บทที่ 735 กลัวสูญเสีย

เมื่อได้ยิน กู้โม่หานก็เงียบไปนาน ราวกับเขาถูกผ่าออกเป็นสองซีก ซีกหนึ่งคือโมโหคำโกหก และความร้ายกาจของหยุนอี่ว์โหรว เห็นชัดว่าคืนนั้นหว่านเยียนอยู่ข้างกายเขา แต่หยุนอี่ว์โหรวกลับบอกว่าหว่านเยียนเห็นคนตายแล้วไม่ช่วย ไม่แม้แต่จะก้าวเข้ามาในห้องของเขา หากไม่ใช่เพราะนางสละตัวเองช่วย เขาคงตายแล้ว

ทั้งโกรธ ทั้งเกลียด เขาถูกหยุนอี่ว์โหรวโกหกตลกปลิ้นปล้อนอีกแล้ว

ส่วนอีกซีกหนึ่ง คือความสำนึกผิดต่อหนานหว่านเยียน เมื่อครู่เขาพูดอะไรโง่ๆ ออกมาบ้าง ทั้งบอกว่าเด็กเป็นลูกชู้ บอกว่านางมีชู้ ทั้งยังคิดจะฆ่า “ชายชู้” กำจัดลูกชู้นั้น!

เขาเกิดกลัวขึ้นมากะทันหัน เดิมความสัมพันธ์กับนางก็สภาพร่อแร่แล้ว ตอนนี้เมื่อจบเรื่องนี้ลง เกรงว่านางจะยิ่งรังเกียจเขา

สีหน้าของกู้โม่หานพลันขาวซีดลง สีหน้าตึงเครียดขึ้นมาทันใด ราวกับมีมีดแหลมคมทิ่มแทงอยู่ในใจ จึงกอดนางเอาไว้แน่น

“หว่านเยียน เมื่อครู่ข้าเลอะเลือนไป ข้าผิดไปแล้ว เจ้าอภัยให้ข้าดีหรือไม่”

ด้วยอารมณ์แปรปรวนมากเกินไป ท้องของก็เริ่มเจ็บ ตั้งแต่เมื่อครู่นางก็ไม่มีเรี่ยวแรงจะตะโกนพูดเสียงแหบแห้ง ยิ่งไม่มีแรงที่จะผลักเขาออกไป

แต่เขากอดนางอีกครั้ง ริมฝีปากของนางสั่นด้วยความโกรธ อดต่อต้านไม่ได้ “กู้โม่หาน ข้าพูดทุกอย่างที่ข้าพูดได้แล้ว ไม่สนว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่ และไม่สนว่าเจ้าพูดเลอะเลือนอะไร ข้าไม่อยากฟัง ตอนนี้ข้าอยากแค่ให้เจ้าปล่อยข้า แล้วไสหัวไปซะ!”

เขากอดนางและกักนางเอาไว้อย่างแน่นหนา ราวกับต้องการฝังนางไว้ในร่างของตนเอง เอ่ยน้ำเสียงถ่อมตัว

“ข้าเชื่อเจ้า หว่านเยียน ข้าไม่ควรโมโหใส่เจ้าโดยไม่รู้สถานการณ์ทั้งหมด ข้าเลอะเลือนไปจริงๆ เจ้าจะทุบตีหรือลงโทษข้า ขอเพียงเจ้าหายโกรธ จะให้ข้าทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น นะ”

ในใจเขาราวกับถูกมีดกรีด เมื่อครู่เขาสบถคำพูดพวกนั้น ทุกคำพูดฉายผ่านความทรงจำ เฉือนหัวใจเขา

ความรักทำให้คนเปลี่ยนเป็นใจกว้างได้ แต่ก็สามารถทำให้คนเปลี่ยนเป็นเห็นแก่ตัวและงี่เง่าได้เช่นกัน ตอนที่เขารู้ว่านางตั้งครรภ์ เขาโมโหและเจ็บปวดไม่ใช่เพราะนางตั้งท้องลูก แต่เป็นเพราะ...เขาคิดว่านางมีคนที่ชอบแล้ว

เขาคิดไม่ถึงว่านางจะให้กำเนิดบุตรชายบุตรสาวให้บุรุษผู้อื่น ทั้งนอนอยู่ในอ้อมกอดของบุรุษผู้อื่นด้วยท่าทางเสน่ห์หา แค่คิดเขาก็แทบบ้า เขาถึงได้โกรธมากเช่นนั้น คิดว่าขอเพียงกำจัดคนที่ครอบครองหัวใจของนางทั้งหมดไป ในใจนางก็จะมีแต่เขา

แต่ใครจะไปคาดคิดว่า นางไม่เคยทรยศ เด็กที่นางตั้งท้องคือลูกของเขา ทั้งทะนุถนอมหวงแหน นี่หมายความว่า ที่จริงแล้วไม่ได้ไม่มีเขาในใจของนางใช่หรือไม่ แต่นางที่แสนดีเพียงนี้กลับถูกเขาข่มเหงรังแก เขามันสมควรตายจริงๆ!

“เจ้าปล่อยข้า กู้โม่หาน เจ้าบ้าพอแล้วหรือยัง!” หนานหว่านเยียนไม่อาจหลุดพ้นจากอ้อมกอดของเขาได้ ริมฝีปากค่อยๆ ซีดเซียว ใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวขึ้นมา เพราะความเจ็บปวด

นางดื้อรั้น ไม่อ่อนแอต่อหน้าเขา “เจ้าอยากอธิบายข้าก็ให้ เจ้าทั้งตะคอกใส่ข้า ใส่ร้ายป้ายสี จากนั้นพูดคำหวานหูไม่กี่คำแล้วข้าจะยกโทษให้เจ้าหรือ ข้ารังแกง่ายขนาดนั้นเลยรึ เจ้าไสหัวปะ...”