บทที่ 776 ฮ่องเต้เอาใจชายา

จิตใจของกู้โม่หานถูกแทงอย่างรุนแรง แต่เขาไม่ทำตามนาง พลางกล่าวเสียงขรึม “ส่งของไปที่ตำหนักหยูซิน”

ไม่ว่านางจะต้องการหรือไม่ก็เรื่องของนาง แต่จะให้หรือไม่เป็นเรื่องของเขา

ถ้าเขาต้องการทำดีกับหนานหว่านเยียนและลูกๆ แน่นอนว่ามันไม่ใช่แค่การพูดคุย แต่คือการลงมือทำทุกอย่าง

“เพคะฝ่าบาท” เหล่านางกำนัลรีบออกไปพร้อมกับข้าวของ หนานหว่านเยียนก็ขี้เกียจเกินกว่าจะห้ามเขาอีกต่อไป อันที่จริงก็ไม่เป็นผลด้วย

ในเวลานี้ เฉินกงกงมาเคาะประตูอย่างระมัดระวัง “ฝ่าบาท อาหารกลางวันพร้อมแล้ว ให้ยกมาเลยไหมพ่ะย่ะค่ะ?”

ในที่สุดกู้โม่หานก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เข้ามา”

สิ้นเสียง เฉินกงกงและกลุ่มนางกำนัลก็รีบเข้าไปในห้องทรงพระอักษรของฮ่องเต้

ทุกคนถือกล่องอาหารไม้จันทน์ไว้ในมือ หนานหว่านเยียนก็ได้กลิ่นหอมจากกล่องอาหาร เกือบทั้งหมดเป็นอาหารโปรดของนาง

เฉินกงกงสั่งให้นางกำนัลยกอาหารขึ้นมา หลังจากจัดจานเสร็จ เขาก็ยิ้มแย้มพูดกับหนานหว่านเยียนและกู้โม่หานว่า “ฝ่าบาท ฮองเฮาเหนียงเหนียง อาหารทั้งหมดพร้อมแล้ว ท่านทั้งสองช่วยดูว่าต้องการให้คีบอาหารให้หรือว่า…”

นี่คืออาหารที่ฮ่องเต้ทำด้วยความอุตสาหะ เขาทำทุกวัน เพื่อรอให้ฮองเฮาเหนียงเหนียงได้ลิ้มรส หวังว่าเหนียงเหนียงจะชอบ

คิ้วและดวงตาของกู้โม่หานขยับเขยื้อน พูดเพียงเบาๆ ว่า “ลงไปให้หมดเถอะ”

“พ่ะย่ะค่ะ” กลุ่มคนตอบด้วยความเคารพ แล้วหันหลังออกจากห้องทรงพระอักษรไป

หนานหว่านเยียนมองอาหารเต็มโต๊ะ มีความอยากอาหารขึ้นมาจริงๆ หลังจากคิดๆ ดูแล้ว นางก็ไม่พูดจาไร้สาระกับกู้โม่หานอีก หยิบตะเกียบขึ้นมาเตรียมคีบอาหาร

ท้ายที่สุดจะปล่อยให้ลูกในท้องตัวเองหิวไม่ได้

กู้โม่หานเห็นหนานหว่านเยียนกำลังจะขยับตะเกียบ หินก้อนใหญ่ภายในใจก็ร่วงลงไปที่พื้น

สองวันที่ผ่านมา เขาได้อ่านหนังสือทางการแพทย์มากมาย เรียนรู้การตุ๋นยาจีนและอาหารที่ดีต่อสุขภาพของหญิงมีครรภ์มากมาย ถึงขนาดไปปรึกษาคนในห้องเครื่องด้วยตนเอง

แม้ว่าเขาจะรู้อาหารที่หนานหว่านเยียนโปรดปราน แต่ก็รับประกันไม่ได้ว่าอาหารที่เขาทำ จะถูกปากหนานหว่านเยียนหรือไม่

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นนายท่าน หยิบจับอะไรในครัวไม่ขึ้น

ลองหลายครั้งกว่าจะเข้าปาก ไม่รู้ว่านางชอบไหม…

ในขณะที่กู้โม่หานกำลังอยู่ในความคิด หนานหว่านเยียนได้คีบเนื้อแกะผัดต้นหอมลงในถ้วยของตัวเองหลายชิ้นแล้ว

แม้ว่าจะเป็นฤดูร้อน แต่ช่วงนี้นางรู้สึกร่างกายอ่อนเพลีย มือและเท้ายังเย็นอยู่ ดังนั้นการรับประทานเนื้อแกะอย่างเหมาะสม จะมีประโยชน์ต่อร่างกายของนาง

กู้โม่หานเห็นดังนั้น ก็รีบรินน้ำลูกบ๊วยอุ่นๆ ส่งให้นางทันที

คิ้วและดวงตาของชายหนุ่มนุ่มละมุนเหมือนน้ำ น้ำเสียงเอ็นดูมากเช่นกัน “ค่อยๆ กิน เนื้อแกะอาจมีกลิ่นสาบ ค่อนข้างเลี่ยน ดื่มน้ำลูกบ๊วยแก้สักหน่อย”

หนานหว่านเยียนเคี้ยวอาหารพลางมองไปที่กู้โม่หาน จากนั้นเลิกคิ้วถามว่า “แล้วท่านไม่กินหรือ?”