บทที่ 924 เขาเป็นบิดาของเด็กๆ

เย่เชียนเฟิงมองเฉิงซูหย่วน "คำพูดนี้ของคุณชายเฉิงต้องการสื่ออะไรหรือ?"

เฉิงซูหย่วนสะบัดพัดในมือไปมา สบถเสียงเย็น

"ใครจะรู้เล่า ถึงเช่นไรข้าก็คิดว่าที่มาของโม่เหยียนนั้นคงมิธรรมดา หากเขาได้อยู่ข้างกายขององค์หญิงหมิงหวงตลอดเวลาล่ะก็ ไม่แน่ว่าวันใดวันหนึ่งก็จะแย่งทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าและเจ้าควรที่จะมีไปก็ได้นะ"

"เฮ่อ คืนนี้ก็เป็นค่ำคืนที่เงียบเหงาโดดเดี่ยวอีกแล้วสินะ ข้ามิอยากอยู่กับเจ้าผู้นี้ที่ได้รับความโปรดปรานจากองค์หญิงนานเกินไป ไปล่ะ"

ในมือของเขาสะบัดพัดในมือไปมา ที่ปากก็ด่าพึมพำ เหลือเพียงเย่เชียนเฟิงผู้เดียวอยู่ตรงที่เดิม

เย่เชียนเฟิงกำหมัดแน่น เขาเองก็คิดว่าที่มาของโม่เหยียนนั้นไม่ธรรมดา อีกทั้งยังไม่มาดีอีก หวังเพียงว่าจะเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงของเขาออกมาได้ให้เร็วที่สุด ไม่เช่นนั้นองค์หญิงกับจวิ้นจู่และซื่อจือหลายองค์ ก็ไม่รู้ว่าจะโดนหลอกไปถึงเมื่อไหร่

สายตาของเขาพรั่งพรูสีมืดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ถือโอกาสฟ้ามืดปีนขึ้นจากม่าน เขาเองก็หมุนตัวเดินกลับตำหนักของตัวเองไป รอจนหนานหว่านเยียนส่งคนมา......

ในเวลาเดียวกันนี้เอง ภายในตำหนักสีเยว่

โม่เหยียนกับหนานหว่านเยียนล้วนเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว หนานหว่านเยียนกำชับให้เขานั่งลง หลังจากนั้นก็เลิกผมสีหมึกตรงท้ายทอยเขาออก จ้องรอยแผลที่ค่อนข้างลึกลับนั้นไม่วางตา ขมวดคิ้วแน่น

นางนำอาวุธลับออกมาวางไว้บนโต๊ะ ด้านหนึ่งช่วยทายาให้โม่เหยียนอีกด้านหนึ่งก็เอ่ยถามเสียงเข้มว่า "อาวุธลับชิ้นนี้ เจ้าเคยเห็นหรือไม่?นี่คืออาวุธลับที่มาจากท้ายทอยของเจ้า”

โม่เหยียนรับสัมผัสอุณหภูมิจากปลายนิ้วมือของสตรีที่กำลังสัมผัสผิวของเขาอยู่ ยังเป็นคอของเขาเสียด้วย อดไม่ได้ที่จะเกร็งตัว

ฝ่ามือที่ร้อนระอุเกร็งแล้วเกร็งอีก เขากำลังอยู่ในวัยหนุ่มสาว จะเย้ายวนง่ายๆมิได้ แสร้งทำเป็นหรี่ตาลงครึ่งหนึ่งด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยมองอาวุธลับอันนั้น "มิเคยเห็นขอรับ"

เหตุใดจึงอยู่ที่ท้ายทอยของเขาเล่า ผู้ใดเป็นคนทำ?

แม้ว่าอาวุธลับชิ้นนี้จะไม่ถึงขั้นเอาชีวิตของเขา แต่ลงมือภายในพระราชวังอย่างไม่มีผู้ใดรับรู้ได้ คนที่อยู่เบื้องหลัง จะต้องมีความสามารถที่ไม่อาจดูแคลนได้แน่นอน

สีหน้าของหนานหว่านเยียนพลันเปลี่ยนเป็นยิ่งเย็นยะเยือกและเคร่งขรึมมากขึ้น นางเม้มริมฝีปากแดงลงแน่น จัดคอเสื้อของโม่เหยียนให้ดีใหม่อีกครั้ง

นางนั่งลงอยู่ด้านข้าง ตั้งใจสังเกตอาวุธลับขึ้นมา "เช่นนั้นเขายังจำได้หรือไม่ว่าอาวุธลับนี้โจมตีใส่เจ้าตอนก่อนจะตกน้ำหรือหลังจากที่ตกน้ำแล้วกัน?"

สายตาอันเฉียบแหลมของโม่เหยียนพลันสว่างวาบ น้ำเสียงทุ่มต่ำเคร่งขรึม "หลังจากที่ตกน้ำแล้ว หากเป็นก่อนตกน้ำล่ะก็ ข้าน้อยก็สามารถรับมือได้ แล้วก็พบเห็น"

ต้องลงมือเป็นตอนที่เขานอนหมดสติไปเป็นแน่ ดูท่า มีคนอยากคิดเอาชีวิตของเขา

หนานหว่านเยียนจับอาวุธลับนั้นไปมา วิธีการผลิตไม่มีจุดใดเป็นพิเศษ ในแคว้นต้าเซี่ย น่าจะอยู่ในประเภทที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไป แทบจะหาข้อมูลอันใดไม่ได้เลย

ได้ยินโม่เหยียนกล่าวยืนยันเช่นนี้ นางพลันหรี่ตารูปงามลงทันที ในใจรู้สึกคาดไม่ถึงเป็นอย่างมาก

คิดไม่ถึงว่า คนพวกนี้ล้วนสอดมือเข้ามาภายในพระราชวังเสียแล้ว......

นางเชยสายตาจ้องโม่เหยียนไว้ตลอด พลันรู้สึกละลายหลายส่วน "วันนี้ขอบใจเจ้ามาก ทำให้เจ้าที่ไม่เกี่ยวข้องอันใดต้องมาพัวพันจนบาดเจ็บเช่นนี้"