บทที่ 655 ความอดทนของเขากำลังจะหมดลง

เขาตามหานางด้วยวิธีที่อ่อนโยนมาโดยตลอด กลัวว่าถ้าทำเหมือนก่อนจะเป็นการบังคับนางเกินไป กวนโมโหนาง

แต่สองเดือนผ่านไป ก็ไม่มีข่าวสารอะไรเลยจากหนานหว่านเยียนและซาลาเปาน้อย

ความอดทนของเขากำลังจะหมดลงแล้ว…

…

ตกกลางคืน แม้ว่าผู้หญิงเหล่านั้นจะถูกกู้โม่หานไล่ออกไปแล้ว แต่งานเลี้ยงในวังยังดำเนินต่อไปตามปกติ

ขณะนี้ยังเช้าอยู่ ในตำหนักใหญ่ยังมีคนไม่มาก หยุนเหิงนั่งอยู่บนที่นั่งตรงกลาง โดยมีเฟิงยางยืนอยู่ข้างหลังด้วยแววตาที่เฉียบคมระแวดระวัง

ถัดกัน หนานหว่านเยียนปลอมตัวเป็นสาวใช้คนสนิทนั่งร่วมโต๊ะเดียวกันกับหยุนเหิง

สายตาที่ชัดเจนของนางกวาดมองไปทั่วงาน ใบหน้าที่ไม่ได้ดูบอบบางเท่าไรนักดูเครียดเล็กน้อย

หลังจากที่กู้โม่หานพาเกี๊ยวน้อยออกไปแล้ว นางกับเฟิงยางก็ได้พบกับหยุนเหิงที่มีท่าทางรีบร้อน

หยุนเหิงถูกเสิ่นอี่ว์ดึงออกมาเพื่อจัดการเรื่องราวให้เรียบร้อย ต่อมาทราบข่าวว่าเกิดเรื่องขึ้นในสระบัว จึงรีบรุดไปที่สระบัวและได้พบกับหนานหว่านเยียนและเฟิงยาง

ยังบอกพวกนางอีกว่า หน้าที่ของเจียงหรูเยว่ยังไม่ทันสิ้นสุดตัวนางก็ไม่อยู่แล้ว ศพได้ถูกเคลื่อนย้ายกลับไปที่จวนไท่ฟู่แล้ว และหญิงงามคนอื่นๆ ที่เข้ามาในวังก็ถูกส่งกลับไปที่จวนของแต่ละคนด้วยสภาพร่อแร่ หวาดกลัวตัวสั่น วันหลังคงไม่กล้าเข้าวังอีกแล้ว

หนึ่งร้อยไม้ กู้โม่หานยังแบกรับไม่ได้ นับประสาอะไรกับเจียงหรูเยว่ที่เนื้อตัวบอบบาง

หนานหว่านเยียนไม่ได้พูดอะไรมาก แต่เป็นหยุนเหิงที่ถอนหายใจ “วิธีการอันทรงอานุภาพของฝ่าบาท ไม่รู้ว่าจะเป็นการยั่วยุเหล่าขุนนางหรือไม่”

สีหน้าท่าทางของหนานหว่านเยียนไม่มีความแปรปรวน นางไม่อยากสนใจเรื่องของกู้โม่หานมากนัก นางแค่ต้องการพาลูกไป

“แม่ทัพน้อย ท่านมีวิธีพบไท่เฟยเหนียงเหนียงหรือไม่?”

หยุนเหิงสีหน้าดูขมขื่น “ขอโทษด้วยพี่สาวเทวดา วันนี้ข้าลองแล้ว แต่การติดต่อส่วนตัวน่าจะเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยาก”

“แม้ว่าตอนนี้พระวรกายของไท่เฟยจะดีขึ้นมากแล้ว แต่ก็ยังอ่อนแอเจ็บป่วยง่ายเหมือนเดิม ปกติจะปิดประตูไม่รับแขก”

“ต่อให้นางออกไปข้างนอกด้วยตัวเอง ก็ไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้หรือไม่ก็ไทเฮา ถ้าเป็นวันนี้ล่ะก็ พวกเราพนันได้อย่างเดียวว่า คืนนี้นางจะเข้าร่วมงานเลี้ยงในวังหรือไม่”

หน่านว่านหยานเม้มปากพลางพยักหน้าเล็กน้อย “ตกลง ข้าเข้าใจแล้ว”

หยุนเหิงถามนางว่า การเผชิญหน้ากับกู้โม่หานทำให้เขาเกิดความสงสัยหรือไม่?

หนานหว่านเยียนสัมผัสใบหน้าปัจจุบันของตัวเองแล้วส่ายหน้า

“รูปลักษณ์ของข้าเปลี่ยนไป เสียงก็ปรับเปลี่ยนไปด้วย และที่ที่อันตรายที่สุดก็คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด เขาต้องนึกไม่ถึงแน่นอน ว่าข้ายังกล้ากลับมา”

หยุนเหิงรู้สึกสบายใจในทันที

หลังจากนั้นพวกเขาก็มาถึงงานเลี้ยงในวัง

พวกเขามาถึงเร็ว เมื่อครู่ตำหนักใหญ่ที่ยังมีคนไม่มากนัก แต่ตอนนี้มีผู้คนมากมายทยอยมาถึง ภายในตำหนักคึกคักขึ้นมาทันที

หนานหว่านเยียนจิบชาหนึ่งคำจากถ้วยชาในมือ เพียงพริบตาเดียวก็เห็นกู้โม่เฟิงนำหลินเอ๋อร์เข้าไปในตำหนักใหญ่

กู้โม่เฟิงมีสีหน้าเปื้อนรอยยิ้มของพ่อ จูงหลินเอ๋อร์ที่ยังเดินไม่มั่นคง ด้านหนึ่งก็เป็นกังวลและประหม่า อีกด้านหนึ่งก็ยกย่องทุกคน ภาคภูมิใจในตัวเองเป็นอย่างยิ่ง “ดูสิๆ หลินเอ๋อร์ของเราเดินมาทางนี้ได้แล้ว ไม่เลวใช่ไหม?”

“หลินเอ๋อร์เจ้าใจเย็นๆ ก่อน อา ใช่ๆๆๆ แบบนั้นล่ะ ค่อยๆ เดิน”

เขายิ้มอย่างสดใสและพึงพอใจ หลินเอ๋อร์คอยเดินตามข้างกายกู้โม่เฟิงอย่างเชื่อฟัง ใบหน้าน้อยสีชมพูอ้วนจ้ำม่ำ เวลาหัวเราะแทบมองไม่เห็นดวงตาคู่นั้น

หนานหว่านเยียนเห็นดังนั้นก็ใจอ่อน อดนึกถึงภาพเด็กหญิงทั้งสองหัดเดินเมื่อครั้งยังเด็กไม่ได้