บทที่ 792 จักรพรรดินีแห่งแคว้นต้าเซี่ย

สายตาของโม่หวิ่นหมิงทั้งจริงใจและเร่าร้อน หัวใจของหนานหว่านเยียนพลันอบอุ่นขึ้นมา นัยน์ตารื้นแดงเอ่อล้นด้วยน้ำตา

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา คนที่อยู่เคียงข้างนางก็มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น ยืนหยัดเพื่อปกป้องนางมาตลอดอย่างไม่ลดละ ไม่เคยทอดทิ้ง กลับกันยังยินดีเป็นคนชายขอบเพื่อนางมาตลอดสิบปี กล้ำกลืนกับความทุกข์ตรมลำบากอย่างถึงที่สุดเพื่อนาง

มีญาติคนสนิทที่แสนดีเพียงนี้อยู่เคียงข้าง นางรู้สึกว่าตนเองช่างโชคดีเหลือเกิน นางผุดยิ้มอย่างอ่อนโยน “ท่านน้า พวกข้าต่างเป็นคนตระกูลเดียวกัน ข้าจะยอมให้ท่านเอาแต่ปกป้องพวกข้าไปตลอดชีวิตอยู่ฝ่ายเดียวได้อย่างไร นับจากนี้ ทั้งท่านและข้าควรจะช่วยเหลือจุนเจือซึ่งกันและกัน”

“ข้าปรารถนาที่จะได้เดินทางกลับแคว้นต้าเซี่ยด้วยกันกับท่าน คาดหวังที่จะได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น และหลังจากนั้น ข้าจะนอบน้อมเคารพท่านเสมือนผู้อาวุโส!”

“เพียงแต่ บัดนี้ข้าต้องเดินทางแล้ว กู้โม่หานยังคอยข้าอยู่ด้านล่าง ข้าเกรงว่าเขาจะหมดความอดทน ถึงเวลานั้นอาจ…”

วาจาของนางมิได้ถูกเอ่ยออกมาจนครบประโยค แววตาของโม่หวิ่นหมิงพลันหม่นลง ในใจรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ นางก็ยังไม่เคยเข้าใจหัวใจของเขาเลย…

กระนั้นเขากลับไม่รู้สึกอะไร เพียงแต่เอ่ยด้วยเสียงเบาหวิวออกไป “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้ารีบกลับไปเถิด จนกว่าจะถึงวันที่ข้ากับเจ้าได้เจอกันอีกครั้ง เมื่อนั้นก็ถึงคราต้องเดินทางกลับกันแล้ว!”

“ดี!” หนานหว่านเยียนยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะผงกศีรษะรับคำ ครั้นกล่าวลากับเขาอย่างเรียบง่ายแล้ว ก็หมุนตัวเดินลงจากหอไป

ขณะที่หนานหว่านเยียนกำลังสนทนากับโม่หวิ่นหมิง กู้โม่หานกับเจ้าซาลาเปาน้อยก็เล่นหมากด้วยกันไปหลายกระดานแล้ว

เจ้าซาลาเปาน้อยเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ตลอด เผชิญกับการบุกโจมตีของกู้โม่หาน ไร้กำลังต้านทานอย่างสิ้นเชิง

ดรุณีน้อยนั่งบนม้านั่ง สองแขนเท้าคางพลางเอ่ยอย่างเหี่ยวเฉา ราวกับจะร้องไห้แล้วก็ไม่ปาน

นับแต่คราแรกที่เล่นกับพี่สาว ก็เป็นอีกฝ่ายที่พ่ายแพ้ตลอด เหตุใดมาเล่นกับเสด็จพ่อ นางกลับเป็นฝ่ายพ่ายแพ้เองตลอดเช่นนี้?

นางยกมือเท้าคางอย่างไม่สบอารมณ์นัก สะบัดแขนเสื้อไล่อารมณ์หงุดหงิดเลียนแบบเกี๊ยวน้อย “มาเล่นอีกกระดาน! วันนี้ข้าต้องเอาชนะท่านให้ได้!”

กู้โม่หานมองบุตรีตรงหน้าอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก อับจนหนทางเกินทน

เขาเองก็ใช่ว่าจะตั้งใจแข่งขันกับซาลาเปาน้อย ไม่ยอมอ่อนข้อให้นางชนะบ้าง แต่เพราะอีกใจหนึ่งเขาเอาแต่จดจ้องสถานการณ์ชั้นบนตลอด คอยให้หนานหว่านเยียนกลับลงมา พลางเดินหมากอย่างลอยชายไปสองตาเท่านั้น ทว่าซาลาเปาน้อยก็พ่ายแพ้ให้เขารวดเร็วเกินไป แม้แต่โอกาสให้เขายอมแพ้ก็ไม่มีเลยสักครั้ง

เห็นดรุณีน้อยใกล้จะพ่ายแพ้ เขาก็ตั้งใจทิ้งหมากไปยังจุดที่เหนือความคาดหมาย

เป็นจริงดังคาด นางคิดว่ากู้โม่หานพลาดท่าแล้ว ทันใดนั้นก็วางหมากตัวหนึ่งข้างหมากสีดำของกู้โม่หานด้วยอารมณ์เร่าร้อนอยากเอาชนะ ก่อนจะเอ่ยอย่างภาคภูมิใจขึ้นมาว่า “คิดไม่ถึง ว่าท่านเองก็พลาดท่าเสียทีได้เหมือนกัน”

กู้โม่หานแสร้งเลิกคิ้วตกใจขึ้นมา ก็กลั้วหัวเราะพลางเอ่ยชื่นชมออกไป “คิดแล้วว่าคู่ต่อกรอย่างเจ้า คู่ควรให้นับถือยิ่งนัก ช่วยไม่ได้ที่ข้าตัดสินใจพลาดพลั้งไป พ่ายแพ้ให้เจ้าเช่นนี้ก็นับว่าอยู่ในเหตุผลแล้ว”

ซาลาเปาน้อยหน้าแดงระเรื่อ ก่อนจะละสายตาออกทันใดและเดินหมากต่อ ทว่าในใจ เก็บซ่อนความสุขไว้มากมาย

ทว่ากู้โม่หาน “พลาดท่า” ให้ครั้งสองครั้งยังพอว่า แต่หลายครั้งเข้าหน่อย ต่อให้เป็นซาลาเปาน้อย ก็คงไม่พอใจเหมือนกัน

นางทอดสายตามองกระดานหมากที่ตัดสินชี้ขาดแล้วตรงหน้า ตราบใดที่ตนเองวางหมากตัวสุดท้ายนี้ลงบนกระดาน ก็สามารถชนะได้แล้ว

แต่ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกทุกข์ตรมเกินทนไหวก็ไหลพรั่งพรูออกมา หยาดน้ำตาเท่าเม็ดถั่วพลันไหลพรากออกมาราวกับเส้นด้ายที่ขาดสะบั้น “ฮือๆๆ ท่าน ท่านเหยียดหยามเกินไปแล้ว!”

กู้โม่หานพลันลุกลี้ลุกลนทันใด ก็ทิ้งหมากในมือก่อนจะเดินมาข้างกายซาลาเปาน้อย โอบกอดบุตรีไว้ในอ้อมอกด้วยใบหน้าสงสารและจนใจพลางเอ่ยว่า “ทั้งที่เจ้าก็ชนะแล้ว เหตุใดถึงร้องไห้ออกมา?”

ซาลาเปาน้อยยื่นมือออกมาดันหน้าอกของกู้โม่หานไว้ ก่อนจะเปล่งเสียงสะอึกสะอื้นออกมา “ข้าไม่ได้ชนะท่านด้วยตนเอง! ทั้งหมดเป็นเพราะ… เป็นเพราะว่าท่านเห็นข้าเป็นคนโง่เง่า สมเพชที่ข้าเอาแต่พ่ายแพ้ตลอด ถึงได้จงใจอ่อนข้อเพื่อให้ข้าชนะท่าน!”

“ท่านแม่…แล้วก็ท่านพี่บอกเสมอว่า การกระทำเช่นนี้ เท่ากับเหยียดหยามไม่เคารพคู่ต่อสู้!”

เฟิงยางลอบสอดสายตามองกู้โม่หานด้วยความคิดสมน้ำหน้า

บุรุษผู้นี้น่ารำคาญยิ่งนัก มักใช้อำนาจคุกคามจวิ้นจู่เสมอ ดีหน่อยที่มีคุณหนูเล็กคอยขัดเกลาเขาบ้าง จวิ้นจู่เองก็รู้จักต่อกรกับผู้ใหญ่เป็น หารือเรื่องสำคัญเป็นแล้วบ้าง

ดังคาด ซาลาเปาน้อยร้องไห้โยเย กู้โม่หานก็ถูกเบนความสนใจมาตรงนี้ทันที มือไม้อ่อนไปหมด โอบกอดซาลาเปาน้อยอย่างลนลาน ก่อนจะเอ่ยปลอบประโลมด้วยเสียงแผ่วเบา “ข้าไม่ได้หมายความว่าแบบนี้ เจ้าเก่งมากแล้วจริงๆ นะ”

“ข้ายอมรับ ว่าเรื่องนี้ข้าทำไม่ถูก หลังจากนี้ข้าไม่กล้าทำเช่นนี้อีกแล้ว แต่เจ้าต้องเชื่อมั่นเข้าไว้ เจ้าเป็นเด็กที่มีศิลปะในการเดินหมากที่ปราดเปรื่องยอดเยี่ยมที่สุดคนหนึ่ง ในบรรดาเด็กวัยรุ่นราวคราวเดียวกับเจ้าที่ข้าเคยพบเจอมาก่อนแล้ว หากว่าเป็นคนอื่น มาเป็นคู่ประลองฝีมือกับเจ้า ก็คงจะพ่ายแพ้เจ้าอุตลุดไปนานแล้ว”

ซาลาเปาน้อยสะอื้นพลางสูดจมูก จ้องมองกู้โม่หาน ดวงหน้าจิ้มลิ้มที่ฉายประกายน้อยเนื้อต่ำใจชวนให้รู้สึกสงสารสุดหัวใจ “จริงหรือ?”