บทที่ 920 โม่เหยียนกระโดดลงทะเลสาบแล้ว

องครักษ์กล่าวว่า “จักรพรรดินี ซื่อจือสองท่านเชิญชวนท่านกับเหล่าขุนนางไปสระดอกบัว บอกว่ามีของขวัญจะถวายให้ท่าน”

อันอันน่าวน่าวมีของขวัญอีกเหรอ?

เมื่อทุกคนได้ยินแล้วต่างตกตะลึงกันใหญ่เลย และพึ่งจะสังเกตได้ว่าซื่อจือสองท่านหายตัวไปแล้ว และจวิ้นจู่ก็หายไปแล้วคนหนึ่ง

โม่เหยียนกวาดมองรอบงานไม่เห็นเด็กๆ ดวงตากะพริบขึ้นมา เฉิงซูหย่วนปิดพัดพับ สองตามีความขรึมโดยที่ไม่มีใครได้สังเกตเห็นเลย

แม้จักรพรรดินี ยังตกใจมากเลย ไม่นึกเลยว่าบัวลอยน้อยสองตัวนั้นปกติดูดื้อมาก แต่กลับมีใจละเอียดเช่นนี้

แต่ให้ไปทะเลสาบบัวเวลานี้ก็คงอยากถวายพวกดอกบัวอะไรเหล่านั้นให้นางมั้ง

จักรพรรดินียิ้มตาหยีดูไปยังหนานหว่านเยียน ในคำพูดเต็มไปด้วยความดีใจ “หนูหว่าน นึกไม่ถึงเลยว่าอันอันกับน่าวน่าวจะมีใจเช่นนี้เนาะ”

หนานหว่านเยียนก็รู้สึกตกใจเช่นกัน “หว่านเยียนก็ไม่เคยสังเกต เจ้าเด็กน้อยสองคนนี้ได้ถามว่าจะถวายของขวัญอะไรให้ท่านดีตั้งนานแล้ว สองวันก่อนก็ไม่ได้วุ่นวายอีกแล้ว หว่านเยียนยังคิดว่าพวกเขาไม่คิดแล้ว ไม่นึกเลยว่าจริงๆ แล้วคือมีเรื่องดีกำลังแอบรออยู่”

ทุกคนยิ้มพูดตาม จักรพรรดินียืนขึ้นดูทุกคน “อย่างนี้แล้วทุกคนก็ไปทะเลสาบบัวกับท่าน ดูของขวัญที่ซื่อจือสองท่านได้เตรียมไว้เถอะ!”

ทุกคนลุกขึ้นมา เห็นจักรพรรดินีจับมือหนานหว่านเยียนเดินออกไปตำหนักหนิงปี้ เกี๊ยวน้อยคอยตามอยู่ข้างๆ ด้านหลังคือองค์หญิงหงหลิงกับเหล่าสนมชายของหนานหว่านเยียน

ทุกคนเดินมาถึงประตูปุบ ฝนดอกไม้สีชมพูเต็มฟ้าตกกระฉูดลงมาราวกับน้ำตก

สายลมโชยผ่าน ม่านสีชมพูปกคลุมท้องฟ้าไว้อย่างมีพลัง สะท้อนเข้าไปในสายตาของทุกคนราวกับในฝัน…

ขณะนี้ตะวันรอนก่อนฟ้ามืดใกล้จบลงแล้ว ตะวันยอแสงในท้องฟ้าสีชมพูกับสีม่วงปกคลุมราตรีอันยาวไกลที่กำลังจะอุปโลกน์ กลีบดอกไม้แพรวพราวที่ปลิดปลิวเหมือนกำลังประดับด้วยแสงดาว

ไม่เพียงมีอยู่แค่หน้าประตูตำหนักหนิงปี้ ทุกคนมองไปข้างหน้าจนกระทั่งตลอดทางที่ไปสระดอกบัวล้วนเต็มไปด้วยฝนดอกไม้อันมีพลัง

“ว้าว นี่มันสวยเกินไปแล้ว!”

“สวยจริงๆ เลย!”

ไม่รู้ว่าเป็นผู้หญิงคนไหนที่ส่งเสียงตะลึงออกมา ในตาเต็มไปด้วยฟองสีชมพู

สีหน้าของพวกผู้ชายไม่ค่อยเท่าไหร่ ผู้หญิงทุกคนต่างถูกภาพอันอ่อนหวานเฉิดฉันนี้สัมผัสโดนใจ แม้แต่จักรพรรดินียังไม่มีสมาธิเล็กน้อย ดูกลีบดอกไม้อันเหมือนฝันนี้ตกลงมาอย่างตะลึง

ส่วนหนานหว่านเยียนยิ่งตกใจกว่าคนไหนอีก ดูกลีบดอกไม้ที่ปลิดปลิวในท้องฟ้า อาจเป็นเพราะวันนี้กู้โม่หานถูกพูดถึงหลายรอบ เมื่อนางเห็นฝนดอกไม้นี้กลับจู่ๆ ก็นึกถึงเมื่อก่อนตอนอยู่ในแคว้นซีเหย่

ในคืนนั้นหิ่งห้อยโบยบินเต็มท้องฟ้า ปกคลุมนางไว้ข้างในด้วยแสงอ่อนเล็กๆ น้อยๆ

หนูน้อยสองคนมองนางอย่างตื่นเต้น ส่วนกู้โม่หานนั่งอยู่ในศาลา นิ้วมืออันเรียวยาวลูบสายขิม เสียงขิมอันไพเราะนุ่มนวลเพราะพริ้ง

ทุกอย่างเหมือนตกอยู่ในฝัน บรรยากาศพร่าเลือนคลุมเครือเหมือนกับตอนนี้เลย เหมือนนางในตอนนั้นจะตกหลุมรักอีกนิดหนึ่งแล้ว

ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่ชอบหวานซึ้ง หวานซึ้งที่ใส่ใจยิ่งให้คนโหยหา

เกี๊ยวน้อยก็อึ้งเหมือนกัน นึกไม่ถึงเลยว่าน้องชายสองคนจะเตรียมของขวัญแบบนี้ ไม่ภาพนี้เหมือนตอนนั้นที่อยู่ในวังแคว้นซีเหย่มากเลยจริงๆ…

นางแอบดูโม่เหยียนแวบหนึ่ง จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำ

ไอ้น้องชายดื้อ ทำไมคิดคล้ายๆ กับท่านพ่อเลย

จักรพรรดินีอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “หนูหว่าน ดูไม่ออกเลยนะ อันอันกับน่าวน่าวลูกระยำน้อยสองคนนั่นจะเข้าใจความคิดของหญิงสาวมากเช่นนี้เลยเนาะ ข้าชอบมากเลย ไม่ได้เห็นภาพสวยพร่างพรายดั่งฝันเช่นนนี้มานานมากๆ แล้ว”

ทุกคนชมดูฝนกลีบไม้ตกลงมาขณะเดินไปยังทะเลสาบบัวดีใจจนกระโดดโลดเต้น