บทที่ 907 พบท่านพ่อ

เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนั้น พลันมือที่เคลื่อนไหวอยู่ของหนานหว่านเยียนก็หยุดชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง หันหน้ามองไปทางเกี๊ยวน้อยอย่างเหลือเชื่อ บนใบหน้าอันงดงามปรากฏความรู้สึกประหลาดใจขึ้นมา

นี่มันเกิดอะไรขึ้นนะ เป็นไปได้หรือไม่ว่าโม่เหยียนเพิ่งมาได้สองวัน ก็สามารถสยบแม่หนูน้อยที่ไม่เป็นมิตรกับเขามากมายอย่างใหญ่หลวงจนศิโรราบลงแล้ว?

ควรทราบว่า เกี๊ยวน้อยนั้นชื่นชอบเย่เชียนเฟิงเป็นอย่างยิ่ง เวลานี้นางกลับนำโม่เหยียนมาเปรียบเทียบกับเย่เชียนเฟิงแล้ว!

แต่คำถามของบุตรสาวนางก็มิอาจไม่ตอบเช่นกัน

“แม่นะหรือ ผู้ใดก็ล้วนไม่ชื่นชอบทั้งสิ้น ชื่นชอบแต่เพียงพวกเจ้าปีศาจซุกซนทั้งสี่คนนี่แหละ”

นางบิดติ่งหูของเกี๊ยวน้อยอย่างเคร่งครัดจริงจังคราหนึ่ง เสแสร้งกล่าวติเตียนขึ้นว่า “เจ้านี่น่ะ มีเวลาว่างนักมาวิจารณ์ซุบซิบเรื่องของแม่เช่นนี้ ยังมิสู้ใส่ใจศึกษาเล่าเรียนตำรับตำราให้มากขึ้นอีกหน่อย อย่าได้คะแนนเต็มในวรยุทธ์ศิลปะการต่อสู้ทุกครั้ง ที่เหลือล้วนได้ไข่เป็ดใบใหญ่ไม่ผ่านเกณฑ์ทั้งสิ้น”

เกี๊ยวน้อยแลบๆ ลิ้น เกาหัวอย่างเคอะเขินอยู่บ้างเล็กน้อย บ่นกระปอดกระแปดเสียงเบาขึ้นมาว่า “ท่านแม่ก็มิใช่ว่าจะไม่ทราบว่า ข้านั้นสติปัญญาทึ่มทื่อมิเฉียบแหลม ก็เหมือนเช่นเดียวกับน่าวน่าว ย่อมมิสามารถเรียนรู้ได้รวดเร็วเหมือนอย่างน้องสาวและอันอันหรอกนะ”

“นอกจากนี้ตอนนี้ข้าก็ยังเป็นเด็กโตแล้ว ท่านแม่กำชับให้ข้าตั้งใจศึกษาเล่าเรียน ยังมิสู้คอยกวดขันควบคุมน่าวน่าวมากขึ้นอีกหน่อย อย่าปล่อยให้ซุกซนอยู่ตลอดทั้งวัน ทำให้ทุกคนต่างล้วนต้องรู้สึกห่วงใยกังวลใจ”

หนานหว่านเยียนมองดูบุตรสาวคนโตอย่างหัวร่อมิออกร่ำไห้มิได้ พวกพี่สาวน้องชายก็มักจะชื่นชอบชิงดีชิงเด่นเช่นนี้เอง การอบรมสั่งสอนฝึกวินัยน้องชายจะต้องเริ่มตั้งแต่เนิ่นๆ

ภายในดวงตานางเต็มเปี่ยมด้วยความรักใคร่เอ็นดูอ่อนโยน “ได้สิ แม่จะไม่ว่าเจ้าแล้ว อีกสักครู่ก็จะไปตรวจดูผลการศึกษาเล่าเรียนของน่าวน่าว”

เกี๊ยวน้อยได้ยินเช่นนี้จึงได้รู้สึกยินดีขึ้นมาบ้างแล้ว นั่งอยู่บนเก้าอี้คอยแกว่งเท้าน้อยๆ ไปมา ทันใดนั้นก็นึกถึงสิ่งใดขึ้นมาได้ จึงหันมาถามนางอย่างระมัดระวังคำหนึ่ง

“แต่ว่าท่านแม่ เวลานี้ท่านยังรู้สึกขุ่นข้องชิงชังท่านพ่อสารเลวอย่างยิ่งใช่หรือไม่ ถูกเขาทำร้ายจิตใจเกิดทุกข์อย่างแสนสาหัสแล้ว ดังนั้นจึงมิชื่นชอบไม่ว่าจะเป็นผู้ใดแล้วใช่หรือไม่ล่ะ?”

ถามคำพูดนี้จบลง นางกุมนิ้วมือแน่นขึ้นมาแล้วอย่างตื่นเต้นอยู่บ้างด้วยความคาดหวัง รอคอยปฏิกิริยาคำตอบของหนานหว่านเยียน

และหนานหว่านเยียนได้ยินคำพูดเช่นนี้แล้ว พลันสีหน้านางก็เย็นชาลงทันใด ไม่สามารถยิ้มออกมาได้แล้วชั่วขณะหนึ่ง

กู้โม่หานช่างมีผลกระทบกระเทือนต่อนางอย่างใหญ่หลวงมากจริงๆ!

เกี๊ยวน้อยเห็นเช่นนั้น ใบหน้าน้อยๆ ก็อดที่จะเคร่งเครียดขึ้นมาไม่ได้เช่นกัน นางมั่นใจต่อการเดาของตนมากยิ่งขึ้นแล้ว ต้องแอบลอบปาดเหงื่อแทนโม่เหยียนคราหนึ่งในใจอย่างเงียบๆ

ปรากฏว่าท่านแม่ยังคงขุ่นข้องเกลียดชังท่านพ่อสารเลวอยู่ เช่นนั้นนางจะต้องระมัดระวังอย่างยิ่งยวด ปิดบังศักดิ์ฐานะของท่านพ่อสารเลวให้ดีๆ แล้วจึงจะใช้ได้……

หนานหว่านเยียนมิต้องการแสดงความเคียดแค้นเกลียดชังและโกรธเคืองตัดพ้อกู้โม่หานต่อหน้าลูก ถึงแม้ว่าจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ แต่เขานั้นก็คือบิดาของลูกด้วยเช่นกัน

นอกจากนี้ยังเป็นบิดาที่ดีต่อลูกๆ อย่างยิ่งอีกด้วย

นางซ่อนเร้นเก็บอารมณ์เป็นอย่างดีแล้ว จึงลูบๆ หัวของแม่หนูน้อยและพูดว่า “ไฉนจู่ๆ เจ้าจึงเอ่ยถึงเขาขึ้นมาแล้วล่ะ หรือว่าเจ้าคิดถึงท่านพ่อแล้ว?”

เกี๊ยวน้อยขมวดคิ้วขึ้นอย่างอึดอัดลำบากใจ มิทราบว่าควรจะตอบอย่างใด ได้แต่ส่ายหน้าพูดว่า “นั่นกลับมิใช่เช่นกัน……”

ที่สำคัญคือตอนนี้ท่านพ่ออยู่เบื้องหน้าพวกเขานี่เอง นางมิอาจไม่ถามมากขึ้นอีกสักหลายคำ เพื่อจะได้ช่วยพูดจาเลียบเคียงแทนเขานั่นเอง

แต่ในสายตาของหนานหว่านเยียนแล้ว ลักษณะท่าทางที่เหมือนมิใส่ใจเช่นนี้ เกี๊ยวน้อยคงเกรงว่าจะทำให้นางไม่เบิกบานใจจึงได้แสดงออกมาเพื่อปลอบประโลมนาง

พลันหนานหว่านเยียนขมวดคิ้วขึ้นอย่างทั้งตำหนิตัวเองและดิ้นรน จ้องมองดูเกี๊ยวน้อยเขม็งโดยมิกระพริบตา รู้สึกว่าตนเองมีความเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง

แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างนางกับกู้โม่หานจะพังทลายลงแต่แรกเนิ่นนานแล้ว นางนำลูกๆ ที่ตนเลี้ยงดูจนเติบโตกับมือจากไป ซึ่งสมเหตุสมผล็อย่างแน่นอน แต่ก็เท่ากับว่านางได้พรากจากความรักของบิดาซึ่งพวกเด็กๆ สมควรได้รับไปด้วยแล้วเช่นกัน

หนานหว่านเยียนทราบว่า เวลานี้กู้โม่หานได้รับบาดเจ็บสาหัส กำลังจวนเจียนใกล้จะเสียชีวิตลงแล้ว นางพยายามดิ้นรนแล้วคราหนึ่ง ทันใดนั้นนางก็ได้ทำการตัดสินใจครั้งใหญ่ออกมาครั้งหนึ่งแล้ว