บทที่ 769 การเสียชีวิตของหนานชิงชิง

กู้โม่หานหาได้สนใจคำพูดเหน็บแนมแดกดันของกู้โม่เฟิงไม่ ก้มสายตาลง “ยามอยู่เบื้องหน้านาง ข้ามักไม่รู้ว่าสมควรทำเช่นใดดี”

คล้ายดั่งพูดอะไรล้วนแล้วแต่ผิดทั้งสิ้น เห็นได้ชัดว่าต้องการง้องอนขอคืนดีกับนาง แต่ทุกครั้งล้วนกลับตาลปัตรไปหมด

กู้โม่เฟิงได้ยินเช่นนั้น พลันมองดูกู้โม่หานอย่างรู้สึกผิดหวังที่เขาไม่รักดีมิมีความก้าวหน้า เดิมคิดจะก่นด่าสักสองคำ แต่หลังจากขบคิดดูยังคงอดกลั้นเอาไว้แล้ว เพียงแค่ตบไหล่ของกู้โม่หานพูดอย่างสัตย์ซื่อจริงใจมีความปรารถนาดีอย่างแท้จริงว่า

“เอาล่ะ เอาล่ะ ผู้ใดให้เจ้าเป็นที่โปรดปรานของสตรีมากถึงเพียงนั้น มิต้องตามง้อก็ยังสามารถได้มาด้วยซ้ำ แต่เวลานี้แม้แต่จะง้องอนขอคืนดีก็ยังมิสามารถทำได้แล้ว”

“ข้าจะสอนเจ้าสักหลายกระบวนท่า รับรองว่าจะสามารถชนะใจของฮองเฮาเหนียงเหนียงได้สำเร็จ!”

กู้โม่หานหันหน้ามองไปทางกู้โม่เฟิง ริมปากเผยอขึ้นเผยรอยยิ้มสนใจน่าตื่นเต้นอันแตกต่างขึ้นมาวูบหนึ่ง

“ข้าล้างหูน้อมรับฟัง”

กู้โม่เฟิงรู้สึกสนุกน่าสนใจขึ้นมาแล้ว แบมือสองข้างออกด้วยความสนุกเพลิดเพลินยินดีเป็นอย่างยิ่ง เริ่มต้นพูดอธิบาย “ไม้เด็ดเคล็ดลับ” ของตนเองขึ้นมา

“สตรีของใต้หล้านี้ ก็มีเพียงไม่กี่ประเภทเช่นนี้เท่านั้น ถ้ามิใช่รสนิยมธรรมดาสามัญทั่วไปจนมิอยู่ในสายตาไม่น่าสนใจ ก็สวยสะคราญโฉมงดงามเลิศล้ำสง่างามสูงส่งจนกีดกันผู้คนห่างไกลนับพันลี้ หรือบางทีก็สวยบาดตาเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนใจทำให้ผู้คนลุ่มหลง”

“ฮองเฮานั้นเล่า เห็นได้ชัดว่าก็คือ……”

“ล้วนมิใช่ทั้งสิ้น” ยังมิทันรอให้กู้โม่เฟิงพูดจบ กู้โม่หานก็ขัดจังหวะขึ้นมาแล้วโดยไม่ต้องขบคิด

กู้โม่เฟิงตะลึงงันวูบ

กู้โม่หานกลับไม่แยแสสนใจเขา ขนตาดำหลบลงต่ำ เริ่มตั้งหน้าตั้งตาวิเคราะห์อย่างจริงจัง

“หว่านเยียน นางนั้นพิเศษเป็นอย่างยิ่ง ทั้งไม่สามารถเข้าใจง่ายดายปานนั้นเหมือนเช่นสตรีสามัญชนคนธรรมดาดาษดื่นเหล่านั้น ไม่คลุกคลีคบหาด้วยยากเช่นนั้นเหมือนอย่างคนที่สวยสะคราญสง่างามสูงส่งเย็นชา อีกทั้งจะไม่ใช้วิธีเย้ายวนผู้คนให้ลุ่มหลงงมงายด้วยเสน่ห์ความงามประเภทนั้น”

“นางช่างน่ารักเป็นบางครั้ง อารมณ์ความปิติยินดี โกรธเคือง เศร้าโศกเสียใจ เบิกบานหรรษา ต่างล้วนแสดงออกมาบนใบหน้า บางครั้งภายในร่างกายที่ผอมเปราะบาง เพื่อพวกเด็กๆ แล้วก็สามารถระเบิดพลังมหาศาลออกมาได้อีกด้วยเป็นครั้งคราว”

“นางก็เหมือนกับต้นไอริสที่คุณสมบัติฤทธิ์เย็น รสชาติฉุนและขมฝาด เห็นชัดว่ายืนหยัดอย่างโดดเดี่ยวเดียวดายอยู่ในโลกหล้า กลับสามารถเปล่งประกายส่องแสงสว่างอย่างอิสระได้ตามอำเภอใจในทุกแห่งหนอีก นาง……”

“พอ พอ พอแล้ว หยุด หยุดเลยนะ!” กู้โม่เฟิงฟังจนสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เขารีบเร่งหยุดกู้โม่หานที่พูดพร่ำมิหยุดหย่อนไว้แล้ว “ท่านดูตัวท่านสิ นี่มิใช่เช่นเดียวกับที่ได้ยินมาว่าช่างพูดนักหรอกหรือ?”

“คำพูดที่บาดหูเหล่านี้ ถ้าท่านอยากพูดก็ไปพูดต่อหน้าเจ้าตัวโน่นสิ กล่าวกับข้าในสถานที่นี้ ถือเป็นวีรบุรุษผู้กล้าอันใดกัน”

กู้โม่หานมองดูกู้โม่เฟิงอย่างมิพึงพอใจคราหนึ่ง ไม่ได้พูดต่อไปอีกแล้วเช่นกัน ขยับคางล่างเล็กน้อยแสดงสัญญาณให้กู้โม่เฟิงเอ่ยปาก

กู้โม่เฟิงจึงได้พูดต่อไปว่า

“สตรีลักษณะอย่างเช่นฮองเฮานั้น เห็นได้ชัดว่าไม่ขาดอะไรเลย นอกจากนี้นางยังช่างร้ายกาจอย่างยิ่ง สามารถกล่าวได้ว่ากอปรด้วยทักษะของหมอฝีมือการรักษาสูงล้ำ แม้แต่ข้าก็ยังกลัวนางเลยนะ นอกจากศักดิ์ฐานะแตกต่างกันแล้ว ท่านหาได้เหนือกว่านางมากมายเกินไปนักแต่อย่างไร สามารถกล่าวได้ว่าคู่คี่ก้ำกึ่งกัน”

“สตรีเช่นนี้ช่างจัดการให้อยู่หมัดยากลำบากอย่างยิ่ง นางสามารถสร้างสรรพสิ่งที่พึงพอใจได้ด้วยตนเอง ท่านในฐานะสามีของนาง สมควรทำให้นางพบความประหลาดใจและความรู้สึกหวานชื่นอย่างคาดมิถึงให้มากๆ เอาไว้ มิอาจเข้มงวดนักเหมือนอย่างเช่นในตอนนี้อีกต่อไปแล้ว ไม่ว่าใครประสบเข้าต่างล้วนจะต้องเผ่นหนีไปทางอ้อมแล้ว”

“และก็ต้องยอมอ่อนข้อให้นางเป็นครั้งคราวบ้างด้วยนะ ใครว่าชายชาตรีจะต้องแข็งกร้าวมิอาจค้อมร่างงอเอวได้ เพื่อหญิงสาวผู้เป็นสุดที่รักของตนแล้ว การค้อมร่างงอเอวก็หาได้เป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมอันใดไม่เช่นกัน ตรงกันข้ามกลับแสดงถึงจิตใจอันกว้างขวาง! ปากต้องหวานเข้าไว้ กล่าวมธุรสวาจาคำหวานระรื่นหูวลีไพเราะเสนาะโสตน่าฟังให้มาก ไม่มีสตรีคนไหนสามารถต้านทานได้หรอกนะ!”

กู้โม่เฟิงพูดพร่ำกล่าววาจาอย่างฉาดฉานอยู่ด้านข้าง กู้โม่หานก็หาได้เอ่ยปากรบกวนไม่เช่นกัน เปิดใจคอยรับฟังอย่างเงียบๆ

กล่าวถึงที่สุดแล้วตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาก็หาได้มีสตรีมากหน้าหลายตาคอยติดตามอยู่ข้างกายไม่ ตลอดเวลายี่สิบปีมานี้ นอกจากหนานหว่านเยียนแล้ว ก็คือหยุนอี่ว์โหรวนั่นเอง

และการปฏิบัติต่อหยุนอี่ว์โหรว กู้โม่หานไม่เคยเป็นฝ่ายริเริ่มก่อน โดยพื้นฐานแล้วนางเป็นฝ่ายเสนอข้อเรียกร้องต้องการ และเขาตอบสนองความพึงพอใจนาง

แต่สำหรับหนานหว่านเยียนนั้น ก็ผิดแผกแตกต่างกันแล้ว โดยพื้นฐานแล้วนางหาได้เสนอข้อเรียกร้องจากเขามากมายนัก……