บทที่ 765 ของขวัญวันเกิด

กู้โม่ห่านสีหน้าเยือกเย็น กำลังจะเปิดปากเรียกเสิ่นอี่ว์ ทันใดนั้นเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเพิ่งจะลงโทษอย่างหนักกับเขาไป เขาขมวดคิ้วและเปลี่ยนเป็นคำว่า “อวี๋เฟิง!”

ข้างนอกห้องทรงพระอักษร อวี๋เฟิงที่รออยู่ข้างนอกรีบวิ่งเข้ามาอย่างกระตือรือร้น แล้วฟังกู้โม่ห่านที่กำลังสั่งงานเรื่องที่จะให้เขาไปจัดการด้วยความเคารพ

หนานหว่านเยียนผู้ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับความวุ่นวายเหล่านี้ ในเวลานี้กำลังพักผ่อนอยู่ที่ตำหนักหยูซิน

ทางด้านข้าง หมอหลวงหลิวที่กำลังเก็บกล่องพยาบาลของตัวเอง หันไปทางหนานหว่านเยียนแล้วทำความเคารพอย่างนอบน้อม

“ฮองเฮาเหนียงเหนียง พระวรกายของท่านถึงแม้ว่าจะไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่ก็ยังต้องใส่ใจกับการรักษาอารมณ์ให้ดีอยู่เสมอ”

ใบหน้าที่สวยงามของหนานหว่านเยียนไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรมากนัก นางเองก็เป็นหมอ ต้องการคนอื่นมาตรวจชีพจรที่ไหนกัน แต่ว่าหมอหลวงหลิวคุกเข่าอยู่บนพื้นไม่ยอมกลับ นางทำได้แค่เพียงยอมรับ แล้วตอบด้วยเสียงเบาว่า “ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณหมอหลวงหลิวอย่างยิ่ง”

“เหนียงเหนียงท่านก็พูดเกรงใจไป” หมอหลวงหลิวพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้อยู่จนนานเกินไป และออกจากห้องบรรทมภายใต้การนำของเฟิงยาง

หนานหว่านเยียนเหลืออยู่เพียงคนเดียวภายในห้อง มองไปที่ธรณีหน้าประตูห้องที่ถูกปรับระดับ คิ้วที่ถูกทาด้วยวัสดุสีดำเขียวขมวดขึ้นอย่างเบาๆ แต่กลับไม่ได้พูดอะไรเลย

ในเวลานี้เอง ทันใดนั้นภาพเงาเล็กๆสีชมพูก็พุ่งเข้ามาอยู่ในสายตาของนาง

ลักษณะท่าทางเหมือนภูเขาน้ำแข็งบนหน้าที่สวยงามของหนานหว่านเยียนนั้น ชั่วพริบตาเดียวราวกับโดนลมฤดูร้อนละลายลง สดใสและสวยงาม “เจ้าเด็กน้อย เจ้ามาแล้วหรือ”

“ท่านแม่ ข้ามาแล้ว!” เกี๊ยวน้อยวันนี้มวยผมทั้งสองข้าง วิ่งกระโดดโลดเต้นเข้าไปในตำหนักบรรทม

นางสังเกตธรณีประตูที่อยู่ใต้เท้านั้นไม่เห็นแล้ว ดวงตาสดใสขึ้น แต่ก็ยังมองเห็นสีหน้าที่ซีดขาวของหนานหว่านเยียน ยิ้มที่นุ่มนวลตรงหน้าเล็กๆได้เก็บไปภายในชั่วพริบตา รู้สึกกังวลและไม่สบายใจมาก “ท่านแม่”

หนานหว่านเยียนทำท่าจะลุกขึ้นไปอุ้มเด็ก ทว่าเกี๊ยวน้อยกลับเดินอย่างเร่งรีบไปข้างหน้า สองมือเล็กๆยังวางอยู่บนหน้าอกอยู่แบบนั้น “ไม่ได้ไม่ได้ ตอนนี้สุขภาพของท่านแม่ไม่สบาย ห้ามขยับไปไหน ข้าจะมาหาท่านแม่ให้กอดเอง!”

“ถึงแม้ว่าน้องชายและน้องสาวที่อยู่ในท้องของท่านแม่นั้นสุขภาพจะอ่อนแอ แต่สุขภาพร่างกายของท่านแม่นั้นสำคัญเป็นที่สุด ดังนั้นห้ามทำให้ตัวเองป่วยเด็ดขาด”

พูดถึง นางก็รีบพลิกตัวขึ้นไปบนเตียงอย่างคล่องแคล่ว ใช้แรงกอดแล้วกอดหนานหว่านเยียน เพราะวิ่งจนร้อนทำให้ก้อนนมอ้วนบนรูปหน้าไข่ กระจายแดงเป็นเลือดฝาดเล็กน้อย ดวงตากลมโตสดใสคู่นั้นเปล่งแสงแวววับ ช่างน่ารักมาก

ภายในใจของหนานหว่านเยียนอ่อนลง กอดนางไว้อย่างแน่นเช่นกัน เกี๊ยวน้อยยิ้มอย่างนุ่มนวลและมองดูหนานหว่านเยียนม้วนแขนเสื้อขึ้นอย่างภาคภูมิใจเผยให้เห็น “กล้ามเนื้อ” น้อยๆ

“ท่านแม่ท่านดูสิ ช่วงนี้ข้าออกกำลังกายใช้ได้เลยทีเดียวที่ใช่ไหม!”

“ท่านดูสิ ข้ามีกล้ามเนื้อด้วยนะ!”

แม้ว่านางจะไม่รู้ว่าเมื่อวานนี้หลังจากที่ไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นมา ได้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ได้ยินมาว่าท่านแม่ยังเรียกผู้หญิงชั่วร้ายคนนั้นมามาพบด้วย

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา สภาพจิตใจของท่านแม่ก็ไม่ดีมาตลอด สุขภาพร่างกายก็อ่อนแอลงกว่าเมื่อก่อนเยอะ

เมื่อคืนนางเข้านอนเร็ว ตอนที่พี่เสิ่นอี่ว์รับสั่งให้คนมาหานาง นางไม่รู้เรื่อง วันนี้พอได้ยินว่าท่านแม่ฟื้นแล้ว ก็เร่งรีบมาโดยทันที

นางจะเป็นเสื้อกันหนาวที่บุด้วยปุยฝ้ายตัวน้อยของแม่ตลอดไป อยู่เคียงข้างกับท่านแม่ทุกช่วงเวลา และจะเป็นเจ้าความสุขน้อยของท่านแม่!

หนานหว่านเยียนหัวเราะโดยไม่รู้ตัว จ้องมองไปที่คิ้วคู่ของเกี๊ยวน้อยที่มองแล้วคล้ายคลึงกับกู้โม่หาน ดวงตาที่สดใสห้อยลงมา

นางยื่นมือออกไปแล้วหยิกใบหน้าไข่ของเกี๊ยวน้อย แล้วตบด้านข้างของนางเพื่อเป็นการส่งสัญญาณให้เกี๊ยวน้อยนอนลง

“แม่รู้ว่าเจ้านะเก่งที่สุด แต่ว่าการที่วิ่งไปวิ่งมาอยู่ในตกหนักแบบนี้ เจ้าต้องระมัดระวังความปลอดภัยด้วย”

“เมื่อคืนนี้ เจ้าหลับสบายดีหรือไม่?”

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ความจริงนางก็ไม่ได้อยากจะเล่าให้เกี๊ยวน้อยฟัง สำหรับเด็กยิ่งรู้น้อยเท่าไหร่ก็จะยิ่งดีเท่านั้น

เกี๊ยวน้อยเอนตัวเข้าไปอย่างเชื่อฟัง แขนอันอบอุ่นของเขากอดแขนของหนานหว่านเยียนไว้แน่น นางแนบติดกับผิวขาวสะอาดไร้ที่ติของหนานหว่านเยียนแล้วลูบและในคำพูดก็เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์และความสะดวกสบาย