บทที่ 788 แยกจาก

หนานหว่านเยียนมองกู้โม่หาน พอรู้ว่าเขาน่าจะเดาอะไรได้แล้ว แต่นางไม่ได้เปิดโปง นางเพียงปล่อยเขาไป ขอเพียงเขาไม่ตั้งใจเป็นปรปักษ์กับนาง เปิดเผยตัวตนของเด็กต่อหน้าทุกคน นางก็ทนเขาได้

แต่มือที่ถูกเขาจูงไว้แน่น ด้วยอากาศแคว้นต้าเซี่ยร้อนมากจริงๆ นางขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “ปล่อยได้ไหม ร่างกายคนท้องมันร้อน เจ้าจูงข้าไว้ ข้ารู้สึกอึดอัดมาก”

กู้โม่หานรู้สึกถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือนาง สัมผัสมืออย่างตัดใจไม่ลง แต่ก็ปล่อยมือออก

ซาลาเปาน้อยมองการกระทำระหว่างพวกเขาทั้งสองคน ก็รู้สึกปรองดองแน่นแฟ้น ค่อยๆ กินถังหูหลูหมดไม้ อย่างมีความสุข

กู้โม่หานเหลือบมองเศษน้ำตาลบนมุมปากเด็กน้อยก็ใช้มือเช็ดออกให้นางอย่างใส่ใจ ทั้งเอ่ยยิ้มๆ แสร้งโกรธว่า “ทำไมไม่ระวังเช่นนี้ กินเลอะหน้าไปหมดแล้ว”

การกระทำของกู้โม่หานนุ่มนวลมาก ซาลาเปาน้อยตกใจอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเงยหน้าด้วยความงุนงง ดวงตาเปียกชื้นเล็กน้อย

เห็นชัดว่าเสด็จพ่อจำนางไม่ได้ ทั้งดีต่อ “อาผาน” มากขนาดนี้ ดีเหมือนกับนางและพี่สาว

หรือในใจเสด็จพ่อ ขอเพียงเป็นเด็กน้อย ก็จะได้เป็นที่รักใคร่เช่นนี้หรือ

ในใจเด็กน้อยรู้สึกเศร้าจนพูดไม่ออก ทันใดนั้นเบือนหน้าออกไปด้วยความไม่พอใจ เบะปาก แก้มพอง แสดงความไม่พอใจตนเอง “ข้า ข้าไม่ต้องให้ท่านอุ้มแล้ว ข้าเดินเองได้!”

กู้โม่หานฟังคำโกรธเคืองของบุตรสาวอย่างเงียบๆ อดหัวเราะไม่ได้ “ทำไมจู่ๆ ก็อารมณ์เสียเล่า หรือข้าอุ้มแล้วรู้อึดอัดหรือ”

เมื่อได้ยินคำถามน้ำเสียงอ่อนโยนของเสด็จพ่อ ซาลาเปาน้อยยิ่งรู้สึกหดหู่ใจมากขึ้น อดดิ้นแรงขึ้นไม่ได้ “ไม่ ไม่ใช่นะ!”

“ข้าเพียงไม่อยากให้ท่านอุ้มแล้ว ข้าโตแล้ว เดินเอาเองได้ ท่านปล่อยข้าลงนะ!”

นางโกรธแล้ว เสียแรงที่เมื่อครู่นางยังว่าอ้อมกอดของเสด็จพ่ออุ่นใจมาก ที่แท้เป็นคนความรักที่ให้คนอื่น!

ซาลาเปาน้อยยิ่งเอะอะโวยวาย กู้โม่หานก็ยิ่งกอดแน่นไม่ปล่อยมือขึ้น

พริบตาความขัดแย้งของสองคนพ่อลูกก็ดึงดูดความสนใจหนานหว่านเยียน นางขมวดคิ้วเบาๆ เอ่ยปากขึ้นอย่างไม่พอใจเล็กน้อย “ในเมื่ออาผานบอกแล้วไม่อยากให้เจ้าอุ้ม งั้นส่งนางให้ข้าเถอะ”

ซาลาเปาน้อยมองหนานหว่านเยียนด้วยแววตาน่าสงสาร

องครักษ์รอบข้างหลายคนเห็นเข้า ต่างลอบเหงื่อตกอยู่ในใจ

ฝ่าบาทช่างรับมือฮองเฮาเหนียงเหนียงกับองค์หญิงทั้งสองไม่ได้เลยจริง ในใต้หล้านี้ มีเพียงพวกนางสามคนแม่ลูกที่กล้าปฏิเสธฝ่าบาท ทั้งยังถอนตัวออกได้อีก

หนานหว่านเยียนกับซาลาเปาน้อยยิ่งต่อต้านเช่นนี้ กู้โม่หานก็ยิ่งไม่ยอมถอยให้

กลับกัน เขายังอดคิดเองไม่ได้ว่า การทะเลาะเบาะแว้งธรรมดาเช่นนี้ จะทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความสุขและความมั่นคงระหว่างครอบครัวไปช่วงหนึ่ง

นัยน์ตาเขาประกายรอยยิ้มรักใคร่ ตบหลังซาลาเปาน้อยแผ่วเบาแล้วพูดปลอบโยน “บนถนนมีคนมากมายมันวุ่นวาย เจ้าเป็นสตรีตั้งครรภ์ หากอุ้มเด็กอีก จะยิ่งอันตราย”

“ไม่เป็นไร ข้าปลอบนางได้ เจ้าไม่ต้องกังวล”

หนานหว่านเยียนเอ่ยว่า “ข้าไม่อุ้มนาง ข้าจะจูงมือนางเดิน”

เขาเหลือบมองนาง “เจ้าร้อนไม่ใช่หรือ”

หนานหว่านเยียนบื้อใบ้ทันที

ราวกับยกก้อนหินทุบเท้าตนเอง

ซาลาเปาน้อยเห็นหนานหว่านเยียนไม่ได้แย้งแล้ว จึงยิ่งพองแก้มนุ้ยอย่างโกรธเคืองยิ่งขึ้น ไม่แม้แต่จะมองกู้โม่หาน

กู้โม่หานกลับกระซิบข้างหูนางว่า “อาผาน สุขภาพพี่สาวเขาไม่ค่อยสบาย เจ้าเป็นเด็กดี เชื่อฟังหน่อย นะ”

ซาลาเปาน้อยมองหน้าท้องนูนหนานหว่านเยียน เม้มริมฝีปากเล็กน้อยรู้สึกผิดเล็กน้อย

นางก็ไม่โมโหอีก ซบบ่ากู้โม่หานพยักหน้าอย่างบูดบึ้ง “ก็ได้”