บทที่ 831 พี่ชายถือหาง

“อย่างนี้ดีมาก ดีมาก” ไท่หวงไท่โฮ่ว (ไทเฮา) พลันถอนหายใจอย่างโล่งอก ในตาดวงตาฉาบด้วยประกายแห่งความหวัง

หากว่าแควนต้าเซี่ยและแคว้นซีเหย่สามารถบรรลุความร่วมมือกันแล้ว เช่นนั้นเยี่ยนเอ๋อร์และโม่หานก็จะไม่เกิดความขัดแย้ง ตรงกันข้าม หากว่าทั้งสองคนร่วมมือกัน ไม่แน่ว่าอาจสามารถสร้างสันติภาพและความเจริญรุ่งเรืองร่วมกันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนได้!

ลู่ยวนหลีขมวดคิ้วมองไปที่ไท่หวงไท่โอ่วโดยไม่อดทนเล็กน้อย

ชาวซีเหย่ ล้วนชอบขัดจังหวะเช่นนี้หรือ?

เขากล่าวต่ออย่างเย็นชาว่า “เกรงว่าไท่หวงไท่โฮ่วจะเข้าใจผิดแล้ว ข้ายังพูดไม่จบ ”

น้ำเย็นสาดเข้าที่หัวใจของไท่หวงไท่โฮ่ว พระนางขมวดคิ้วอย่างระแวดระวัง “เช่นนั้นหวยซื่ออ๋องต้องการอะไรกันแน่?”

ในดวงตาลู่ยวนหลีทอประกายดุร้าย “แม้ว่าต้าเซี่ยของพวกข้าจะชอบความสงบ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะให้ผู้อื่นมากดขี่รังแกกันได้ วันนี้ทูตโม่หวิ่นหมิงของข้าตายในราชวงศ์ซีเหย่ของพวหท่าน เรื่องนี้ข้าจะสืบสาวให้ถึงที่สุด เพียงแต่ว่าตอนนี้หว่านเยียนยังไม่ได้สติ ข้าไม่มีอารมณ์จะมาโต้เถียงกับพวกท่าน”

“แต่ว่าจากเหตุการณ์ครั้งนี้ การที่ทั้งสองแคว้นจะหารือเรื่องความร่วมมือกันอีก นั่นไม่มีทางเป็นไปได้เลย ไท่หวงไท่โฮ่วควรจะเข้าใจว่าข้าหมายความว่าอย่างไรใช่ไหม?”

สิ้นเสียง เหล่าข้าราชบรพารแคว้นซีเหย่ก็ล้วนมีสีหน้านตึงเครียดขึ้นมา ลู่ยวนหลีพูดถูก ถ้าหากต้าเซี่ยสืบสาวเรื่องราวในครั้งนี้ขึ้นมาจริงๆ พวกเขาแคว้นซีเหย่จะเป็นฝ่ายผิดอย่างไม่มีเหตุผล

สถาณการณ์ในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่จะสร้างความสัมพันธ์ทางการทูต

ความรู้สึกไม่สบายใจอย่างรุนแรงก่อตัวขึ้นในใจของไท่หวงไท่โฮ่ว แต่พระนางก็สงบสติอารมณ์ไว้ “ข้าเข้าใจ”

นางเกือบลืมเรื่องนี้ไป โม่หวิ่นหมิงตายแล้ว ทั้งยังตายในแคว้นซีเหย่ เขาถูกสังหารโดยนักฆ่าที่ไม่ทราบนาม

ไม่ว่าใครจะเป็นผู้สังหาร โทษฐานนี้ ซีเหย่ก็ต้องรับผิดชอบ

ความสัมพันธ์ทางการทูตของสองแคว้น ไม่สามารถย้ายผู้ส่งสาร นี่เป็นกฎเกณฑ์แต่ไหนแต่ไรมา ดังนั้นก่อนหน้าที่ราชทูตแห่งต้าเซี่ยจะกำเริบเสิบสานเกินไป พวกเขาก็ไม่ได้มีเจตนาจะสังหาร ไหนจะต้าเซี่ยเป็นแคว้นบ้านเกิดของไท่เฟยอีกด้วย ก็ยิ่งควรได้รับการไว้หน้าบ้าง กลับคิดไม่ถึงว่า จะเกิดเรื่องราวที่ทุกอย่างไปสู่จุดที่เลวร้ายที่สุด...

ทันใดนั้นไท่หวงไท่โฮ่วก็ดูเหมือนคิดอะไรบางอย่างได้ นางขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นพวกท่านจะพาเยียนเอ๋อร์ไปด้วยหรือไม่?”

“น้องหญิง ข้าย่อมต้องพานางไป” ลู่ยวนหลีมองไท่หวงไท่โฮ่วด้วยสายตาว่ามันย่อมต้องเป็นเช่นนั้น

“แต่ไม่ใช่แค่น้องหญิงเท่านั้น ทุกคน ข้าจะพา—“

ทุกคน ?!

ทุกคนตื่นตระหนก มองไปที่ลู่ยวนหลีด้วยความสับสนระคนไม่เข้าใจ