บทที่ 669 ตัวแทนของฮองเฮา

ต้องทราบไว้ก่อนว่า นอกจากฮองเฮาแล้ว ยังมีใครอีกบ้างที่สามารถให้ฮ่องเต้ใส่ใจได้ ไป๋จื่อคนนี้ต้องมีอะไรผิดปกติ!

หยุนอี่ว์โหรวระงับความไม่พอใจของนาง และมองไปที่ปี้หยุนอย่างเย็นชา "ฮ่องเต้ทำอะไร ยังไม่ถึงคราวที่พวกข้าสามารถแทรกแซงงานได้"

"ทุกอย่างคือทำตามหน้าที่ของตัวเองก็พอ เจ้าต้องจำไว้เลย"

ปี้หยุนมองดูท่าทางเย็นชาของหยุนอี่ว์โหรว และรีบก้มหน้าลงอย่างตกใจ "รับทราบ บ่าวทำผิดต้องตายด้วย บ่าวไม่กล้าคาดเดาเกี่ยวกับเจตจำนงของฮ่องเต้ด้วย"

ในขณะที่นางกำลังจะถามเกี่ยวกับมาตรการตอบโต้อีก ก็เห็นหยุนอี่ว์โหรวจ้องมองที่ด้านหลังของหนานหว่านเยียนโดยปิดตาครึ่งและพูดอย่างเยือกเย็นว่า

“อย่างไรก็ตาม——ไป๋จื่อคนนี้มีร่องรอยเหมือนฮองเฮาจริง ๆ และทักษะทางหมอที่แปลกประหลาดและทรงพลัง รวมไปถึงดวงตาคู่นั้นก็เพียงพอที่จะเป็นตัวแทนของฮองเฮาได้แล้ว”

ปี้หยุนกะพริบตา งงงวยเล็กน้อย "เหนียงเหนียงหมายความว่าอย่างไร"

หยุนอี่ว์โหรวยกเปลือกตาขึ้น "เดี๋ยวเจ้าไปติดตามข่าวด้วย แล้วดูว่าฮ่องเต้ให้นางไว้ที่ไหน"

“คืนนี้และพรุ่งนี้ เจ้าต้องสั่งคนไปจับตาดูไป๋จื่อนั่น และรายงานความผิดปกติทุกประการได้ทุกเมื่อ”

ฮ่องเต้ได้บอกไปแล้วว่าพรุ่งนี้จะให้คนส่งไป๋จื่อออกจากวังไม่ใช่หรอ

ถ้าหากฮ่องเต้ยอมส่งตัวแทนนี้ออกจากวัง ก็ไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนกแล้ว

ปี้หยุนเข้าใจทันที แค่รู้สึกว่า หยุนอี่ว์โหรวคนปัจจุบันฉลาดเกินไปจริงๆ

นางยิ้มอย่างมีเลศนัยและพยักหน้าซ้ำ ๆ “เหนียงเหนียงช่างฉลาดจริงๆ บ่าวจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!”

หยุนอี่ว์โหรวหันกลับมาและพูดเย้ยหยันว่า "อยู่ในวังไม่เหมือนอยู่ในจวนอ๋อง เจ้าต้องระวังทุกที่ หากมีใครจับหางจิ้งจอกไว้ได้ ความรู้สึกจะเลวร้ายยิ่งกว่าถูกทรมาน... "

คำพูดเหล่านี้ฟังดูเหมือนการกล่าวเตือน ปี้หยุนตกใจทันที ระงับความสุขทุกข์บนใบหน้าของนาง ก้มหน้าลงไปและตามหยุนอี่ว์โหรวกลับไปที่ตำหนักกวนโม่

ในเวลาเดียวกัน หนานหว่านเยียนตามกู้โม่หานและเกี๊ยวน้อยเดินไปไกลแล้ว

เกี๊ยวน้อยนอนอยู่บนไหล่ของกู้โม่หาน ขยิบตาให้หนานหว่านเยียนอย่างระมัดระวัง พยายามไม่ให้กู้โม่หานค้นพบความลับเล็กน้อย ระหว่างนางกับท่านแม่

หนานหว่านเยียนตอบกลับลูกสาวของนางด้วยรอยยิ้มเป็นครั้งคราว จ้องมองที่แผ่นหลังที่บางเล็กน้อยของกู้โม่หาน คิ้วของนางลดลงเล็กน้อย

ทันใดนั้น กู้โม่หานซึ่งเงียบมาตลอด เลิกคิ้วเบา ๆ และถามโดยดูเหมือนไม่รู้ตั้งใจหรือเปล่าว่า "เจ้าเป็นคนมาจากไหน"

หัวใจของหนานหว่านเยียนเต้นไม่เป็นจังหวะ จากนั้นนางก็ตอบด้วยสีหน้าปกติ "ขอตอบฝ่าบาทด้วย บ่าวเป็นคนอำเภอกัว "

“ท่านพ่อและท่านแม่ต่างก็เป็นหมอที่มีชื่อเสียงในอำเภอกัว แต่แล้วเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิดขึ้น และครอบครัวก็ตกต่ำลง ข้าจึงต้องมาที่เมืองหลวงเพื่อหาเลี้ยงชีพและได้ฝึกที่โรงหมอเมี่ยวหลินเป็นระยะเวลาหนึ่ง "

ในช่วงสองเดือนระหว่างการหลบหนี นางยังได้เรียนรู้ข่าวสารมากมายเกี่ยวกับปริมณฑลเมืองหลวง

การแต่งประสบการณ์ชีวิตแบบนี้เป็นเรื่องง่ายสำหรับนาง

เกี๊ยวน้อยที่นอนอยู่บนไหล่ของกู้โม่หานยังคงประหม่าอยู่เมื่อกี้ แต่หลังจากที่ฟังคำตอบที่ราบรื่นของหนานหว่านเยียน ตอนนี้ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

แต่ก่อนที่นางจะดีใจเสร็จ กู้โม่หานก็ลูบแหวนหางที่มือขวาของเขา ดวงตาที่เย็นชาของเขาเป็นประกาย และถามต่อไปว่า "เจ้ารู้จักหยุนเหิงมานานเท่าไรแล้ว"

“ข้ากับแม่ทัพน้อยพบกันโดยบังเอิญ ในตอนนั้นตกหลุมรักกันตั้งแต่แรกพบ นับรวมๆ แล้วก็เป็นเวลากว่าสองปีแล้ว”

“รักแรกพบ?” กู้โม่หานเม้มริมฝีปาก เผยรอยยิ้มชั่วร้าย แต่แววตาเย็นชาน่ากลัว “พวกเจ้านี่ก็รู้จักกันมานานแล้วทีเดียว”

“แล้วทำไมข้าไม่เคยได้ยินหยุนเหิงพูดถึงเจ้าเลย วันนี้จู่ๆ ก็เข้ามาในวังและบอกว่าจะให้ไทเฮาช่วยดูให้ ยิ่งให้เจ้าแสร้งทำเป็นสาวใช้ เจ้าไม่รู้สึกน้อยใจหรือ?”

เฉินกงกงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน เกี๊ยวน้อยก็ขนลุกไปหมดแล้ว และมองไปที่หนานหว่านเยียนด้วยสีหน้ากังวลและประหม่า

หนานหว่านเยียนขมวดคิ้วแน่น และมองขวางไปที่กู้โม่หานจากด้านหลังของเขา