บทที่ 824 เขาอยากพานางกลับต้าเซี่ย

จู่ๆ องค์หญิงชิงก็ชะงักคำพูดไป เขาได้แต่พยักหน้าเบาๆ ด้วยความงุนงง จากนั้นก็เอื้อมมือไปหลอกล้อทารกในห่อผ้า พลางครุ่นคิดในใจ ก็แค่เจ้าก้อนเนื้อเล็กๆ เท่านั้นเอง นี่คือจวิ้นจู่ที่เขาจะต้องปกป้องในอนาคตอย่างนั้นหรือ?

เขาคอยช่วยองค์หญิงชิงดูแลจวิ้นจู่อยู่หลายเดือน หลังจากที่ได้อยู่ด้วยกันอย่างใกล้ชิดแล้ว ยิ่งอยู่ก็ยิ่งรู้สึกรังเกียจนาง

เจ้าเด็กคนนี้เงอะงะไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่นัก ดูไม่เหมือนบุตรสาวขององค์หญิงเลย ต่อไปภายภาคหน้าหากเขาต้องปกป้องดูแลนาง คงจะลำบากเป็นแน่แท้

เดิมทีเขาคิดว่าเขาสามารถอยู่ในแคว้นซีเหย่ได้อย่างมั่นคงตราบนานเท่านาน ทว่าช่วงเวลาดีๆ ก็ไม่ยืนยาวดังที่หวัง ผ่านไปเพียงไม่กี่ปี องค์หญิงชิงก็มาเสียชีวิตไปด้วยโรคภัยไข้เจ็บ

จวนทั้งจวนแขวนไปด้วยผ้าขาว ทุกคนในจวนต่างพากันก้มหน้าก้มตาไม่พูดจา และทำงานกันอย่างเงียบๆ ด้วยความเร่งรีบ นั่นเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าแท้จริงแล้วคนเราบอบบางถึงเพียงนี้

เขามองดูเด็กน้อยวัยแบเบาะที่นอนอยู่ในแขนของเขา จู่ๆ ก็รู้สึกว่าเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนหนักอึ้งขึ้นมา

ทว่า เขาเคยสาบานกับองค์หญิงชิงไว้แล้ว ว่าจะปกป้องจวิ้นจู่เป็นอย่างดี ตอนที่จวิ้นจู่อายุหกขวบ นางถูกกลุ่มคนที่ไม่รู้มาจากไหนรังแกเข้า ก็เลยร้องไห้ไม่หยุด เขาก็เลยไปต่อยตีกับคนกลุ่มนั้น อยากจะถลกหนังของพวกเขาเสียให้หมด

ตอนที่จวิ้นจู่อายุแปดขวบ คนในจวนต่างพากันตำหนิติติงว่านางไม่รู้จักมารยาท เขาก็รีบออกมายืดอกรับความคิดแทน รับโทษโบยแทนจวิ้นจู่สิบครั้ง

จวิ้นจู่ก็ร้องไห้พร้อมกับถามเขาด้วยน้ำตาว่าเจ็บหรือไม่ ในใจเขาก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แม้จะเจ็บแค่ไหน แต่กลับรู้สึกหายเป็นปลิดทิ้ง เขาจึงตอบนางไปว่าแค่แผลเล็กๆ ไม่เป็นไรเลย!

แต่ก็เสี้ยวเวลานั้นเอง ที่เขาพบว่าเด็กน้อยตรงหน้าไม่ได้เงอะงะอีกต่อไป และก็ไม่ได้สร้างเรื่องให้เขาต้องลำบากอีก ตรงกันข้าม นางกลับส่งผลต่ออารมณ์ของเขาโดยตรง พลอยทำให้เขารู้สึกกังวลและประหม่าอยู่ตลอดเวลา

เขามักจะชอบสวมชุดสีดำมาโดยตลอด มีอยู่ครั้งหนึ่ง เขาบังเอิญสวมชุดสีขาว จวิ้นจู่เอ่ยปากชมไปหลายคำ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เขาก็สวมแต่ชุดสีขาว และก็ไม่เคยสวมชุดสีอื่นอีกเลย

ตอนที่จวิ้นจู่อายุเก้าขวบ เขาได้รู้ว่าจวิ้นจู่มีคนที่ชอบมากอยู่คนหนึ่งหนึ่ง ในใจก็รู้สึกไม่ชอบอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังปลูกต้นผักกาดขาว เขายังรดน้ำพรวนดินไม่พอ ผักกาดขาวก็หนีไปบ้านของคนอื่นเสียแล้ว

แต่ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน จวิ้นจู่ก็ร้องห่มร้องไห้กลับบ้าน บอกว่าคนพวกนั้นด่านางว่านางไม่คู่ควรกับคนผู้นั้น บอกว่านางไม่มีแม่ ไม่คู่ควรจะหิ้วรองเท้าให้ใครเสียด้วยซ้ำ

นั่นเป็นครั้งแรกที่เขามีความคิดอยากจะฆ่าคน แต่เพราะนึกถึงจวิ้นจู่ จึงทำได้เพียงแอบไปสั่งสอนคนที่นินทาว่าร้ายในกลางดึกด้วยแผนการที่เขาคิดขึ้น

แล้วก็ได้รู้ว่า คนที่จวิ้นจู่ชอบมากๆ นั้น ที่แท้แล้วก็คืออี้อ๋อง แม่ทัพหนุ่มที่มีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก

นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา จวิ้นจู่ก็ดูเหมือนถูกมนต์สะกดอย่างไรอย่างนั้น เอาแต่คิดถึงคะนึงหาแต่คนผู้นั้นทุกวันทุกคืน