บทที่ 728 ประนีประนอม

เผชิญหน้ากับคำถามที่ทั้งไม่ได้รับความเป็นธรรมทั้งไม่เข้าใจนี้ของเกี๊ยวน้อย หนานหว่านเยียนเหมือนถูกแทงใจดำเข้า สีหน้าเปลี่ยนนิดหน่อย

กลับไม่ใช่เพราะโกรธเคืองหรือหงุดหงิด เพียงแค่ในใจของนาง เข้าใจว่าตั้งแต่ต้นจนจบลูกสองคนนี้ล้วนปรารถนาครอบครองความรักจากพ่อ

ส่วนนางในฐานะแม่คนหนึ่ง ยิ่งไม่มีสิทธิ์ช่วงชิงสิทธิ์รับความรักจากพ่อของลูกไป

แต่พอนึกย้อนถึงเรื่องทั้งหมดที่นางทำมาในช่วงเวลานี้ เหมือนว่าเพิกเฉยต่อความรู้สึกของลูกทั้งสองแล้ว

หนานหว่านเยียนเม้มริมฝีปากด้วยสีหน้าลำบากใจ รู้สึกเพียงว่าในใจดิ้นรนอย่างมาก

เพราะสติสัมปชัญญะบอกนางว่า นางไม่อาจอยู่ด้วยกันกับกู้โม่หานอีกต่อไปได้ การทำร้ายในอดีตก็ไม่มีทางชดเชยกลับมาได้เช่นกัน

แต่ถ้าหากลูกทั้งสองต้องการและเฝ้าปรารถนาความรักจากพ่อมากจริงๆ นางก็ไม่รู้จะทำอย่างไรอยู่บ้าง ดูแลลูกมานานขนาดนั้น นางยังไม่เคยคิดถึงปัญหานี้มาก่อน

ตอนนี้นางพอจะเข้าใจขึ้นมาทันใด ว่าทำไมในยุคปัจจุบันถึงมีผู้หญิงมากมายขนาดนั้น เลือกจะไม่หย่าร้างเพื่อลูกแล้ว

เพราะเรื่องนี้เป็นไปตามความจริงมากจริงๆ หลังจากหย่าร้างคนที่ได้รับความเสียหายคือลูก ส่วนในฐานะมารดา สิ่งที่หวาดกลัวที่สุดก็คือทำให้ลูกๆ เศร้าเสียใจ

ฉะนั้นถึงได้มีคนมากมายขนาดนั้น ที่ยินยอมรักษาการแต่งงานที่แตกเป็นเสี่ยงๆ เอาไว้ และไม่ยอมให้ครอบครัวแตกร้าวลง......

เกี๊ยวน้อยมองความลำบากใจของหนานหว่านเยียนออกอย่างชัดเจน ในดวงตากลมโตฉายความหม่นหมองนิดๆ ผ่านไป กลับยิ้มกริ่มมองทางหนานหว่านเยียน แสยะปากเผยฟันยื่นอันแวววาวของตนเองออกมา “ข้าล้อเล่นเจ้าค่ะ!”

“ท่านแม่อย่ารู้สึกลำบากใจเด็ดขาดนะเจ้าคะ ไม่ว่าจะเป็นเมื่อใด ข้าจะยืนอยู่ข้างกายท่านแม่เสมอ ท่านไปที่ไหน ข้าก็ไปที่นั่นเจ้าค่ะ ข้าเชื่อว่าน้องก็คิดเยี่ยงนี้เหมือนกัน!”

ลูกสาวเป็นเด็กดีเช่นนี้ ทำให้ความรู้สึกผิดในใจของหนานหว่านเยียนยิ่งจมลึก

นางยกริมฝีปากเผยรอยยิ้มอันขมขื่นออกมา ลูบศีรษะของลูกสาวอย่างอ่อนโยน “อืม ขอบใจนะลูกรัก”

เกี๊ยวน้อยยังอยากพูดอะไรสักหน่อย ทันใดนั้นพบว่าท้องของหนานหว่านเยียนพองขึ้นอยู่บ้าง ภายใต้ความรู้สึกสงสัย นางยื่นนิ้วมืออกไปแตะเบาๆ ทำหน้าตื่นเต้น “ท่านแม่ท่านแม่ ท้องของท่านใหญ่ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใดกันเจ้าคะ?”

“ใกล้จะตามข้าทันแล้ว หรือว่าในสองเดือนนี้ท่านแม่กินของอร่อยเยอะมากเจ้าคะ?”

หนานหว่านเยียนมองยัยหนูน้อยตะกละคนนี้แบบไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี ทันใดนั้นนึกขึ้นได้ว่าตนเองยังไม่ได้บอกเรื่องที่ตั้งท้องกับเกี๊ยวน้อย

“ยัยหนูตะกละ ก็คิดแต่เรื่องกิน” นางดึงเกี๊ยวน้อยเข้ามาไว้ในอ้อมอกอย่างรักใคร่เอ็นดู และเอาฝ่ามือของเกี๊ยวน้อยมาแนบบนท้องของตนเองไว้