บทที่ 763 ท้องลูกของชู้

หลี่หมัวมัวรีบพ่นลมไปทางกลางอากาศสามครั้ง “เพ่ยเพ่ยเพ่ย! ท่านอายุมากแล้วพูดอะไรเช่นนี้! ท่านเกิดมาในโชคชะตาสูงส่ง ทรงเป็นพระพันปี หลังจากนี้ยังต้องดูการเจริญเติบโตขององค์หญิงน้อยทั้งสอง ดูพวกเขาสร้างครอบครัวไปด้วยกัน!”

“คำพูดที่ไม่เป็นสิริมงคลเข่นนี้ อย่าได้พูดอีกเลยเพค่ะ ข้าน้อยเชื่อว่า ฮ่องเต้และฮองเฮาเหนียงเหนียงต้องมีสักวันจะต้องเข้าใจถึงความปรารถนาดีของท่าน”

ไทเฮาทำเหมือนกำลังปลอบใจตัวเอง แล้วตบเบาๆที่มือของหลี่หมัวมัว “เฮ้อ หวังว่าจะเป็นแบบนั้น……”

เมื่อหลี่หมัวมัวเห็นว่าไทเฮากำลังโทษตัวเองอยู่ จู่ๆก็ไม่กล้าพูดถึงเรื่องที่ฮองเฮาเหนียงเหนียงกำลังตั้งพระครรภ์อยู่

ก่อนหน้านี้คนที่มาส่งข่าวเร่งรีบจนเกินไป พวกเขาได้ยินเพียงแค่ว่าหยุนอี่ว์โหรวกำลังถูกจะประหารชีวิต ก็เร่งรีบวิ่งกันออกไปช่วยชีวิตคน แต่คิดไม่ถึงตอนที่เขากำลังกลับมาได้ยินคนใช้ทั้งสองพูดว่าฮองเฮาเหนียงเหนียงเองก็กำลังตั้งพระครรภ์เช่นกัน……

หากไทเฮารู้ว่าฮองเฮาเหนียงเหนียงกำลังตั้งพระครรภ์อยู่ แล้วยังปฏิบัติต่อนางเช่นนี้ เกรงว่าคงจะยิ่งโทษตัวเองไปมากกว่านี้

งั้นก็รออีกสักสองถึงสามวันค่อยบอกแล้วกัน ถึงอย่างไร……ก็จะต้องรู้อยู่ดี

ไทเฮาไม่รู้ว่าในใจของหลี่หมัวมัวนั้นคิดอะไรอยู่ ได้แต่มองไปที่ห้องของหยุนอี่ว์โหรวดูแล้วดูอีก ทันใดนั้นสีหน้าก็ได้เปลี่ยนเป็นความเศร้าหมอง “ทุกอย่างก็ได้เตรียมการเกือบหมดแล้วกลับกันเถอะ”

“เพค่ะ” หลี่หมัวมัวรีบประคองไทเฮาให้ลุกยืนขึ้น แล้วเดินนำพระองค์ออกไปทางประตู

ไทเฮาเพิ่งจะเสด็จออกมาจากประตู จากนั้นก็ได้หันกลับมามององครักษ์ทั้งหลายแล้วตะคอกพูดว่า “ดูคนแทนข้าไว้ให้ดี หลังจากนี้เรื่องอาหารการกินหรือเรื่องเสื้อผ้าของนางจะต้องอยู่แต่ในห้องนี้เท่านั้น ห้ามออกมาแม้แต่ครึ่งก้าว!”

“หากมีเรื่องอะไร ต้องรายงานข้าเป็นคนแรก!”

ในเมื่อฮ่องเต้ทรงพูดแล้วว่าจะคุมตัวหยุนอี่ว์โหรว ดังนั้นนางก็ต้องยอมรับ และต้องยอมอย่างสุดหัวใจ พระองค์ก็หวังว่าผู้หญิงที่ชั่วร้ายคนนี้จะไม่ออกมาก่อปัญหาข้างนอกอีก

รอให้หยุนอี่ว์โหรวคลอดองค์รัชทายาทออกมาอย่างราบรื่น พระองค์ก็จะให้คนคุมตัวนางไปอยู่ตรงหน้าหนานหว่านเยียนและกู้โม่หาน แล้วแต่พวกเขาจะจัดการ

“ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ!”องครักษ์ทั้งหลายตอบรับด้วยความเคารพนอบน้อม มองดูไทเฮาและหลี่หมัวมัวจากไป

หลังจากที่ไทเฮาเดินจากไปเพียงเวลาครึ่งก้านธูปภายในห้อง สีหน้าซีดเซียวของหยุนอี่ว์โหรวที่นอนอยู่บนเตียง ลืมตาขึ้นด้วยความอ่อนแรง

นางรู้สึกถึงอาการวิงเวียน อาการปวดท้องของนางทำให้ยิ่งกังวล

เปิดแล้วเปิดริมฝีปากที่แตกของนาง “น้ำ น้ำ……”

ทางด้านข้าง ปี้หยุนเพราะต้องดูแลหยุนอี่ว์โหรวตลอดจนไม่ได้พักผ่อนเลย

ในขณะที่นางกำลังงีบหลับก็ได้ยินเสียงหยุนอี่ว์โหรว ตื่นตกใจอยู่ชั่วครู่ ก็รีบเด้งขึ้นมาแล้วไปเทน้ำให้หยุนอี่ว์โหรว

“เหนียงเหนียงท่านรอสักครู่! ข้าน้อย ข้าน้อยจะรีบไปเดียวนี้!”

ปี้หยุนรีบนำน้ำมาอย่างเร่งรีบ ประคองร่างกายของหยุนอี่ว์โหรวไว้ แล้วป้อนน้ำอุ่นให้นางอย่างระมัดระวัง

หลังจากทำให้คอชุ่มชื้นขึ้น หยุนอี่ว์โหรวถึงได้รู้สึกว่าตัวเองนั้นได้ฟื้นคืนชีพมาอีกครั้ง บนใบหน้าของนางก็ยังคงรู้สึกแสบร้อนด้วยความปวดบวมเป่งอยู่เหมือนเดิม