บทที่ 65 เป็นลูกของข้าหรือไม่

กู้โม่หานตกตะลึง เขามองไปยังเด็กน้อยทั้งสองที่จากไป ความคิดในใจมากมายมิอาจบรรยายได้ แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เลือกที่จะอยู่ในห้องต่อ แล้วหาเก้าอี้มาวางนั่งลง

หนานหว่านเยียนก็ประหลาดใจเช่นกัน นี่เป็นครั้งแรกที่นางมิรู้ว่าสองพี่น้องกำลังวางแผนการใดอยู่

ช่างเถอะ นางขี้เกียจจะไปครุ่นคิด นางปล่อยกู้โม่หานไว้ตรงนั้นแล้วไปเปลี่ยนเสื้อผ้าของตนเอง

ในครั้งนี้กู้โม่หานมิได้หันไปมองจริงๆ เขาเพียงแค่ได้ยินเสียงของเสื้อผ้านาง สมองนั้นก็จินตนาการว่าได้ใกล้ชิดกับหนานหว่านเยียนเหมือนเมื่อครู่

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกหงุดหงิดทันที

ระหว่างทางที่สองพี่น้องเดินไปยังห้องครัว เดินไปเดินมา ซาลาเปาก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อย

ต่อมาน้ำเสียงของนางก็เอ่ยขึ้นอย่างบางเบาว่า “ท่านพี่......เดิมทีข้าคิดว่าเขาเป็นคนเลว เป็นคู่ชีวิตของท่านแม่ เขาหน้าตาหล่อเหลา คู่ควรกับท่านแม่ที่เป็นหญิงงามเหลือเกิน”

“ในวันนั้นพี่เซียงอวี้บอกกับข้าว่าเขาเป็นเทพแห่งสงครามในซีเหย่ เขากำจัดศัตรูนับมิถ้วน ข้าคิดว่า......เขาจะสามารถปกป้องท่านแม่ปกป้องพวกเราได้ ครั้งแรกที่ข้าเห็นเขายืนอยู่ข้างกายท่านแม่นั้น ก็รู้สึกว่าช่างเหมาะสมกับท่านแม่เหลือเกิน”

“ท่านพี่ ข้าโง่หรือ? เหตุใดจึงมิเข้าใจว่าเขาเลวร้ายเช่นนั้น รังแกท่านแม่เช่นนั้น แต่ข้าก็รู้สึกอึดอัดใจ มิอยากให้เขารังแกท่านแม่......”

เมื่อได้ยินดังนั้น ฝีเท้าของเกี๊ยวน้อยก็หยุดลง นางรู้สึกปวดใจกับน้องสาวแสนโง่คนนี้ เรื่องมาถึงบัดนี้แล้ว นางยังคงคิดหาข้อแก้ตัวให้กับเจ้าวายร้ายอย่างกู้โม่หานอีก

แต่นางก็รู้ดีว่าซาลาเปาเป็นผู้มีจิตใจอ่อนโยนมาตั้งแต่เด็ก และอยากจะมีพ่อ ในวันนั้นที่พี่เซียงอวี้อธิบายฉากที่กู้โม่หานสังหารศัตรูในสนามรบ ดวงตาของซาลาเปาแวววาวเพียงใด นางเองก็เห็น

ซาลาเปามิได้โง่ นางเพียงแค่เสียดายและมิอยากยอมรับเรื่องราวความจริงนี้ก็เท่านั้น

เกี๊ยวน้อยเอื้อมมืออันอ้วนท้วมของนางออกไปจับซาลาเปาไว้แล้วปลอบโยนด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ซาลาเปามิได้โง่ พวกเรามิได้ผิด ท่านแม่ก็มิผิด เจ้าคนเลวนั่นต่างหากที่มิคู่ควรกับท่านแม่ คนเลวร้ายเช่นนั้นมิคู่ควรที่จะเป็นท่านพ่อของเรา!”

ซาลาเปาครุ่นคิดอยู่เนิ่นนาน จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้น หางตาเปียกปอนไปด้วยน้ำตา

นางกุมมือเกี๊ยวน้อยไว้แน่น “ท่านพี่กล่าวได้ถูกต้องแล้ว พวกเราจะต้องให้บทเรียนสั่งสอนเขาเสียบ้าง แก้แค้นให้ท่านแม่ เขามิเหมาะสมกับท่านแม่ของเรา ซาลาเปามิอยากได้พ่อที่ชอบทำร้ายแม่แบบนี้!”

“อืม!”

ขณะเดียวกันภายในห้อง

กู้โม่หานมีความคิดมากมายอยู่ในใจ ท้ายที่สุดแล้วเมื่อนึกถึงภูมิหลังของเจ้าหนูทั้งสองที่มิรู้ว่าเป็นอย่างไรกันแน่ เขาก็ยิ่งรู้สึกอึดอัด ในใจรู้สึกคันยิบๆ และยิ่งคิดยิ่งโมโห

จู่ๆ เขาก็เงยหน้าขึ้นมองดูหนานหว่านเยียน ดวงตานั้นช่างมืดมน มองมาทางนางอย่างลึกซึ้ง

หนานหว่านเยียนเห็นแววตาของเขาที่จับจ้องมาทางตน สายตาทั้งคู่ประสานกัน นางรีบสะบัดหน้าหนี

จู่ๆ ชายเจ้าเล่ห์ผู้นี้มองนางแบบนั้นทำไมกัน ยิ่งมองก็ยิ่งโมโห หงุดหงิดจริงเชียว

นางเอ่ยปากขึ้นก่อนแล้วพูดกับกู้โม่หานอย่างไร้ความอดทนว่า “ข้าจะไปดูอาการให้เสิ่นอี่ว์เอง หากท่านอ๋องมิมีเรื่องใดแล้ว มาทางไหนจงไปทางนั้น อย่ามาระรานข้าที่นี่อีกเลย ข้าวใหม่ปลามันควรที่จะไปบ่มเพาะความรักกันมิใช่หรือ?”

เมื่อได้ยินดังนั้นกู้โม่หานก็ขมวดคิ้วแน่น “เจ้ากล้าไล่ข้าไปงั้นหรือ ทางด้านของโหรวเอ๋อร์ข้ามีวิธีจัดการของข้าเอง เจ้ามิต้องมายุ่ง!”

สตรีนางนี้นับวันยิ่งทำตัวน่าสงสัยมากขึ้น ราวกับต้องการรักษาระยะห่างระหว่างเขากับสองพี่น้อง