บทที่ 900 ที่เขาต้องการคลี่คลายปัญหาคืนดีคือสตรีนางหนึ่ง

ภายในตำหนักบรรทมเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง อาการเจ็บปวดตรงหัวเข่าของหนานหว่านเยียนบรรเทาลดน้อยลงแล้วไม่น้อย นางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบขึ้นว่า “ข้อเสนอของเจ้าเมื่อครู่นี้ ข้าคิดว่าสามารถดำเนินการได้ เมื่อลู่เจียวเจียวชื่นชอบตกเป็นเครื่องมือของผู้อื่นเช่นนี้ ก็ให้นางเป็นเครื่องมือตลอดไปเถอะ ประจวบกับข้าก็ต้องการเปิดหูเปิดตาดูอย่างยิ่งเช่นกันว่า คนที่อยู่เบื้องนางคือใครกันแน่”

พูดพลางนางกลับหยุดชะงักลงแล้ว หยีตาลงหันมามองทางเขา มีเจตนาไต่ถามตรวจสอบขึ้นมาอย่างลึกซึ้งอยู่บ้างว่า “ทว่าเจ้าช่างมีสติปัญญาสูงล้ำไหวพริบปราดเปรียวเช่นนี้ เหมือนกับคลุกคลีอยู่ภายในพระราชวังมาอย่างยาวนาน คุ้นเคยกับวิธีการหักเล่ห์ชิงเหลี่ยมเหล่านี้เป็นอย่างยิ่งก็ปาน”

“เจ้ายังหาญกล้านำองค์หญิงของแว่นแคว้นหนึ่งมาเคี่ยวกรำทรมานอย่างรวบรัดง่ายดายรอบหนึ่ง หลังจากนั้นนำไปใช้เป็นเหยื่อหลอกล่อ คนธรรมดาสามัญทั่วไปมิมีกำลังขวัญความกล้ามากเช่นนี้”

นางมีท่าทีเย้าหยอกพูดเล่นอยู่บ้าง โม่เหยียนกลับรู้สึกสะท้านใจขึ้นวูบ ตระหนักทราบทันทีว่านางรู้สึกสงสัยขึ้นมาบ้างแล้ว เขาจึงรีบพูดจากลบเกลื่อนขึ้นว่า

“องค์หญิงชมเชยเกินไปแล้ว ข้าน้อยเป็นเพียงคนหยาบกร้านชาวชนบทผู้หนึ่ง ไม่ค่อยทราบมากมายนักเกี่ยวการแก่งแย่งแข่งขันชิงอำนาจเหล่านั้น เพียงแต่ประจวบเหมาะเคยอ่านตำรับตำราพิชัยสงครามมาจำนวนมากมายอย่างยิ่ง และทราบว่าการขุดบ่อล่อปลาจะต้องจ่ายค่าตอบแทนที่สอดคล้องจึงสามารถบรรลุเป้าหมาย หากต้องการกำจัดศัตรูให้สิ้นซากจนหมดสิ้นไป ก็จำเป็นจะต้องชักนำหลอกล่อพวกเขาให้เข้ามาในกับดักก่อน”

“นอกจากนี้ข้าน้อยคือคนของท่าน ย่อมไม่กังวลสนใจศักดิ์ฐานะของลู่เจียวเจียวอยู่แล้ว ขอเพียงสืบสาวราวเรื่องขึ้นมา ไม่ส่งผลกระทบทำร้ายถึงท่านก็ใช้ได้แล้ว”

หนานหว่านเยียนเลิกคิ้วขึ้น พลันบนใบหน้าอันงดงามปรากฏความคิดอันลึกซึ้งขึ้นมาส่วนหนึ่ง ในดวงตาเปล่งประกายความสงสัยกังขาข้องใจวูบหนึ่ง

คำพูดของโม่เหยียนนี้ย้อนแย้งกันเองอย่างเห็นได้ชัด พร่ำพูดแต่ว่าตนเองนั้นเป็นสามัญชนคนธรรมดา เป็นคนหยาบกร้านชาวชนบท คนหยาบกร้านชาวชนบทไฉนจึงสามารถเคยอ่านตำรับตำราพิชัยสงครามมาจำนวนมากมายเช่นนั้น กอปรกับพลังความสามารถและฝีมือวิธีการที่เหนือคนธรรมดาสามัญทั่วไป?

และยังมีบาดแผลอาการบาดเจ็บสลับซับซ้อนรักษาหายยากเหล่านั้นบนร่างกายเขา ล้วนแสดงให้เห็นว่าบุรุษผู้นี้ช่างซ่อนเร้นความลับที่ผู้อื่นมิล่วงรู้ไว้มากมายนัก

สิ่งเหล่านี้แสดงให้เห็นชัดว่าเขาหาใช่คนหยาบกร้านชาวชนบทธรรมดาไม่

นิ้วมือนางหมุนควงถ้วยสุราภายในนิ้วมือคราหนึ่ง จ้องมองดูเขาเขม็งไม่กระพริบตาอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ถามขึ้นด้วยสีหน้าอันเรียบเฉยสงบนิ่งว่า “คิดไม่ถึงว่าชาติกำเนิดเจ้าจะอเนจอนาถถึงเพียงนี้ ยังสามารถมีวิสัยทัศน์มองการณ์ไกลและความทะเยอทะยานเช่นนี้ได้”

“ก่อนหน้านี้ข้ามิเคยถามถึงชาติกำเนิดของเจ้ามากนักมาก่อน เจ้าสามารถเล่าให้ข้าฟังอย่างละเอียดได้หรือไม่ ข้าจะได้เข้าใจเจ้ามากขึ้นอีกหน่อย”

“ขอรับ” โม่เหยียนมองนางอย่างลึกซึ้งคราหนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเรียบเฉยเป็นปกติ น้ำเสียงก็ราบเรียบสงบอย่างยิ่งเช่นกัน “ข้าน้อยถือกำเนิดลืมตาดูโลกภายในชนบท แต่อยู่ภายในบ้านที่ถือว่าฐานะค่อนข้างดีมีเงินทอง เดิมยังนับได้ว่าเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์พูนสุขไม่เลวอยู่ครอบครัวหนึ่ง แต่เนื่องจากในชนบทเกิดอุทกภัยน้ำท่วมขึ้นเป็นประจำ บิดาข้าเสียชีวิตก่อนวัยอันสมควรสืบเนื่องมาจากระหว่างการควบคุมน้ำท่วมคราหนึ่ง”