บทที่ 673 เขาจะไม่ให้นางหนีอีกแล้ว

ทันใดนั้น ความโกรธรุนแรงก็รวมตัวกันในดวงตาของชายหนุ่ม มีความแค้นฝังลึกอย่างยิ่ง

เขานั้นคิดถึงนางจนซูบผอม แต่นางกลับกินดีดื่มดีอย่างมีความสุข จนอ้วนพี

“เป็นสตรีที่ไร้หัวใจจริงๆ”

ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยความโกรธ ลมหายใจของนางสม่ำเสมอ ตาปิดสนิท ไม่รู้เลยสักนิดว่าเขากำลังเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง และขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธ

ชายหนุ่มประชิดนางอีกครั้ง แล้วจูบนางอย่างลึกซึ้ง จูบลึกซึ้งหนักหน่วง ราวกับต้องการกลืนกินนาง มือขวาของเขารัดหนานหว่านเยียนแน่น มือทั้งสิบประสานเข้าด้วยกัน บนข้อนิ้วมือนิ้วก้อยของชายหนุ่ม มีรอยรัดชัดเจน ราวกับว่าสวมใส่อะไรบางอย่างมาเนิ่นนาน

กุมมือนางแน่น เขาจูบอย่างรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ กอดนางแน่นราวกับว่าต้องการกลืนกินนางเข้าเขามาอยู่กับตัว

ในการหลับฝันอันเลือนรางของหนานหว่านเยียนเพียงรู้สึกว่ามีลมหายใจรุนแรงวนเวียนอยู่รอบตัวนาง

ริมฝีปากของนางเหมือนกับว่าถูกอะไรบางอย่างปิดอยู่ ลมหายใจติดขัด แต่กลับไม่สามารถลืมตาได้

นางขยับตัว แยกไม่ออกว่านี่คือความจริงหรือความฝัน เอ่ยละเมอเบาๆ “อื้อ เจ็บ……”

เสียงนี้ดูเหมือนจะไปสะกิดหัวใจของเขา ไม่เหมือนการแดกดันถากถางและไม่เหมือนคนแปลกหน้าตามปกติ แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นอ่อนนุ่ม มีเสน่ห์ราวกับแม่น้ำ

จู่ๆ ลมหายใจของเขาก็กระชั้นถี่เล็กน้อย นัยน์ตาแดงฉานคู่นั้นลุกโชนแทบบ้า

“แค่นี้ก็เจ็บแล้ว หากเจ้ารู้ความเจ็บปวดของข้า จะเจ็บปวดเท่าไหร่กัน หญิงทรยศ หญิงทรยศ!”

ความรู้สึกหายใจไม่ออกรุนแรงขึ้น ปากเจ็บยิ่งนัก หนานหว่านเยียนทรมานอย่างยิ่งจริงๆ จึงอ้าปากกัดอะไรสักอย่างโดยอัตโนมัติ “อื้อ ข้าเจ็บ……”

การเคลื่อนไหวของชายหนุ่มหยุดชะงัก ริมฝีปากถูกกัดจนแตก เจ็บเล็กน้อยแต่ก็ได้สติกลับมา

นางไม่ได้กลับมาง่ายๆ เขาจะทำให้นางตกใจกลัวไม่ได้

เขานอนอยู่ข้างๆ นาง มือเรียวก่ายหน้าผากตัวเอง ผ่อนลมหายใจที่หนักอึ้ง

นัยน์ตาสีเข้มของชายหนุ่มจ้องมองหนานหว่านเยียนที่กลับเข้าสู่ห้วงหลับลึกอีกครั้งเงียบๆ จากนั้นไม่นาน รอยยิ้มที่หายไปก็กลับมาในดวงตา

ครั้งนี้ เขาจะไม่ให้นางหนีอีกแล้ว……

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ หนานหว่านเยียนก็ตกใจตื่นจากฝัน ฝันเห็นคนเข้ามาในห้อง ยิ่งไปกว่านั้นคนที่เข้ามาคือกู้โม่หาน เขาบีบหน้านาง แล้วจูบนางอย่างสุดแรง และตำหนินาง ว่านางเป็นหญิงทรยศ ท่าทางโหดร้ายราวกับจะกลืนกินนาง

นางรีบลุกขึ้นนั่ง เงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียงท้องฟ้าสว่างหมดแล้ว

นางก้มหน้าลงสำรวจร่างกายตัวเอง และลูบผิวหน้าไปมา ยังคงแข็งแรงดังเดิม แล้วหยิบกระจกทองเหลืองที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมาดู ปากก็ปกติดี ไม่มีปัญหาอะไร

ทั่วทั้งตัวยังไม่มีตรงไหนบุบสลาย นางแตะหน้าอกที่ตื่นตระหนกตกใจและถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ดูเหมือนจะเป็นความฝัน……”

เพียงแต่ นางตั้งครรภ์แล้ว เหตุใดถึงได้ฝันอะไรบ้าๆ เช่นนี้……