บทที่ 695 จับแพะชนแกะ

เสิ่นอี่ว์มองสีหน้าสงบนิ่งของกู้โม่หาน รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ฮ่องเต้ใจเย็นถึงเพียงนี้ ตอนนี้ก็ไม่ต้องกังวลว่าคนเหล่านี้ของแคว้นต้าเซี่ยจะส่งผลกระทบอย่างมากต่อแคว้นซีเหย่หรือ?

ท้ายที่สุดแล้วแคว้นเทียนเซิ่งก็ต้องให้ความสนใจกับทุกการเคลื่อนไหวของแคว้นซีเหย่…

แต่เมื่อเขามองไปที่กู้โม่หาน ดวงตาชัดเจนลุ่มลึกเหมือนถูกปกคลุมด้วยหมึกเข้ม ไม่สามารถมองเห็นสิ่งใด ไม่สามารถมองทะลุอะไรได้ แต่ก็ให้ความรู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก

เสิ่นอี่ว์ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่พยักหน้า “พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยเข้าใจแล้ว”

พูดจบ เขาก็ถอยออกไป ก่อนไปเขาได้บอกกับเฉินกงกงว่า ตอนนี้ฮ่องเต้อารมณ์ดี สามารถถวายน้ำชาได้

เฉินกงกงรับคำสั่ง แล้วส่งคนไปสั่งการ

ในห้องทรงพระอักษร ดวงตาดุจหงส์ของกู้โม่หานหรี่ลงครึ่งหนึ่ง ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง

เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่แน่ใจว่ากำลังคิดอะไรอยู่

หลังจากนั้นไม่นาน ดวงอาทิตย์ก็ค่อยๆ ตกดิน เฉินกงกงเข้ามาในห้องทรงพระอักษรใบหน้าซีดเซียว น้ำเสียงค่อนข้างลังเล “ฝ่า ฝ่าบาท”

“ตอนนี้ด้านนอกมีขุนนางหลายคนมาขอเข้าเฝ้าท่าน รวมถึงใต้เท้าซ่างซูก็มาด้วย”

ใบหน้าหล่อเหลาของกู้โม่หานไม่แปลกใจมากนัก เขายิ้มเยาะกล่าวว่า “คนพวกนี้ ข่าวแพร่กระจายรวดเร็วทีเดียว”

สาวใช้ที่เขาขับไล่ออกจากเรือนฉีเซวียนในวันนี้ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน เชื่อว่านางต้องเป็นธิดาคนโตของตระกูลใดตระกูลหนึ่ง ไม่เช่นนั้นคงไม่ได้รับเลือกจากเสด็จย่ามาให้เขาหรอก

ตอนนี้อย่าไปคิดเลย รู้แล้วว่าพวกเขามาทำไม

แต่ก่อนที่จะจัดการเรื่องของ “นาง” ได้เสร็จสิ้น เขาจะไม่ยอมสร้างปัญหาใดๆ เพิ่มเติม

กู้โม่หานยังคงดูจดหมายราชการ น้ำเสียงเย็นชาแฝงการปฏิเสธอย่างเฉยเมย “ไม่พบ”

หลังจากนั้น กู้โม่หานก็ปิดประตูไม่รับแขกอยู่ตลอด แต่เหล่าขุนนางคนสำคัญกลับไม่ยอมเลิกรา หลังจากกลับถึงเรือนในตอนกลางคืน ก็ยังคงเขียนจดหมายพรรณนาความรู้สึกต่อไป

เรื่องนี้ถูกเผยแพร่เป็นที่รู้กัน เช้าวันรุ่งขึ้น เหล่าขุนนางคนสำคัญกลุ่มใหญ่ก็ได้เข้าไปในวัง เพื่อหารือเกี่ยวกับปัญหาของไป๋จื่อและกู้โม่หาน

คราวนี้อีกฝ่ายถูกจับ…หยุนเหิง ที่ต้องการเข้าเฝ้าฮ่องเต้

ความเร็วในการเผยแพร่ข่าวสารนั้นเร็วที่สุดเสมอ นับประสาอะไรกับเรื่องที่ผิดหลักจริยธรรมแบบนี้

หลังจากทุกคนวุ่นวายมาทั้งวัน ในที่สุดก็มาถึงหูของหนานหว่านเยียน

ในตอนนั้นนางกำลังงีบหลับอยู่ในเรือนฉีเซวียน เฟิงยางผลักประตูเข้าไปในห้อง สีหน้าเคร่งขรึมและค่อนข้างเย็นชา

นางรีบเดินไปที่ข้างเตียงของหนานหว่านเยียน “จวิ้นจู่ ขุนนางเหล่านั้นก่อปัญหามานานแล้ว แต่ฮ่องเต้ก็ยังไม่ยอมรับแขก”

หนานหว่านเยียนเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างเฉื่อยชา ดูไม่แปลกใจมากนัก