบดั้งเดิม ตามความชอบของหนานหว่านเยียน

เสื้อคลุมลายหงส์ในเมื่อก่อนนั้นหนักและใหญ่เกินไป และพิธีมอบบรรดาศักดิ์มีขั้นตอนซับซ้อน เขาไม่อยากให้นางลำบาก