บทที่ 786 พวกนางแม่ลูกไม่ต้องการเขา

ดวงตาของหนานหว่านเยียนหดเกร็งทันที หัวใจแทบกระดอนออกมา ยังดีที่ซาลาเปาน้อยกลับตัวหยุดเอาไว้ได้ทัน เปลี่ยนคำเรียกว่า “พี่สาวใหญ่คล้ายกับท่านแม่มาก! ข้าคิดถึงท่านยิ่ง!”

กู้โม่หานมองเด็กน้อยยกยิ้มโดยไม่รู้ตัว

แต่หยุนเหิงได้ยิน หัวใจก็หล่นไปอยู่ตาตุ่ม ตกใจแทบตาย!

หนานหว่านเยียนก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่ง อุ้มซาลาเปาน้อยขึ้นมาด้วยความรักใคร่ วางไว้บนตักนางอย่างมั่นคง ยิ้มงดงามดุงดอกไม้

“อาผานเด็กดี พี่สาวก็คิดถึงเจ้ามากเช่นกัน”

“ไม่กี่วันมานี้อยู่ที่จวนแม่ทัพเป็นอย่างไรบ้าง สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นหรือเปล่า”

ซาลาเปาน้อยกะพริบตาใส่หนานหว่านเยียน ส่ายหัวอย่างเชื่อฟัง “อาผานเชื่อฟังมาก ไม่ได้สร้างปัญหาให้พี่หยุนเหิงแม้แต่น้อย!”

พูดจบ นางยังลอบเมียงมองกู้โม่หาน แต่กลับคาดไม่ถึงว่า กู้โม่หานจะจ้องตรงมาที่นางอยู่

ซาลาเปาน้อยรีบก้มหน้าลงอย่างลนลาน รู้สึกประหม่ายิ่ง

ไม่ได้เจอเสด็จพ่อมานาน ข้างกายก็ไม่มีพี่สาวอยู่ ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกหวาดกลัวอยู่หน่อย

กู้โม่หานก็จ้องมองเด็กตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนหนานหว่านเยียนตาไม่กะพริบ ฝืนแรงกระตุ้นในใจ แสร้งทำเป็นไม่รู้จักแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “คาดไม่ถึงว่า เด็กคนนี้จะหน้าตาดีทีเดียว”

พูดจบ เขาก็เอื้อมมือไปลูบศีรษะของซาลาเปาน้อย แทบจะซ่อนความเร่าร้อนและความตื่นเต้นในดวงตา เอาไว้ไม่ได้แล้ว

“อาผาน ตอนนี้พี่สาวกำลังตั้งครรภ์ ข้าอุ้มเจ้าเอง ว่าอย่างไร”

เมื่อเห็นกู้โม่หานรักใคร่เด็กแปลกหน้าคนหนึ่งเช่นนี้ แม่ทัพใหญ่กับฮูหยินแม่ทัพก็อดเดาะลิ้นไม่ได้

ฝ่าบาทเคยรักลูกคนอื่นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน

ต้องรู้ว่า มีเพียงองค์หญิงสองพระองค์ของราชวงศ์ปัจจุบันเท่านั้น ที่ได้เสพสุขกับท่าทางเช่นนี้!

แต่จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ สองสามีภรรยาสบตากัน แล้วมองอาผานกับกู้โม่หาน ร่างกายพลันสั่นสะท้าน สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก รู้สึกหวาดกลัว

หรือว่า...นี่คือองค์หญิงอานเล่อที่หายตัวไปหลายวัน?!

คิดไม่ถึงว่าจะอยู่ในจวนของบุตรชายพวกเขา

เมื่อได้ยิน ซาลาเปาน้อยพลันกำเสื้อหนานหว่านเยียนแน่น “ข้า...”

หนานหว่านเยียนขมวดคิ้ว เริ่มระแวดระวังกู้โม่หานมากขึ้น “อาผานกลัวคนแปลกหน้า ช่างมันไปเถอะ”

ใครจะรู้ว่ากู้โม่หานไม่ได้ขอความคิดเห็นจากหนานหว่านเยียนสักนิด แล้วก็อุ้มอาผานจากตักหนานหว่านเยียน เข้าอ้อมแขนตนเองโดยไม่พูดไม่จา

แม้สีหน้าจะเคร่งขรึม แต่การกระทำของชายหนุ่มกลับนุ่มนวลยิ่ง ราวกับกลัวว่าจะทำให้เด็กเจ็บ

เมื่อเห็นหนานหว่านเยียนยังคิดจะพูดอะไรอีก กู้โม่หานก็เอ่ยปากดักคำของนางก่อน “ตอนนี้เจ้าตั้งครรภ์อยู่ไม่สะดวก เมื่อครู่ก็เสียแรงรักษาให้ฮูหยินแม่ทัพ”

“อาผานก็ไม่เล็กแล้ว เจ้าอุ้มเดี๋ยวเหนื่อย ให้ข้าอุ้มเถอะ”

จริงอยู่ที่รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย แต่หนานหว่านเยียนมองดูซาลาเปาน้อย ยังอยากอุ้มอีกหน่อย นางไม่ได้อุ้มเด็กน้อยที่รักมานานมากแล้ว