บทที่ 813 หว่านเยียน เจ้าไม่ต้องการข้าแล้วเหรอ

เดิมทีนางอยากจะบอกว่า ในเมื่อท่านพี่ตั้งใจจะมารับนางกลับไปอย่างผ่าเผย จะต้องไม่ดำเนินการอย่างลวกๆ ทำให้สถานการณ์วุ่นวายจนยากที่จะแก้ได้เช่นนี้แน่ แต่นางก็คิดได้อย่างฉับพลันว่ากู้โม่หานยังอยู่ข้างหน้า จึงได้กลืนคำพูดที่ขึ้นมาถึงปากลงไป

เมื่อครู่สนใจเพียงแต่จะพลิกสถานการณ์ นางจึงไม่ได้สนใจกู้โม่หานโดยสิ้นเชิง

เขายังอยู่ตรงนี้ นางยังต้องเลี่ยงสักหน่อย อย่างไรเสียความสัมพันธ์ทางการทูตของแคว้นต้าเซี่ยและแคว้นซีเหย่ก็ยังไม่ได้ยืนยัน นางจะเปิดเผยฐานะของท่านพี่ออกมาอย่างบุ่มบ่ามไม่ได้

กู้โม่หานยืนอยู่ข้างกายของหนานหว่านเยียน ดวงตาอันลึกซึ้งเพ่งมองนาง แต่ตลอดมากลับไม่ได้พูดอะไรเลย

ไท่เฟยชำเลืองมองหนานหว่านเยียน และมองดูกู้โม่หาน ทันใดนั้นก็นึกอะไรได้ บนใบหน้าไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย กระแอมสองที ประคองหนานหว่านเยียนเดินไปทางด้านนอก

“กลับตำหนักก่อนแล้วค่อยพูด”

เพิ่งจะสิ้นสุดเสียง เสียงทุ้มต่ำของกู้โม่หานก็ดังขึ้น “เสด็จแม่ หม่อมฉันอยากพูดคุยกับฮองเฮาเพียงลำพังพ่ะย่ะค่ะ”

จิตใจของหนานหว่านเยียนเป็นกังวลทันที คิ้วอันงดงามขมวดแน่น สบสายตากับไท่เฟยอย่างอดไม่ได้

ไท่เฟยก็เม้มปาก มองไปทางกู้โม่หาน

รูปร่างที่สูงใหญ่เป็นพิเศษของเขา ดวงตาสีดำขลับลึกล้ำ มองดูพวกนางอยู่เช่นนั้น พูดให้ถูกคือจ้องมองเพียงแค่หนานหว่านเยียนเท่านั้น

ไท่เฟยจะไม่รู้นิสัยลูกชายของตัวเองได้อย่างไร ตอนนี้รู้ว่าหนานหว่านเยียนเป็นจวิ้นจู่ และทูตแคว้นต้าเซี่ยต้องการจะมารับจวิ้นจู่แห่งแคว้นต้าเซี่ยกลับไป เขาจะต้องไม่สบอารมณ์เป็นแน่

ตอนนี้อะไรก็ไม่พูด ไม่ทำ ดูแล้วท่าทางยังนับว่าให้ความร่วมมือ แต่ใครจะรู้ว่าเขากำลังเก็บกดอารมณ์แบบไหนไว้ และเก็บกดไว้นานเพียงใดแล้ว หากว่าก่อปัญหาขึ้นมา จะต้องแย่เป็นอย่างมากแน่นอน

“โม่หาน วันนี้หว่านเยียนได้รับความตกใจเข้าแล้ว ข้าอยากพานางกลับไปพักผ่อนที่ข้าให้ดีสักครู่หนึ่ง และถือโอกาสพูดจากับนาง ค่ำสักหน่อยเจ้าค่อยคุยกับนางตามลำพังละกัน”

สายตาของกู้โม่หานยังคงจับจ้องไปที่หนานหว่านเยียน แม้ว่านางจะไม่ได้มองเขาสักแวบเดียวก็ตาม

“มีบางคำพูด ลูกจำเป็นต้องพูดกับหว่านเยียนตอนนี้พ่ะย่ะค่ะ วันนี้เสด็จแม่ก็เหนื่อยแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเถอะพ่ะย่ะค่ะ”

ไท่เฟยขมวดคิ้ว ยังคงกังวลอยู่เล็กน้อย กำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ แต่กู้โม่หานก็ดึงดันคว้าจับข้อมือของหนานหว่านเยียนไว้แน่นเป็นที่สุด ออกแรงเล็กน้อย “เจ้าก็มีคำจะพูดกับข้าเหมือนกันสินะ ฮองเฮา”

หนานหว่านเยียนรู้สึกเจ็บข้อมือขึ้นมาทันที นางตกใจ ในที่สุดก็เงยหน้ามองเขา

ท่าทางเช่นนี้ของเขา โดยมากคงจะไม่เปลี่ยนความคิดแล้ว หากปฏิเสธไปก็รังแต่จะยั่วให้โมโห หนานหว่านเยียนมองไปทางไท่เฟย “เสด็จแม่ ท่านกลับไปก่อนเถอะเพคะ ค่ำหน่อยข้าจะไปหาท่าน”

ไท่เฟยมองดูแววตาอันร้อนแรงของกู้โม่หาน ก็รู้เช่นกันว่าตัวเองขัดขวางเขาในเวลานี้ก็ไร้ประโยชน์

นางมองไปยังหนานหว่านเยียน กล่าวปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยนเป็นที่สุด “ได้ เรื่องการกลับคืนสู่ฐานะ เจ้าก็ไม่ต้องเป็นกังวลมากนัก เรื่องนี้ ข้าจะต้องจัดการได้ดีอย่างแน่นอน”

หนานหว่านเยียนพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ขอบพระทัยเพคะเสด็จแม่”

ไท่เฟยยิ้มให้หนานหว่านเยียน จากนั้นก็หันกลับและจากไป

ขณะที่หมุนตัวในนาทีนั้น สีหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นจริงจังเคร่งขรึมในพริบตา ก็ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะจัดการอย่างไร นางจะต้องจัดการให้ดีๆถึงจะได้ จะปล่อยให้หว่านเยียนทนรับความทุกข์ยากลำบากไม่ได้เด็ดขาด......

เมื่อเห็นไท่เฟยเดินไกลออกไป กู้โม่หานก็คลายกำลังในมือ แต่กลับไม่ได้ปล่อย ก้มหน้ามองหนานหว่านเยียนด้วยความรักอันลึกซึ้ง “ข้าส่งเจ้ากลับตำหนักบรรทม”