บทที่ 862 กำจัด

เมื่อได้ยินเสียงหนานหว่านเยียนตัวแข็งไปหมด และหันไปตามเสียงตามสัญชาตญาณ

ร่างที่สูงตรงของโม่เหยียนยืนอยู่ที่ทางเข้าห้องโถง รูม่านตาที่ลึกมืดของเขาถูกบีบรัด และเขาหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แม้แต่เสียงของเขาก็ชะงักลง

รูปร่างหน้าตาของนางสะท้อนในดวงตาของเขา ผิวของนางขาวไร้ที่ติ และผมสีดำของนางกระจายอยู่ตรงที่หลัง ดูอ่อนโยนและบริสุทธิ์มาก ผ้าโปร่งที่อยู่ด้านหลังของนางค่อย ๆ เลื่อนลงมาจากไหล่อันอ่อนนุ่มของนาง เผยให้เห็นหอมไหล่นุ่มเกือบหมด

ช่วงเอวใต้ผ้าโปร่งสามารถมองเห็นได้อย่างไม่ชัดเจน แต่ดูจะล่อให้คนอื่นจินตนาการมากกว่าการเปิดโปงตรงๆ ...

ความทรงจำนับพันถาโถมเข้ามาในความคิดของเขาทันที ดูเหมือนผู้ชายกำลังนึกถึงอะไรได้ ลูกกระเดือกม้วนขึ้นลงสองสามที และมือที่อยู่ข้างๆ ก็กำแน่น

หนานหว่านเยียนจ้องมองที่เขาอย่างงง และทั้งสองคนก็มองหน้ากันเป็นเวลาสามวินาทีเต็ม ๆ "โม่เหยียน?!"

ทันใดนั้น ใบหน้าของนางแดงก่ำ นางกำเสื้อผ้าของนางแน่นเพื่อป้องกันหน้าอก และพูดอย่างตกใจและโกรธเคือง: "ไม่มีคำสั่งของข้า เจ้าจะเข้าออกจากตำหนักสีเยว่ตามใจปรารถนาได้อย่างไร แล้วยังไม่ยอมล่าถอยด้วยหรือ!"

เสื้อผ้าชั้นในสุดของนางบางมาก พูดได้เลยว่ามองทะลุเข้าไปได้ แต่กลับให้โม่เหยียนมองเห็นนางตรง ๆ แบบนี้นางเพิ่งอยากก้าวไปข้างหน้าสองก้าวและใช้ฉากบังปิดกั้นสายตาของเขา แต่นางไม่ได้นึกถึงมือเท้าของนางอ่อนแรงแต่แรกแล้ว ยิ่งเดินเร็วเข้า ก็เกือบจะล้มไปทั้งตัว

"องค์หญิง!" เมื่อเห็นเช่นนี้ โม่เหยียนก็ระงับความคิดแปลกๆ เหล่านั้นทันที และกอดเอวเรียวของหนานหว่านเยียน และกอดนางในอ้อมแขนของเขาแน่น

พอยิ่งใกล้เข้า โม่เหยียนก็เห็นหน้าอกเปิดเล็กน้อยของหนานหว่านเยียนอย่างไม่ได้ตั้งใจ ดวงตาของเขามืดลง แต่วินาทีต่อมาเขาก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ใบหน้าของนางแดงก่ำ ขาอ่อนแรง หายใจไม่มั่นคง เห็นได้ชัดว่านางถูกวางยา!

ร่องรอยของความเป็นปรปักษ์ปรากฏขึ้นในดวงตาของโม่เหยียน เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะมีใครกล้าทำสิ่งที่ทนไม่ได้กับนางอย่างเปิดเผย หาที่ตายจริง ๆ!

ส่วนหนานหว่านเยียนถูกจับแน่นในอ้อมแขนของเขา พิงร่างของเขาเบา ๆ เหมือนไร้กระดูก นางเกือบจะคายเลือดออก ราวกับว่าเลือดทั้งหมดในร่างกายของนางพุ่งไปที่สมอง และกำลังจะเปี่ยมออกจากใบหน้าด้วย

นอกจากกู้โม่หาน นางยังไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ชายมาก่อน! แถมยังเป็นคนแปลกหน้าด้วย!

นางอยากจะผลักเขาออกไป แต่มือของนางอ่อนแรง และแรงที่ออกมานั้นไม่เพียงพอที่จะจี้เขาได้ "โม่เหยียน! เจ้ากำเริบได้อย่างไร! ข้าเป็นเจ้านายของเจ้า จะมีองครักษ์คนไหนจะมาแตะต้องเจ้านายได้ด้วยหรือ ปล่อยข้าเสีย!"

นางไร้สติแต่แรกแล้ว ถ้าควบคุมตัวเองไม่ได้และทำอะไรบางอย่างไป มันก็จบเห่ด้วยจริง ๆ!

ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้นางสวมเพียงชุดชั้นในแบบซีทรูบางๆ เท่านั้น ดังนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่าสามารถเห็นทุกอย่างของนางได้ หากสมาธิของโม่เหยียนอ่อนแอลง ถ้านั้นนางอาจจะเป็นคนที่เหมือนเนื้อเข้าปากเสือ

นางลุกลี้ลุกลน และน้ำเสียงก็หนักขึ้นทันที "ถ้าเจ้ายังไม่ปล่อยข้า ข้าจะลงโทษเจ้าเดี๋ยวนี้!"

โม่เหยียนยืนนิ่งเฉย ใบหน้าที่หล่อเหลาตึงเครียด เขาก้มลงและจ้องมองนาง อารมณ์ในดวงตาของเขานั้นไม่สามารถหยั่งรู้ได้ "ข้าน้อยทำไม่ได้ ตอนนี้องค์หญิงไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดี ขออนุญาตปล่อยให้ข้าน้อย ส่งองค์หญิงกลับไปพักผ่อนบนเตียง"

พอพูดจบ เขาก็เพิกเฉยต่อข้อกล่าวหาและการต่อต้านของหนานหว่านเยียน อุ้มนางขึ้นแล้วเดินไปที่เตียง