บทที่ 708 รักลึกซึ้งเมื่อสายด้อยค่าไร้ราคากว่าต้นหญ้า

คำพูดจบลง พลันสีหน้าแววตาการแสดงออกของกู้โม่หานแปรเปลี่ยนไปกะทันหัน ลูกนัยน์ตาภายในดวงตาดำสนิทกลายเป็นสีแดงเลือดในทันใด ยังกอปรด้วยความเหี้ยมโหดทะมึนที่เหมือนเมฆดำครึ้มปกคลุมก็มิปาน

นางเพิ่งจะกลับมา ก็คิดว่าจะพาเด็กหญิงตัวน้อยจากไปเช่นใดแล้ว หรือว่าภายในระยะเวลาสองเดือนมานี้ นางมิเคยคิดถึงเขาแม้แต่น้อยนิดเลยเชียวหรือ?

หัวใจของกู้โม่หานจมดิ่งลงแล้วจมดิ่งอีก ตลอดจนยังกอปรด้วยความเจ็บปวดหม่นหมองหลายส่วน แต่เขากำหมัดจนแนบแน่น ริมฝีปากบางเม้มแล้วเม้มอีก มีขันติอดทนอดกลั้นเอาไว้แล้ว

เขาดึงข้อมือของนางเข้ามา อารมณ์รักใคร่ภายในดวงตาสวยงามนั้นร้อนแรงและจารึกไว้อย่างลึกซึ้ง

“หว่านเยียน ข้าทราบว่าสิ่งที่เจ้าพูดนั้นเป็นคำพูดยามอารมณ์โกรธเคือง ข้าก็ทราบเช่นกันอีกว่า เวลานี้ซาลาเปาน้อยก็อยู่ในจวนแม่ทัพน้อยหยุนนั่นเอง”

“เวลานี้นางสบายดีอยู่หรือไม่? เกี๊ยวน้อยอยู่ภายในวังตลอดระยะเวลาสองเดือนมานี้ นางคิดถึงพวกเจ้าเป็นอย่างยิ่ง”

ผลปรากฏว่าเขาล่วงรู้แล้วว่า ซาลาเปาน้อยอยู่ภายในจวนท่านแม่ทัพ

ครั้งก่อนแวะไปจวนแม่ทัพ เขาหาใช่เพื่อส่งนางกลับไปแต่อย่างไรไม่ แต่เพื่อไปตามหาเจ้าหนูน้อยนั่นเอง!

หนานหว่านเยียนสลัดมือของกู้โม่หานออกไปในครั้งเดียว สายตาโกรธเคืองจ้องมองกู้โม่หาน ภายในดวงตาสวยงามเปล่งประกายอันเย็นชา

“ซาลาเปาน้อยสบายดีหรือไม่ เกี่ยวข้องอันใดกับท่านด้วยเล่า”

“กู้โม่หาน ข้าได้แสดงจุดยืนของตัวเองอย่างชัดเจนครั้งแล้วครั้งเล่า ใบหย่าอย่างสันติแผ่นนั้นที่ข้าเขียนขึ้นในตอนนั้น ข้าถึงกับสามารถท่องจำได้แล้วด้วยซ้ำ”

“ความปรารถนาใหญ่หลวงที่สุดของข้าในตอนนี้ก็คือการแยกจากกันอย่างสันติ พาแม่หนูน้อยทั้งสองคนออกไปให้ห่างไกลจากชีวิตของท่านตลอดไป หากท่านยังมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอยู่จริงๆ หรือว่าภายในตลอดระยะเวลาสองเดือนมานี้ ท่านมิเคยไตร่ตรองทบทวนพิจารณาตัวเองบ้างเลยเชียวหรือ? แตงโมที่แข็งขืนปลิดจากขั้วรสชาติมักไม่หวาน (อุปมา การฝืนกระทำการใดโดยเงื่อนไขไม่สุกงอมผลลัพธ์ที่ได้มักไม่ดี)”

“ก็เหมือนเช่นเดียวกับข้าในตอนแรก ที่ข้าเฝ้าก่อกวนพัวพันท่านมิยอมเลิกรา ข้าก็มิได้แลกมาซึ่งผลลัพธ์ที่ดีเช่นกัน มิใช่หรอกหรือ?”

เดิมนางคิดว่าการจากไปของตนจะสามารถทำให้กู้โม่หานมีช่วงเวลาใคร่ครวญสักระยะหนึ่ง ให้เขาได้ขบคิดอย่างละเอียดไตร่ตรองนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา

คิดมิถึงว่าเขายังคงเหมือนเดิม มิมีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อยนิด ยังคงมีลักษณะแข็งกร้าวเช่นนั้น ลุ่มหลงหวาดระแวง และอหังการถืออำนาจบาตรใหญ่!

“ไหนเลยจะมิมีผลลัพธ์ใดๆ ข้ารักเจ้าแล้วนะ!” คิ้วบนใบหน้ากู้โม่หานจมดิ่งวูบ ภายในดวงตาสายงามที่เย็นชาทะมึนกอปรด้วยแววตาอันดุดันโหดร้ายหลายส่วน นิ้วมือที่ข้อนิ้วกระจ่างนั้นอดมิได้ที่จะคว้าไหล่ของนางไว้อย่างดุดันแนบแน่น ปลายนิ้วมือที่เมื่อครู่นี้ยังขาวซีดอยู่เปลี่ยนเป็นสีแดงเลือดไปจนทั่วในชั่วพริบตา

“ข้ารักเจ้าแล้วนะ หนานหว่านเยียน! คำพูดนี้ เจ้าต้องการให้ข้าพูดมากมายสักกี่ครั้ง?”

ในช่วงระยะเวลาสองเดือนที่ผ่านมาเขารู้สึกผิดและสำนึกเสียใจขยันทำงานหนัก นางรั้งอยู่ในเมืองหลวงตลอดมา หรือว่านางจะมิเคยสังเกตเห็นมาก่อน?

จะต้องควักหัวใจออกมาให้นางดู นางจึงจะยอมเชื่อใช่หรือไม่?

“หากตอนที่ข้ายังรักท่านอยู่นั้น ท่านพูดคำพูดนี้กับข้า แม้แต่ยามหลับข้าก็ยังจะต้องส่งเสียงหัวเราะขึ้นมาเพราะความยินดีด้วยซ้ำ!”

ดวงตาทั้งคู่ของหนานหว่านเยียนจ้องมองเขาเขม็ง “แต่ว่ากู้โม่หาน ข้าไม่ชื่นชอบท่านแล้ว ไม่ว่าสิ่งที่ท่านพูดนั้นจะเป็นความจริงหรือเท็จ ความรักลึกซึ้งที่มาเมื่อสายนั้นก็คือสิ่งด้อยค่าไร้ราคา ท่านได้ยินแล้วหรือไม่?”

ทรวงอกเหมือนถูกฉีกขาดแล้วก็ปาน กู้โม่หานมองดูหนานหว่านเยียนด้วยสีหน้าแววตาเจ็บปวดหมองหม่นหดหู่ พูดด้วยน้ำเสียงดุดันอยู่บ้างว่า “ไม่ได้ยิน ข้าก็จะบอกเจ้าอย่างชัดเจนเช่นกันว่า ตำแหน่งฮองเฮาเจ้าก็จะต้องเป็นเช่นกัน เจ้ามิต้องการเป็นก็จะต้องเป็น”

เขามีลักษณะแข็งกร้าวเช่นนั้นอีกแล้ว หนานหว่านเยียนโกรธเคืองจนหัวเราะออกมาแล้วโดยตรง ดวงตาอันสวยงามสดใสน่ายำเกรงเปล่งประกายสำนึกเยือกเย็น

“กู้โม่หาน หรือว่าขนาดข้าถึงกับเคย ‘ตาย’ ไปครั้งหนึ่งแล้ว ท่านก็ยังมิรู้จักวางมืออีกหรือ?”

“ข้าหาได้รู้สึกว่าท่านรักข้าจริงๆ ไม่ การรักใครสักคนนั้นจะต้องปฏิบัติด้วยดีซึ่งกันและกันตลอดเวลา จะต้องนึกถึงอีกฝ่ายหนึ่งก่อนเป็นอันดับแรกเสมอ ท่านปฏิบัติต่อข้า เห็นได้ชัดว่าเป็นความต้องการครอบครองภายในใจซึ่งเกิดจากความเห็นแก่ตัว มิสามารถเห็นข้าดีกับผู้อื่นเท่านั้นเอง”

“ท่านเห็นแก่ตัวเช่นนี้ เพียงแค่ต้องการกักตัวผู้อื่นให้อยู่เคียงข้างท่าน ท่านเพียงแต่ต้องการให้ตัวเองมีความสุขเท่านั้น ท่านเคยถามความรู้สึกของข้าหรือไม่?”

หนานหว่านเยียนพูดเสียงดังจนแทบคำราม ภายในตำหนักหย่างซินอันกว้างใหญ่โอ่โถงโอ่อ่า เสียงโกรธเคืองของนางดังกึกก้องไปแทบตลอดทั่วทั้งห้องโถงใหญ่ จิตใจของกู้โม่หานเองก็ยังสั่นคลอนหวั่นไหวแล้ววูบหนึ่งเช่นกัน

ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาแปรเปลี่ยนไปแล้วทันใด “ข้ามิเคยคิดเช่นนี้มาก่อน”

“แต่ท่านได้กระทำเช่นนี้แล้ว” หนานหว่านเยียนแค่นเสียงเย็นชาคราหนึ่ง คุกคามเข้าไปใกล้กู้โม่หานทีละก้าวทีละก้าว ดวงตาคมกริบตวัดจ้องมองเขาเขม็งอย่างเกลียดชัง นิ้วมือเรียวงามเย็นเฉียบไร้ความอบอุ่น จี้สะกิดใส่หน้าอกของกู้โม่หานครั้งแล้วครั้งเล่า

“ที่ผ่านมาข้าหลงรักมอบหัวใจถวายจิตวิญญาณให้ท่าน ท่านรู้สึกว่าน่าขุ่นข้องรำคาญ แต่ว่าท่านอาจรู้สึกเคยชินแล้ว ดังนั้นเวลานี้ข้าไม่รักท่านแล้ว ท่านก็รู้สึกว่าไม่คุ้นเคยแล้ว ท่านรู้สึกว่าศักดิ์ศรีของท่านในฐานะเป็นฮ่องเต้องค์หนึ่งถูกผู้คนท้าทายแล้ว ดังนั้นท่านต้องแข็งขืนบังคับรั้งข้าเอาไว้”