บทที่ 671 ครอบครองนางแต่เพียงผู้เดียว

“ความรักคือการไม่คำนึงถึงผลได้ผลเสีย หากเจ้าต้องการดวงจันทร์ ข้าก็สามารถเก็บลงมาให้เจ้าได้ แต่เจ้าจักต้องเป็นของข้า”

อะไรนะ?

หนานหว่านเยียนชะงักงันทันที แต่เขากลับก้าวเข้ามาใกล้นางเรื่อยๆ สายตาคมกริบ “ข้าเกลียดที่เจ้ามักเอ่ยถึงชายอื่น ข้าไม่ชอบอย่างยิ่ง อย่างยิ่ง อย่างยิ่งที่สุด”

นางถูกเขาประชิดตัวจนต้องถอยหลัง พูดไม่ออกเพราะคำพูดของเขาทำให้ตกตะลึง งงงัน และหวาดกลัว ทันใดนั้นก็สะดุดโซเซ จนล้มลงไปด้านหลัง

ลูกตาดำของกู้โม่หานเบิกกว้างทันที แขนล่ำสันแข็งแรงคว้าไปที่เอวอ่อนนุ่มราวกับไร้กระดูกของหนานหว่านเยียน ดึงนางกลับมาไว้ในอ้อมกอด

สัมผัสนุ่มนิ่มที่ปลายนิ้ว ราวกับว่าได้สัมผัสแผ่นน้ำแข็งที่เงียบสงบมายาวนานในใจเขา อุ้งมือของเขาเปลี่ยนเป็นร้อนผ่าว

เขาควบคุมตัวเองไม่ได้เลยสักนิด เขาโอบกอดนางไว้ในอ้อมกอดแน่น รูปร่างสูงตระหง่านคลุมนางเอาไว้จนมิด สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิของนาง ความนุ่มนิ่มของนาง และกลิ่นหอมดอกไม้อ่อนๆ บนตัวนาง

เฉินกงกงมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างตกตะลึง หลังเขาได้สติกลับมา ก็ปิดตาของตัวเองอย่างลนลาน

ฝ่าบาทกอดคนอื่นที่ไม่ใช่ฮองเฮาเหนียงเหนียง!

อีกอย่างเมื่อครู่นี้ฝ่าบาททรงกริ้วอย่างเห็นได้ชัด แต่เมื่อเห็นไป๋จื่อล้มลง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เห็นได้ชัดว่ากระวนกระวายไม่น้อยเลย นี่นี่นี่มัน……

ฝ่าบาทคงจะไม่ได้ชอบแม่นางผู้นี้นะ?

หนานหว่านเยียนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ติดอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างสมบูรณ์ นางปกป้องท้องของตัวเองโดยอัตโนมัติ มืออีกด้านยืนไปดันหน้าอกของกู้โม่หาน แต่กลับพบว่าเขากอดนางแน่นอย่างยิ่ง “ปล่อย!”

คำพูดที่พูดออกมารู้สึกแข็งกระด้างเย็นชาและทะนงตัวอย่างยิ่ง ไม่เหมือนกับสามัญชน หนานหว่านเยียนกัดฟัน แล้วอ่อนลงเล็กน้อย “ฝ่าบาท ข้าไม่เป็นอะไร ท่านปล่อยข้าเถิด”

กู้โม่หานเขาเป็นอะไรกัน คำพูดนั้นของเขาเป็นการสารภาพรักหรือ ตอนนี้ก็ยังกอดนางเสียแน่น เขาจำนางได้จริงๆ หรือชอบคนใหม่เบื่อคนเก่ากัน ถูกหญิงแปลกหน้าคนอื่นดึงดูดเสียแล้ว?

คิดอย่างถี่ถ้วนแล้วก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ เขาบอกว่าเขาชอบนาง ตอนหลังจากนางแสดงวิชาแพทย์ ตอนนี้นางใช้ตัวตนอื่นในการแสดงวิชาแพทย์ เขาก็ดูไม่ออกแล้ว

กู้โม่หานคนสารเลวชอบหมอหญิงจริงๆ กระมัง!

แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด ระยะห่างระหว่างพวกเขาใกล้กันเกินไป ครรภ์ของนางก็เห็นได้อย่างชัดเจนแล้ว หากเขาสัมผัสนางอีกไม่กี่ครั้งก็จะพบได้ง่ายยิ่งนักว่านางตั้งครรภ์!

นัยน์ตาที่สวยงามแคบยาวของกู้โม่หานหรี่ลงเล็กน้อย ตอนที่หนานหว่านเยียนเอ่ยปากครั้งที่สอง เขาก็ปล่อยมือ

เขาแสร้งทำเป็นดันนางออกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วชายตามองหนานหว่านเยียนอย่างเย็นชา

“ความบุ่มบ่ามเช่นนี้ในพระราชวัง ข้าก็ยังไม่รู้จริงๆ ว่าหยุนเหิงชอบเจ้าจากตรงไหนกัน”

หนานหว่านเยียนถอยหลังไปครึ่งก้าวราวกับลูกแมวน้อย ปรากฏความร้อนใจไม่เป็นสุขเล็กน้อยในตานาง เห็นได้ชัดเจนว่าคำพูดพวกนั้นที่เขาเพิ่งจะพูดมันกำกวมเกินไป!

ราวกับรู้ว่านางกำลังคิดอะไร กู้โม่หานมองผ่านนางไป เอ่ยเสียงเย็นยะเยือก: “คำพูดพวกนั้นที่ข้าพูดเมื่อครู่นี้ คือความชอบที่ข้าคิดไปเอง ข้าสามารถทำได้ทุกอย่าง โดยสามารถไม่ต่อรองได้ แต่ ข้าจักต้องได้ครอบครองนางแต่เพียงผู้เดียว”

เสียงของเขาเย็นยะเยือกอย่างยิ่ง แต่กลับมีความดื้อรั้นเล็กน้อย “ในใจของนาง ในสายตาของนาง จักมีเพียงข้าคนเดียวเท่านั้น”

หนานหว่านเยียนได้ยินเช่นนั้น ใบหน้างดงามก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยทันที รู้สึกว่าคำพูดที่เขาเพิ่งจะพูดกับนาง เพียงกำลังตอบคำถามของนางเท่านั้น

นางยังคิดว่า……เหตุใดนางถึงได้มีความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ว่าเขากำลังพูดกับนางเลยเล่า?

นางเงยหน้ามองกู้โม่หาน แต่เขากลับก้าวไปข้างหน้าต่อ มองไม่เห็นสีหน้าบนหน้าของเขาเลยแม้แต่น้อย เห็นเพียงด้านหลังสูงตระหง่านของเขาเท่านั้น

หนานหว่านเยียนทำได้เพียงตามไป เฉินกงกงเองก็รีบตามไปเช่นกัน

เงียบสงัด