บทที่ 687 เลือกผู้หญิงให้ฮ่องเต้

หนานหว่านเยียนรู้สึกเจ็บแปลบอยู่ในใจ แต่ไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้า เพียงแค่ยืนเงียบๆ เชื่อฟังและสุภาพ

ข้างหลังนาง เฟิงยางก็โค้งคำนับอย่างเชื่อฟังเช่นกัน

ไทเฮายกพระหัตถ์ขึ้นและโบกมือให้หนานเหยียนลุกขึ้น “ข้าได้ยินมาว่า เมื่อวานที่งานเลี้ยงในวัง เจ้าได้ช่วยซื่อจือไว้?”

หนานหว่านเยียนยืนตัวตรง ทูลความตามจริง

“หม่อมฉันทนเห็นซื่อจือเจ็บปวดเช่นนั้นไม่ได้ จึงได้เข้าช่วยเหลือ นับว่าเป็นเกียรติแก่หม่อมฉันที่สามารถช่วยชีวิตซื่อจือไว้ได้”

เดินทางสายกลาง ท่าทีของไทเฮาที่มีต่อหนานหว่านเยียนนั้นถือว่าผ่อนคลาย นางตอบรับด้วยความเห็นชอบ

จากนั้น สายตาของนางได้จับจ้องไปที่หนานหว่านเยียน ค่อยๆ เอ่ยปากถามอีกครั้งว่า “จงเป็นคนซื่อตรง ทักษะทางการแพทย์นี้ของเจ้านี้ ได้เรียนรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

หนานหว่านเยียนไม่ได้ยินความสงสัยหรือเคร่งขรึมในน้ำเสียงของไทเฮา จึงผ่อนคลายลง แล้วพูดคุยเป็นเพื่อนเหล่าไท่ไท่

“ทูลไทเฮา ตระกูลของหม่อมฉันฝึกฝนวิชาแพทย์มาหลายชั่วอายุคน ทักษะทางการแพทย์ของหม่อมฉันก็เรียนรู้มาจากพ่อและปู่เช่นกัน”

ไทเฮาพยักหน้าเบาๆ ฟังเสียงที่ไป๋จื่อพูด รวมถึงความเฉยเมยในสายตาของไป๋จื่อ ทำให้นางนึกถึงหนานหว่านเยียนขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

ไม่รู้ว่ากำลังบ่นพึมพำหรือกระซิบบอกใคร นางตบหัวเข่าตัวเองแล้วพูดว่า “เหมือน เหมือนทีเดียว…”

ตั้งแต่หนานหว่านเยียนจากไป นางไม่ได้มีความรู้สึกดีเป็นพิเศษกับสตรีที่เข้ามาในวังอย่างไม่หยุดหย่อน ไม่เกิดความโปรดปรานผู้ใด

แต่นางแนะนำคนจากวังหลังให้กู้โม่หานซ้ำแล้วซ้ำอีก เพื่อให้กู้โม่หานพิจารณา ตอนนี้เมื่อได้เห็นไป๋จื่อ ก็ดูเหมือนว่านางจะเข้าใจสาเหตุที่กู้โม่หานเก็บไป๋จื่อไว้โดยเพิกเฉยต่อคำทัดทาน

มันคล้ายกับเยียนเอ๋อร์ในปีนั้น ที่ทำให้นางรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก แม้ว่าจะไม่ชอบ แต่ก็ไม่รังเกียจเช่นกัน

คิดได้ดังนั้นนางก็ถอนหายใจ “ไป๋จื่อ เจ้ารู้ไหมว่าเหตุใดข้าถึงเรียกเจ้ามาที่นี่?”

“หม่อมฉันโง่เขลา ไทเฮาได้โปรดแจ้งให้ทราบเถิด”

ไทเฮามองหนานหว่านเยียนอย่างลึกซึ้ง “เจ้าเป็นคู่หมั้นของแม่ทัพน้อยหยุนใช่ไหม?”

เฟิงยางขมวดคิ้ว มองไปที่หนานหว่านเยียนด้วยความกังวล แต่หนานหว่านเยียนกลับพยักหน้าเหมือนปกติ “เพคะ”

สีหน้าของไทเฮายิ่งเคร่งขรึมขึ้น “เจ้าเป็นภรรยาของขุนนาง ฮ่องเต้พาเจ้าเข้ามาในวัง มันผิดประเพณี เขาเป็นโอรสแห่งสวรรค์ เป็นฮ่องเต้ ทั่วราชสำนักและทั่วโลกมีสายตานับไม่ถ้วนจับจ้องมาที่เขา รอดูเขาทำผิดพลาด”

ความปรารถนาสูงสุดของข้าในชีวิตนี้ คือการได้เห็นฮ่องเต้เป็นกษัตริย์ที่ชาญฉลาด นำพาแคว้นซีเหย่ให้สงบสุข ชายแดนมีเสถียรภาพ รุ่งเรืองสงบสุข ดังนั้นข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เขาทำผิดพลาด เจ้าเข้าใจไหม?”