บทที่ 773 กลอุบายของฮ่องเต้

“บ่าวได้ยินมาว่า แม่ของแม่ทัพน้อยป่วยอย่างกะทันหัน อาการป่วยหนักมาก เชิญหมอหลวงมาก็ไม่มีหนทางเยียวยารักษา”

สีหน้าของหนานหว่านเยียน เปลี่ยนไปทันที “ร้ายแรงเช่นนี้เชียว มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ สถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?”

อย่างไรก็ตาม นางก็ติดหนี้บุญคุนหยุนเหิง ตอนนี้แม่ของหยุนเหิงป่วย นางมีความสามารถ ก็ย่อมไม่อาจนิ่งเฉยได้

เฟิงยางส่ายหน้า “ไม่แน่ใจ แม่ทัพน้อยไม่ได้บอกไว้ บ่าวได้ยินมาจากพวกนางกำนัลที่เดินผ่านมา”

“บ่าวคิดว่า แม่ทัพน้อยหยุนไม่ต้องการให้ท่านเป็นกังวล จึงปกปิดไว้”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หนานหว่านเยียนก็ขบริมฝีปากแดงเบาๆ ครุ่นคิด แต่ไม่มีทีท่าว่าจะพักผ่อนอีก นางหันหลังเดินไปที่ด้านนอกตำหนัก “ตามข้าออกไปสักครู่”

“เจ้าคะ”

สองนายบ่าวเดินตามกันไปตามทาง ทันใดนั้นนางกำนัลหลายคนก็เข้ามาหา

“เสี่ยวชุ่ย เจ้าได้ข่าวไหม ดูเหมือนว่าวันนี้หมอหลวงเจียงจากสำนักหอหลวงจะถูกลงโทษแล้ว!”

“ข้าได้ยินมา! รู้สึกว่าจะถูกโบยหนัก! เจ้าว่า หมอหลวงเจียงอายุมากแล้ว ถูกโบยหลายสิบครั้ง เขาจะยังรอดหรือไม่?”

“จะรอดหรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะฮ่องเต้มีรับสั่งให้เนรเทศหมอหลวงเจียง ห้ามกลับเมืองหลวงตลอดชีวิต”

ฝีเท้าของหนานหว่านเยียนหยุดลง สีหน้าเย็นชาน่าสะพรึงกลัวทันที

เฟิงยางเห็นดังนั้นก็คว้าคอเสื้อของนางกำนัลไว้ทันที แล้วคาดคั้นถามอย่างเย็นชา “เมื่อกี้พวกเจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร?”

นางกำนัลทั้งสองตกตะลึงไปครู่หนึ่ง หลังจากเห็นหนานหว่านเยียนถึงได้สติกลับมา แล้วคุกเข่าลงแสดงความเคารพอย่างตื่นตระหนก

“บ่าวสมควรตาย! บ่าวไม่ควรนินทาไร้สาระในวังหลัง ฮองเฮาเหนียงเหนียงได้โปรดลงโทษด้วย!”

หนานหว่านเยียนขมวดคิ้ว มองไปที่นางกำนัลทั้งสอง พลางเอ่ยเบาๆ ว่า “ลุกขึ้นเถอะ ข้าไม่ตำหนิพวกเจ้าหรอก แต่ต้องการให้พวกเจ้าอธิบายสิ่งที่พูดไปเมื่อกี้ เล่าทุกอย่างอย่างละเอียดยิบ”

นางกำนัลทั้งสองยืนตัวสั่น ค่อยๆ พูดความจริงออกมาภายใต้การจับจ้องของหนานหว่านเยียน

ทันใดนั้น สีหน้าของหนานหว่านเยียนก็บึ้งตึง คิ้วและดวงตาที่สวยงามเต็มไปด้วยความโกรธ