บทที่ 759 เจ้าสำนึกเสียใจแล้ว?

กู้โม่หานมองดูหยุนอี่ว์โหรวที่สิ้นสติไปแล้วด้วยสายตาเย็นชา มิมีความเมตตาสงสารและเจ็บปวดใจแม้แต่น้อยนิด มีแต่เพียงความขุ่นข้องโกรธเคืองและเฉยชา

หนานหว่านเยียนเองก็หาได้มีปฏิกิริยาตอบสนองมากมายเกินไปนักเช่นกัน ปี้หยุนเพียงคนเดียวที่ร่ำไห้อย่างเศร้าโศกเสียใจระทมทุกข์สุดขีด ทั้งวิตกกังวลและร้อนรนกระวนกระวายใจ

“เหนียงเหนียง เหนียงเหนียงท่านเป็นอย่างไรแล้ว?”

สีหน้าขององค์ไทเฮากลับแปรเปลี่ยน สายตาแสดงความรังเกียจ แต่ยังคงสั่งหลี่หมัวมัวว่า “นำนางไปที่ตำหนักเย็น! แล้วให้หมอหลวงมาดูอาการ!”

“เพคะ ไทเฮา” หลี่หมัวมัวรีบขานรับ มอบหมายคนให้ไปดำเนินการทันที

องค์ไทเฮาเดินมาถึงด้านหน้า มองดูหนานหว่านเยียนและกู้โม่หานแล้วคราหนึ่ง เอ่ยปากขึ้นต้องการจะพูดแต่แล้วก็หยุดชะงักลง คำพูดใดๆ ล้วนมิสามารถพูดออกจากปาก

สิ่งที่นางได้ทำไปทุกอย่างในวันนี้ ไหนเลยจะมิใช่เหลวไหลไร้สาระเกินไปเช่นเดียวกันเล่า?

แต่นางเป็นคนที่ได้ก้าวเท้าเข้าไปอยู่ภายในโลงศพครึ่งก้าวแล้ว นางเพียงแต่มิต้องการให้บุตรหลานต้องแปดเปื้อนด่างพร้อยมีชื่อเสียงอันบาปกรรม และก็มิอาจให้พระโอรสที่เป็นสายโลหิตอันแท้จริงต้องสิ้นชีวิตลงในลักษณะเช่นนี้

หลี่หมัวมัวเรียกทหารองครักษ์รุดมาแล้วหลายคน หามหยุนอี่ว์โหรวและคุมตัวปี้หยุนล่าถอยออกไปแล้ว

ภายใต้การประคองของหลี่หมัวมัว องค์ไทเฮาก็ค่อยๆ ออกจากตำหนักหยูซินไปแล้ว

ในที่สุดเรื่องวุ่นวายไร้สาระแก่นสารก็ปิดฉากลงแล้ว ตำหนักหยูซินในเวลานี้ ไม่มีสถานการณ์อันตึงเครียดเช่นนั้นอย่างเมื่อครู่นี้แต่แรกแล้ว (ที่มีการชักกระบี่พาดลูกศรบนคันธนูพร้อมสัประยุทธ์) เหลือเพียงพายุคลื่นลมที่ยังไม่ราบเรียบสงบลงเท่านั้น ที่กระแทกกระทั้นกระหน่ำใส่ลงบนจิตใจทุกคนระลอกแล้วระลอกเล่า

พวกเขามองดูหนานหว่านเยียนและกู้โม่หาน ต่างล้วนทราบเช่นกันว่า ระหว่างสองคนนี้ยังมีเรื่องราวมากมายนักที่มิได้มีการคลี่คลาย

เซียงอวี้ติดตามเซียงเหลียนค้อมกายแสดงการคารวะ ปาดเช็ดน้ำตาล่าถอยออกไปแล้ว

เสิ่นอี่ว์ก็ก้าวเท้าติดตามไปอย่างกระชั้นชิด เขาหันไปมองกู้โม่หานด้วยความรู้สึกวิตกกังวลห่วงใย แล้วก็มองๆ ดูหนานหว่านเยียน

เฟิงยางสงบนิ่งมิเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย คอยปกป้องอยู่ข้างกายหนานหว่านเยียน

กู้โม่หานมองดูนางคราหนึ่งแล้วพูดว่า “เจ้าก็ถอยออกไปเถอะ”