บทที่ 86 หนานหว่านเยียน ข้าจะฆ่าเจ้า

ยามนี้ ในห้องของหนานหว่านเยียน

กว่ากู้โม่หานจะดับอารมณ์ร้อนรุ่มไปได้บ้าง เขาลุกขึ้นตัวแข็งทื่อ บอกกับนอกประตู “เตรียมน้ำอุ่นให้ข้า ข้าจะอาบน้ำ!”

เซียงอวี้ที่รออยู่ข้างนอกได้ยินก็สะดุ้ง ขานรับเบาๆ แล้วสั่งให้คนไปเตรียม

หนานหว่านเยียนเลิกคิ้ว “ดูไม่ออกเลยนะ เจ้ายังมีอารมณ์อาบน้ำอีก แค่งานเลี้ยงในครอบครัว ไม่ต้องทำให้ดูยิ่งใหญ่ขนาดนั้นก็ได้กระมัง”

กู้โม่หานกำหมัดแน่น ยังคงหันหลังให้หนานหว่านเยียน “ถูกสุนัขทำจนเสื้อผ้ายุ่งเหยิง ข้ารู้สึกสกปรก ควรอาบน้ำ”

หนานหว่านเยียนขมวดคิ้ว นางรู้สึกว่าเขาแปลกพิลึกอยู่หน่อยๆ โมโหโทโสตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

ก็แค่หมอนใบเดียวไม่ใช่หรือ ต้องทำถึงขนาดนี้เชียว

แต่ทั้งหัวใจทั้งสมองของกู้โม่หาน เอาแต่คิดจะอาบน้ำเย็นดับไฟเท่านั้น

อยู่ห้องเดียวกับนาง เขาควบคุมตัวเองไม่ได้เลย!

ไม่นาน เซียงอวี้ก็นำบ่าวไพร่ของจวนเฉิงเซี่ยงหิ้วน้ำอุ่นมาหลายถัง พอได้รับอนุญาตจากกู้โม่หาน ก็เข้าไปเติมถังอาบน้ำในห้องปีกจนเต็ม

เซียงอวี้เอ่ยกับเขาอย่างเคารพนบนอบ “ท่านอ๋อง น้ำพร้อมแล้วขอรับ”

กู้โม่หาน “อือ” เสียงเย็น เมื่อนั้นเซียงอวี้จึงออกไปอย่างรู้ตัว

หนานหว่านเยียนแอบเดาะลิ้น ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ทำไมพอเซียงอวี้เห็นกู้โม่หานก็ทำอย่างกับเห็นผี หรือว่าหมอนี่ทำอะไรกับเซียงอวี้หรือ

นางคิดพลางมองกู้โม่หานเข้าห้องปีกอย่างหัวก็ไม่หัน จากนั้นก็เอ่ยเสียงเย็นชาจากในห้อง “หนานหว่านเยียน ถ้าเจ้ากล้าเข้ามารบกวนข้า ข้าจะควักตาสุนัขของเจ้าเสีย!

หนานหว่านเยียนเฮอะเสียงหนึ่ง “วางใจเถอะ เจ้าไม่มีโอกาสนั้นหรอก”

แต่หนานหว่านเยียนไม่รู้ว่าอีกไม่นานนางก็จะถูกทำหน้าหงาย เหลือเชื่ออย่างไรซึ่งเหตุผล!

กู้โม่หานคร้านจะสนใจนาง ปลดเปลื้องเสื้อผ้าแล้วก็เข้าถังอาบน้ำ

เส้นผมดำยาวของเขาถูกน้ำอุ่นเกาะจนชุ่ม แนบติดกับแก้มที่มีไอน้ำหนาแน่นเกาะ สีแดงซ่านบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป

…

กู้โม่หานแช่น้ำอยู่ในห้องปีกอยู่นานก็ไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว หนานหว่านเยียนจึงนอนพักผ่อนอยู่บนเตียงด้วยความเบื่อหน่ายเหลือแสน

ยุคโบราณก็น่าเบื่ออย่างนี้แหละ นิยายของนางอยู่ในจวนอ๋อง ยัยน่ารักก็ไม่อยู่ น่าเบื่อจังเลย

ทันใดนั้น หนานหว่านเยียนก็ได้ยินเสียงเซียงอวี้เคาะประตูเอ่ย “พระชายา เฉิงเซี่ยงส่งคนมาเชิญท่านกับท่านอ๋องไปรับประทานอาหาร บอกว่าเตรียมพร้อมแล้วขอรับ”

พอเสียงของเซียงอวี้ดังเข้ามา หนานหว่านเยียนก็สะดุ้ง นางเหลือบเห็นที่นอนของกู้โม่หานที่วางเด่นอยู่ตรงพื้น จึงรีบวิ่งไปเก็บแบบตะลีตะลาน แล้วตอบกลับทางประตูอย่างตระหนกว่า “เดี๋ยวนี้แหละ!”

เรื่องที่นางกับกู้โม่หานแยกกันนอน จะให้คนอื่นรู้ไม่ได้เด็ดขาด

จากนั้นนางก็ตะโกนกับห้องปีกด้วยความหงุดหงิด “กู้โม่หาน! เสร็จหรือยัง เป็นผู้ชายเสียเปล่า ทำไมอาบน้ำยังอืดอาดยืดยาดยิ่งกว่าข้าอีก”

..

เงียบกริบ

เซียงอวี้อยู่ที่หน้าประตูได้ยังเสียงไต่ถามของหนานหว่านเยียน แต่กู้โม่หานกลับไม่ตอบ

ตอนนี้ เซียงอวี้ก็ไม่กล้าเร่งเร้าแล้ว จึงยืนรออยู่ที่หน้าประตูเงียบๆ ทว่าในใจกลับกำลังตีกลอง

ผ่านมาห้าปี กว่าพระชายาจะได้กลับจวนเฉิงเซี่ยงสักครั้ง แต่งานเลี้ยงครอบครัวกลับชักช้า เกรงว่าจะไม่เป็นผลดี

จุดนี้ หนานหว่านเยียนรู้ดียิ่งกว่าเซียงอวี้

นางสงสัยเหลือเกิน ว่าเจ้าสุนัขกู้โม่หานกำลังจงใจถ่วงเวลา ประเดี๋ยวนางจะได้ขายหน้าใช่หรือไม่