บทที่ 817 เขาไม่ได้แตะต้องนางโดยสิ้นเชิง

เขาสันนิษฐานไปก้าวหนึ่ง ก็ไม่กล้าพูดต่อไปอีก กลัวว่ากู้โม่หานจะโกรธมาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งจะมีผู้ชายคนใดในโลกใบนี้ที่โดนสวมเขา แล้วจะรู้สึกดีใจกันล่ะ?

แต่ขณะที่เขาสังเกตสีหน้าของกู้โม่หาน กลับเห็นถึงท่าทางความปีติดีใจในดวงตาของฮ่องเต้จริงๆ

เขาตะลึงในพริบตา “ฝ่าบาท?”

กู้โม่หานดีใจจนแทบคลั่งไปแล้วจริงๆ ก้นบึ้งในจิตใจลุกโชนไปด้วยความหวังและความปีติ “เป็นเช่นนี้ก็ดี! ข้าก็รู้อยู่แล้ว ว่าข้าไม่ได้มีอะไรกับหยุนอี่ว์โหรวอย่างแน่นอน!”

คืนนั้นความทรงจำของเขาสับสนเป็นอย่างมาก แต่ในความทรงจำของเขามีเพียงคืนแห่งความวุ่นวายกับหนานหว่านเยียน ตอนนี้ความจริงออกมาแล้ว เขาไม่ได้แตะต้องนางโดยสิ้นเชิง!

ดังนั้นเขาจึงไม่มีความทรงจำของนาง!

หนานหว่านเยียนไม่ได้พูดมาตลอดว่า เพราะเด็กในท้องของหยุนอี่ว์โหรว ดังนั้นเขาจึงไม่เข้าขั้นมาตรฐานของนาง ถึงได้ไม่ชอบเขาอีกต่อไปแล้วหรือไง?

ตอนนี้ความจริงได้รับการเปิดเผย เขาก็จะคว้าหลักฐานไปพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองต่อหน้าหนานหว่านเยียน เพียงแค่จัดการเรื่องของหยุนอี่ว์โหรวได้ เรื่องระหว่างพวกเขา ก็อาจจะมีความหวังอยู่บ้าง!

เสิ่นอี่ว์ตกตะลึงปากอ้าตาค้าง นี่ ฝ่าบาทถูกสวมเขา เขาไม่โกรธหรือ? !

แต่ว่า ฝ่าบาทจะต้องเชื่อเรื่องนี้แน่นอน จึงได้แสดงออกเช่นนี้

แต่ เขาก็ยังคงพูดด้วยความระมัดระวังว่า: “ฝ่าบาท เรื่องนี้มีหลักฐานไม่เพียงพอ ทั้งหมดเป็นการคาดเดาของข้าน้อยเพียงผู้เดียว.....”

“เรื่องนี้เป็นความจริงอย่างแน่นอน!” เพิ่งจะสิ้นเสียงของเสิ่นอี่ว์ กู้โม่หานก็ขัดจังหวะคำพูดเขาด้วยความมั่นใจเป็นอย่างมาก

มุมปากของกู้โม่หานยกเป็นรอยยิ้ม แต่ดวงตากลับเย็นชา พลังอำนาจอันเย็นยะเยือกบีบคั้นหัวใจคน

“ข้ารู้จักอุปนิสัยใจคอของหยุนอี่ว์โหรว หากไม่ใช่เพราะกลัวว่าแผนการจะถูกเปิดโปง นางก็จะไม่ฆ่าคนปิดปากด้วยความลนลานเช่นนี้เด็ดขาด”

“แม้ว่าหยางเลี่ยนั่นจะไม่ใช่ชายชู้ของหยุนอี่ว์โหรว ก็จะต้องรู้เรื่องภายในอะไรแน่ ข้ากำลังกลุ้มใจที่หาโอกาสกำจัดนางทิ้งไม่ได้อยู่พอดี คิดไม่ถึงว่าตอนนี้จะมีเหตุผลที่เพียงพอแล้วจริงๆ”

หยุนอี่ว์โหรว นางไม่ได้เป็นทั้งคนช่วยชีวิตเขา เด็กในท้องก็ยิ่งไม่เกี่ยวข้องกับเขา ทำเรื่องชั่วช้าทุกอย่าง ทำเรื่องผิดโทษร้ายแรง นางโกหกเขามาสิบปีเต็มๆ เขาตกลงมาอยู่ถึงขั้นที่ภรรยาและลูกต้องแยกจากไป มากกว่าครึ่งล้วนเป็นผลงานของนาง!”

คนประเภทนี้ ยังมีความจำเป็นอะไรจะต้องเก็บไว้อีก? !

เสิ่นอี่ว์ได้ยินดังนั้น เหงื่อเย็นผุดออกมาด้วยความร้อนใจและกล่าวเตือนว่า “ฝ่าบาท ไม่ได้เด็ดขาดนะพ่ะย่ะค่ะ!”

“ข้าน้อยรู้ว่าพระองค์เกลียดแค้นหยุนอี่ว์โหรว เพราะนางทำลายความสัมพันธ์ของพระองค์กับฮองเฮาเหนียงเหนียง แต่ไม่ว่าจะพูดยังไง ตอนนี้นางก็เป็นว่าที่จักรพรรดินีที่เหล่าทูตแคว้นต้าเซี่ยเอ่ยถึง หากพระองค์ประหารชีวิตหยุนอี่ว์โหรวในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ เกรงว่าผลที่ตามอาจจะคิดไม่ถึงก็ได้พ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ว่าจะพูดอย่างไร พระองค์ก็ต้องรอหลังจากที่ฮองเฮาเหนียงเหนียงจะได้เป็นจักรพรรดินี และค่อยกำจัดหญิงชั่วผู้นั้นซะ”

คำพูดนี้ของเสิ่นอี่ว์ กลับเป็นการเตือนกู้โม่หาน รอยยิ้มข้างมุมปากของเขาจางไปในพริบตา

จากการสนทนาของเขากับหนานหว่านเยียนในวันนี้ หากเขาต้องการรั้งหนานหว่านเยียนไว้ ก็ไม่สามารถทำให้นางฟื้นคืนสู่ฐานะจวิ้นจู่แคว้นต้าเซี่ยได้เด็ดขาด ตรงกันข้าม เขายังต้องช่วยหยุนอี่ว์โหรว ยืนยันฐานะจวิ้นจู่ของนางอีกด้วย

แต่การปล่อยหยุนอี่ว์โหรวคนชั่วช้ากระทำความผิดร้ายแรงผู้นี้ไปอย่างง่ายดายนั้น เขาก็ไม่เต็มใจเช่นกัน!

ดวงตาเขาเคร่งขรึม กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “นางไม่สามารถตายอย่างเปิดเผยได้ งั้นก็ตายอย่างลับๆ ไม่ว่ายังไง ข้าก็ไม่อยากเห็นนาง! ยิ่งไม่อนุญาตให้นางจากไปอย่างผ่าเผยด้วยฐานะของจวิ้นจู่แคว้นต้าเซี่ยได้ด้วยเช่นกัน!”

ได้ยินเช่นนี้ เสิ่นอี่ว์ก็เข้าใจการตัดสินใจอย่างแน่วแน่ของกู้โม่หานทันที สีหน้าจริงจังเป็นที่สุด กล่าวด้วยความเคารพว่า: “พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยรับคำสั่ง!”