บทที่ 704 กู้โม่หาน เจ้าช่างบ้าคลั่งวิปลาสจริงๆ

แม้แต่หนานหว่านเยียนก็ยังใจสั่นสะท้านเล็กน้อยแล้ว นางกัดฟันกรอดพลางมองดูกู้โม่หาน โกรธเคืองจนดวงตาเป็นสีแดงก่ำแล้ว “กู้โม่หาน เจ้าช่างบ้าคลั่งวิปลาสจริงๆ”

แม้แต่เส้นทางรอดเพียงเล็กน้อยก็ยังมิให้นาง!

กู้โม่หานจ้องมองใบหน้าที่คุ้นเคย แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง พร้อมกับจิตใจอ่อนยวบหวั่นไหว

ถ้าหากมิใช่เพราะสถานการณ์บังคับ เขามิต้องการใช้วิธีการเช่นนี้เลยจริงๆ เพื่อบอกให้ทุกคนทราบว่า นางได้กลับมาแล้ว

และใบหน้าหนานหว่านเยียนอันน่าทึ่งเพียงพอทำให้ทุกคนประหลาดใจนี้ ก็ทำให้ทุกคนต่างล้วนปากอ้าตาค้าง และทยอยพากันตะลึงงันแล้ว

หยุนอี่ว์โหรวมองดูใบหน้าของหนานหว่านเยียน ที่งดงามทลายกำแพงเมืองอาณาจักรล่มสลายแล้ว รู้สึกแต่เพียงสองตามืดสลัวลงวูบและหน้ามืดวิงเวียนศีรษะ ตลอดทั้งร่างโอนเอนซวนเซในลักษณะจวนเจียนจะล้มลง

“เหนียงเหนียง……” โชคดีที่ปี้หยุนประคองร่างนางเอาไว้แล้ว สีหน้ากลับมิยินยอมพร้อมใจเช่นเดียวกัน และรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้างเล็กน้อย

สายตาหยุนอี่ว์โหรวจ้องมองหนานหว่านเยียนเขม็งอย่างอิจฉาเคียดแค้น ปลายนิ้วแหลมคมจิกเข้าไปใจกลางฝ่ามือของนาง ความเจ็บปวดยังไม่เทียบเท่าอารมณ์ความโกรธเคืองขุ่นข้องภายในใจ

แรกเริ่มนางยังคิดว่าไป๋จื่อเป็นตัวแทนของหนานหว่านเยียน นางกลับคิดมิถึงว่า ไป๋จื่อก็คือหนานหว่านเยียนนั่นเอง!

มิน่าล่ะ ไม่น่าแปลกใจที่นางหยิ่งผยองถึงเพียงนี้! คนสารเลวผู้นี้กลับยังมิได้เสียชีวิตจริงๆ!

และนางกลับลงมือด้วยตัวเอง คอยบีบบังคับหนานหว่านเยียนทีละก้าวจนกระทั่งปรากฏตัวออกมา!

นางโมโหแทบตายแล้ว บันดาลโทสะจริงๆ จนกระทั่งท้องก็ยังรู้สึกปวดแล้ว!

หลิวซ่างซูเองก็รู้สึกหมดแรงไปตลอดทั้งตัวอยู่บ้างแล้วเช่นกัน บ่นพึมพำตัวสั่นงันงกขึ้นมาว่า “กลับ กลับเป็นฮองเฮาเหนียงเหนียงจริงๆ……”

เหล่าบรรดาขุนนางเจ้าหน้าที่ต่างล้วนตระหนกตกใจแล้วเช่นกัน “ฮองเฮาเหนียงเหนียงกลับยังมีชีวิตอยู่จริงๆ?!”

“เรื่องนี้เป็นไปได้อย่างไรกันเล่า……อัคคีภัยครั้งใหญ่ในวันนั้น พวกข้าทุกคนต่างก็ประจักษ์แก่สายตาของตนเองแล้วนี่นา”

คนที่จวนเจียนเสีบชีวิตผู้หนึ่งกลับปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในศักดิ์ฐานะลักษณะเช่นนี้ เพียงพอทำให้ทุกคนตระหนกตกใจไปตลอดชั่วชีวิตแล้ว!

นอกจากนี้ หากไป๋จื่อก็คือฮองเฮาเหนียงเหนียงละก็ เช่นนั้นท่าทีแข็งกร้าวคุกคามผู้คนของพวกเขาเมื่อครู่นี้ ก็ช่างน่าขบขันชวนหัวเราะอย่างยิ่งแล้ว

หยุนเหิงทรุดตัวนั่งลงกับพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก หลั่งเหงื่อเย็นเยียบต่อเนื่อง

จบสิ้นแล้ว ในที่สุดฮองเฮาเหนียงเหนียงก็ถูกเจอตัวเข้าจนได้แล้ว

“เยียนเอ๋อร์?” ไท่เฟยเองก็ลุกพรวดพราดยืนขึ้นมาทันทีเช่นกัน จ้องมองหนานหว่านเยียน พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครืออยู่บ้างว่า “เจ้าไฉนจึง……”

เมื่อครู่นี้ตอนที่ “ไป๋จื่อ” ปรากฏตัวขึ้นนั้น นางมิสามารถจดจำออกแม้แต่น้อยนิดด้วยซ้ำ จึงสามารถจินตนาการทราบได้ว่า ทักษะการปลอมแปลงรูปโฉมนี้สมควรเป็นฝีมืออันสูงส่งสุดยอดแล้ว

แต่บุตรชายของตนหลงใหลคลั่งไคล้จนถึงจุดนี้แล้ว จึงสามารถสังเกตเห็นการปลอมตัวของบุตรสะใภ้ออกแล้วอย่างง่ายดายเช่นนี้

แต่บุตรสะใภ้หวนกลับมา อีกทั้งเป็นการปลอมแปลงรูปโฉมกลับมา เห็นได้ชัดว่าเป็นการรุดมารับตัวเกี๊ยวน้อยจากไปกระมัง หาใช่กลับมาสมัครสมานคืนดีกันไม่

ไท่เฟยกำแขนเสื้อจนแนบแน่น มองดูการผนึกแข็งค้างระหว่างหนานหว่านเยียนและกู้โม่หานอย่างตื่นเต้นจดจ่อ

พูดกันตามเหตุผล บุตรชายและบุตรสะใภ้สมัครสมานคืนดีกันนั้นเป็นเรื่องประเสริฐ แต่สถานการณ์ตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน