บทที่ 93 นอนร่วมเตียง

กู้โม่หานลืมตาขึ้นมาในเวลานี้ ดวงตาคู่ที่เรียวยาวเหล่เล็กน้อย และจับข้อมือของหนานหว่านเยียนเอาไว้อย่างแน่น

เขาอ้าปากอย่างเย็นชา"เช้าๆจะมาทำตัวบ้าบอคอแตกอะไรอีก!"

หนานหว่านเยียนปวดหัวจนใกล้จะระเบิดแล้ว รู้สึกคับข้องใจยิ่งนัก ตะโกนใส่เขาว่า"กู้โม่หาน เมื่อคืนเจ้าทำอะไรไปไม่มีความสำนึกในตัวหรือ?ข้าคิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเป็นคนที่ฉวยโอกาสตอนคนอื่นลำบาก!"

เขาพูดอยู่ตลอดเวลาว่าจะรักษาตัวให้ดอกบัวขาวน้อยคนนั้น แต่คิดไม่ถึงว่าแค่สักพักหนึ่งเองก็มานอนที่เตียงนางแล้ว ผู้ชายคนนี้เลวจริงๆ!

อยู่ๆกู้โม่หานก็รู้สึกหดหู่ใจ

เดิมทีเมื่อคืนเขาก็ถูกหนานหว่านเยียนทำจนไม่รู้จะระบายความโกรธไปที่ไหนดี คิดไม่ถึงว่าหนานหว่านเยียนจะมารนหาที่ตายเองเสียก่อน

เขาหัวเราะเยาะออกมา"ข้าไม่เคยมีอะไรกับเจ้า แต่เจ้านี่แหละ กินเหล้าไม่เป็นยังจะกินอีก ในที่สุดกินจนหมดสติ ไม่เพียงแต่มาชี้หน้าด่าข้า ยังจะมากอดข้านอนอีก!"

"ในใจของข้ามีแต่โหรวเอ๋อร์......ข้าบริสุทธิ์มาก เจ้าไม่รู้ความจริงของเรื่องยังมาหาเรื่องกลับอีก ตลกจริงๆ!"

หนานหว่านเยียนฟังจนอึ้งไปเลย"เข้ามาพูดเพ้อเจ้ออะไร!ข้าจะไม่......"

ยังพูดไม่จบ นางก็อึ้งไปเลย ในสมองมีเรื่องของเมื่อคืนพาดผ่าน นางนึกถึงใบหน้าที่จนปัญญาและโกรธขรึมของกู้โม่หาน และขนตาที่อยู่ภายใต้แสงสลัวของเขา พร้อมกับ......

ท่ามกลางแห่งความคลุมเครือ หนานหว่านเยียนนึกถึงฉากที่นางรังแกกู้โม่หานล้วนๆ

ไปลวนลามเขา ยังจะซื้อเขามาเป็นคนรักอรก

หนานหว่านเยียนยิ่งคิดยิ่งอยากจะตาย ตอนที่เงยหน้าขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ก็เห็นว่ากู้โม่หานลุกขึ้นมาแล้ว จ้องนางด้วยความโกรธแค้น

เมื่อคืนนางหมดสติจริงๆ คิดไม่ถึงว่าร่างกายของเจ้าของร่างเดิมกินเหล้าได้น้อยขนาดนี้ กินไม่เท่าไหร่เองก็กลายเป็นเช่นนี้

หนานหว่านเยียนถูกจ้องจนใจสั่น ก็ยังปากแข็งอยู่

"ข้า ข้าไม่ได้กินเหล้ามานานแล้วไง และอีกอย่างหนึ่ง เจ้านอนอยู่บนเตียงของข้า ข้าก็ต้องคิดผิดสิ"

นางพยายามทำตัวอย่างใจเย็น ผู้ชายหัวเราะเย็นชาออกมา อยู่ๆก็ก้มหน้า กอดนางอยู่ในอ้อมแขน

หนานหว่านเยียนใจสั่น คอเอียงไปข้างหลังโดยจิตสำนึก ด้านหลังศีรษะสัมผัสกับหมอนเบาๆ

"เจ้าจะทำอะไร?"

ทำไมเขามาต้อนเข้ามุมอีก!

วินาทีต่อไป เสียงของกู้โม่หานดังขึ้น"ทีหลังห้ามกินเหล้าอีก นี่เป็นคำสั่งของข้า!"

นางถามพลาดปาก"เพราะอะไรหรือ?"

"เพราะเจ้าเมาแล้วจะโวยวายเสียงดัง กวนจนข้านอนหลับไม่ดี!"น้ำเสียงของกู้โม่เยียนเต็มไปด้วยความเด็ดขาดและคุกคาม"ถ้าเจ้าไม่ฟัง ข้าจะให้คนมาเย็บปากของเจ้า"

ท่าทีของเขาเย็นชามาก หนานหว่านเยียนรู้สึกหนาวสั่นตั้งแต่หัวจรดเท้า ในที่สุดกัดฟันและผลักเขาออกไปอย่างแรง

"ประหลาดจริงๆ เจ้าอย่ามายุ่งกับข้า ข้าอยากกินก็กิน ออกไปสิ ข้าจะไปล้างหน้าแล้ว"

เมื่อเห็นเงาหลังที่โกรธขรึมของหนานหว่านเยียน กู้โม่หานเหล่ตาเล็กน้อย เต็มไปด้วยความอันตราย

ไม่ทราบว่าเป็นเพราะเหตุใด เขาไม่ยอมให้คนอื่นเห็นลักษณะที่เมาเหล้าของหนานหว่านเยียน!