บทที่ 702 หว่านเยียน ข้าทราบว่าเป็นเจ้า

หลังจากหวางหมัวมัวออกจากตำหนักหย่างซินไปแล้ว บรรยากาศภายในตำหนักยังคงเช่นเดิมหาได้อบอุ่นขึ้นไม่

ยามนี้ทั้งหยุนเหิงและเสิ่นอี่ว์รู้สึกกังวลกระวนกระวายใจตื่นเต้นอยู่บ้างเล็กน้อย คนหนึ่งกลัวว่าหนานหว่านเยียนจะเกิดเรื่อง อีกคนหนึ่งนั้นเกรงว่า พระสหายของฮองเฮาเหนียงเหนียงจะได้รับความคับแค้นใจอย่างไร้เหตุผล

ส่วนหลิวซ่างซูและคนอื่นๆ แอบลอบสบตากัน ปรึกษาหารือกันว่าอีกสักครู่จะขับไล่ไป๋จื่อออกจากวังไปอย่างไร

เพียงครู่เดียว หนานหว่านเยียนและเฟิงยางก็ถูกหวางหมัวมัวนำมาถึงตำหนักหย่างซินแล้ว

ความจริงหนานหว่านเยียนคาดการณ์แต่แรกแล้วว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เพียงแต่ตอนที่นางเห็นหวางหมัวมัวนั้น นางยังคงรู้สึกตระหนกตกใจวูบ

ถึงอย่างไรนางก็คิดมิถึงเช่นกันว่า ไท่เฟยจะกลับวังมาแล้ว นอกจากนี้ยังบังเอิญจับพลัดจับผลูเข้ามาสอดแทรกในเรื่องนี้แล้ว

สะกดข่มความคิดภายในใจทั้งหมดไว้ หนานหว่านเยียนเงยหน้าขึ้นมองสถานการณ์บริเวณโดยรอบตำหนักหย่างซินเที่ยวหนึ่ง คนคุ้นหน้าคุ้นตาจำนวนมิน้อยล้วนอยู่ในที่นี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหยุนเหิง ยามที่สบตากับนางนั้น ในดวงตาก็ยังตำหนิตัวเองที่อับจนปัญญามิสามารถทำอะไร

นางเดินเข้าใกล้บรรดาขุนนาง แสดงการคารวะต่อกู้โม่หานและไท่เฟยด้วยความเคารพนอบน้อมอย่างยิ่ง “ข้าขอน้อมพบฮ่องเต้ และน้อมพบไท่เฟยเหนียงเหนียง”

กู้โม่หานมองดูหนานหว่านเยียนคราหนึ่ง ดวงตาสีดำเข้มได้ขยับเล็กน้อยครั้งหนึ่ง แต่ใบหน้าหล่อเหลาคมคายยังคงเย็นชาเรียบเฉยอยู่

ไท่เฟยพิจารณามองดูไป๋จื่อตรงหน้าจากบนลงล่างโดยละเอียด แม้ว่าหน้าตาจะดูธรรมดาทั่วไป แต่กลับกอปรด้วยศักยภาพสภาวะพลังอย่างยิ่ง มิผยองลำพองและไม่ลดตัวถ่อมตน จิตใจกว้างขวางหนักแน่นสงบนิ่ง

ไท่เฟยเอ่ยปากพูดขึ้นก่อน น้ำเสียงยังค่อนข้างราบเรียบสงบนิ่ง “เจ้าถูกฮ่องเต้รับตัวเข้าวังมาจนถึงบัดนี้ อยู่เป็นเพื่อนอานผิงช่วงระยะเวลาหนึ่งแล้ว ก็ถือว่ารบกวนทำให้เจ้าลำบากแล้วเช่นกัน”

“ข้าทราบว่าอานผิงชื่นชอบเจ้า รั้งตัวเจ้าเอาไว้ก็เป็นความเห็นแก่ตัวเช่นกัน ทำให้เกิดการเข้าใจผิดเช่นนี้ขึ้นมารอบหนึ่ง ยังหวังว่าแม่นางไป๋จื่อโปรดอย่าได้ถือสา”

คิ้วงามของหนานหว่านเยียนขมวดขึ้นเล็กน้อย

เห็นได้ชัดเจนอย่างยิ่งว่า คำพูดเช่นนี้ของไท่เฟยกำลังพิสูจน์ยืนยันต่อทุกคน กู้โม่หานมิเคยได้บังคับแข็งขืนนางกระทำเรื่องราวเกี้ยวพาราสีอันใดมาก่อน ให้นางรุดเข้าพระราชวังมา ก็เพียงแค่ต้องการให้นางเป็นเพื่อนเกี๊ยวน้อยเท่านั้นเช่นกัน

นางคล้อยตามหัวข้อคำพูดของไท่เฟย ยิ้มแย้มอย่างนิ่มนวลอ่อนโยนพูดว่า “ขอบพระทัยอย่างยิ่งในความเมตตาของไท่เฟยเหนียงเหนียง ข้าสามารถได้รับความรักใคร่โปรดปรานจากองค์หญิงอานผิง ถือเป็นเกียรติของผู้น้อย ย่อมมิรู้สึกว่าเป็นความลำบาก ยิ่งมิได้รู้สึกถือสาแต่อย่างไรเพคะ”

“นอกจากนี้ องค์หญิงอานผิงทรงน่ารักเชื่อฟังอย่างยิ่ง ข้าก็รู้สึกมีความสุขอย่างยิ่งเช่นกันที่ได้อยู่ด้วยกันกับนางเพคะ”

คำพูดจบลง หลิวซ่างซูและคนอื่นๆ กลับแสดงออกอย่างเย้ยหยันอยู่บ้างเล็กน้อย

แม้ว่าไท่เฟยกำลังพยายามหาทางออกให้ไป๋จื๋ออย่างเต็มที่ แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในฉีหยุนซวนเมื่อวานนี้ พวกเขาทั้งหมดต่างล้วนได้ยินรับทราบแล้ว

ยึดถือตามต้นสายปลายเหตุแล้ว ยังคงเป็นไป๋จื๋อผู้นี้ขาดความระมัดระวังรอบคอบเอง มีความนึกคิดอันมิบังควรต่อองค์ฮ่องเต้แล้ว

หยุนเหิงแอบลอบถอนหายใจโล่งอกในใจคำหนึ่งอย่างเงียบๆ

ยังดีอยู่ ท่าทีของไท่เฟยที่มีต่อฮองเฮาเหนียงเหนียงนั้นยังถือว่าประเสริฐอยู่ สิ่งต่างๆ สมควรยังอยู่ในขอบเขตที่สามารถควบคุมได้

สายตาของหยุนอี่ว์โหรวค่อนข้างเย็นชา นางเชิดปากไปทางหนานหว่านเยียน เผยให้เห็นรอยยิ้มอันเย้ยหยันประชดประชันขึ้นวูบ

นิ้วมือเรียวยาวของกู้โม่หานลูบไล้ปลายแหวน กลับหาได้มีความตั้งใจเอ่ยปากกล่าววาจาไม่

ไท่เฟยเห็นการแสดงออกของหนานหว่านเยียน ที่มิผยองลำพองและไม่ลดตัวถ่อมตนแล้ว นางก็รู้สึกว่าแม่นางผู้นี้อุปนิสัยค่อนข้างดีมิเลวอยู่เช่นกัน