บทที่ 691 ท้องของนางนูนขึ้นเหมือนลูกบอล

“หนาน...หรือว่า ข้าไม่คู่ควรให้เจ้าเคารพหรือ?!”

หนานหว่านเยียนตกใจ ถูกกักขังไว้ในอ้อมกอดของเขาอย่างแน่นหนา โดยมีกำแพงเย็นยะเยือกอยู่บนหลัง

หัวใจของนางสั่นสะท้าน จิตใต้สำนึกต้องการที่จะปกป้องลูก แต่มือกลับถูกเขาจับไว้แน่น ไม่สามารถขยับได้

และเมื่อมองไปที่ท่าทางโกรธของเขา นางก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าเขาโกรธขนาดนี้ได้อย่างไร ไม่เหมือนความโกรธที่ถูกแทรกแซงความรู้สึก แต่เหมือน…

นางยังคิดไม่ทันจบ ริมฝีปากก็ถูกเขาประกบไว้ในทันใด

“อื้ม…”

จูบของกู้โม่หานร้อนแรงและบ้าคลั่ง หนานหว่านเยียนถูกปกคลุมอย่างสมบูรณ์

ทันใดนั้นนางก็เบิกตากว้างและมองไปที่กู้โม่หาน ในสายตาของเขา มีหลายอย่างที่นางไม่เข้าใจ

ในสายตาของเขา นางควรจะเป็น “คนแปลกหน้า” หรือ “คู่หมั้นของขุนนาง” มิใช่หรือ?!

ไอ้เวรนี่! กล้าดียังไงมาจูบนาง!

หนานหว่านเยียนดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง ตอนนี้นางสวมใส่ใบหน้าปลอม ถ้าไอ้สารเลวกู้โม่หานออกแรงมากกว่านี้ ผิวหน้าของนางจะหลุดร่วงแล้ว!

หากนางถูกเปิดโปงต่อหน้ากู้โม่หานอย่างหมดจด มันคงเป็นเรื่องน่าเศร้า

ช่องว่างทางอำนาจระหว่างชายและหญิงนั้นมีมากเกินไป นางไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย ส่วนกู้โม่หานก็เหมือนม้าป่าที่ปลดบังเหียน จูบนางอย่างเร่าร้อนราวกับจะกลืนกินนาง

กู้โม่หานข่มเหงมานานเกินไป ตั้งแต่เขาก้าวเข้าสู่เรือนฉีเซวียน นางก็ยังไม่เคยพบเขา ปล่อยให้รั่วซีนั่นมาเล่นหูเล่นตาจีบเขา

นางสามารถก่อปัญหา เล่นกับอารมณ์ และแม้แต่ก่อกวนเขา แต่นางจะตอกตะปูในใจของเขา แล้วเหยียบย่ำอย่างสุดกำลังได้อย่างไร

ไม่เพียงแต่โกรธ แต่ยังเจ็บปวดในใจอีกด้วย

จุมพิตนั้น รสสัมผัสของนาง กลิ่นหอมบนเรือนร่างของนาง ขุดเรื่องเก่าๆ มากมายให้ตามหลอกหลอนเขา

ลูกกระเดือกขยับเขยื้อน ความรู้สึกของกู้โม่หานนั้นยากจะควบคุม มือเรียวโอบเอวของนาง รั้งเข็มขัดของนางไว้

ดวงตาขาวดำของหนานหว่านเยียนหรี่ลงทันใด ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะสัญชาตญาณของแม่หรือไม่ คราวนี้ได้ยื่นมือผลักกู้โม่หานออกไปด้วยกำลังที่ไม่ธรรมดา กู้โม่หานก็ถูกผลักออกไปจริงๆ