บทที่ 939 พบหน้าอดีตสามี

ดวงตาของโม่เหยียนฉายแววมืดมนอย่างรวดเร็ว เชื่อฟังมากยิ่งขึ้น “พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิง”

หนานหว่านเยียนจัดแจงทุกอย่าง ไปตามทางเข้าวังอีกครั้งภายใต้การคุ้มกันขององครักษ์หลายคน

บนบัลลังก์ในราชสำนัก เมื่อจักรพรรดินีได้ยินเรื่องลอบสังหารก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

หนานหว่านเยียนกลับมองไปที่มุมหนึ่งอย่างนิ่งเฉย พลางยิ้มเยาะ “ท่านป้าไม่ต้องโกรธ ก็แค่คนตัวเล็กๆ ที่เคยชินกับการลอบยิงธนูข้างหลัง”

“แต่ตอนนี้พวกเขากล้าฆ่าคนในเมืองที่พลุกพล่านอย่างเหิมเกริม หากไม่ตรวจสอบ เกรงว่าอาจมีผลที่ตามมาไม่รู้จบ ประชาชนจำนวนมากหลายคนได้เห็นแล้ว จึงต้องมีคำอธิบาย ท่านป้าอาจปิดล้อมเมืองหลวงเช่นกัน เหล่าขุนนางทั้งหมดที่ยังไม่ออกจากเมืองหลวงจะต้องอยู่ชั่วคราวเพื่อรับการสอบสวน”

“สำหรับเหล่าขุนนางที่ยืนกรานที่จะออกจากเมืองหลวง ก็ไม่ต้องกังวล ให้เหล่าองครักษ์ตรวจสอบอย่างละเอียด ตรวจสอบลูกธนูสีเงิน หากทุกคนบริสุทธิ์ก็ย่อมปล่อยไป แต่ถ้าไม่…”

คำพูดของหนานหว่านเยียนยังไม่สมบูรณ์ แต่ขุนนางล้วนเป็นบุคคลที่เฉลียวฉลาดเจนโลก เข้าใจว่าหมายถึงอะไร

เพื่อให้เข้าใจถึงประโยชน์ที่ได้รับจากการเคลื่อนไหวของหนานหว่านเยียนได้ดียิ่งขึ้น ปกติแล้วราชวงศ์ไม่สามารถควบคุมขุนนางได้ ตอนนี้เมื่อมีเรื่องการลอบสังหารผู้นำ จึงเป็นเรื่องปกติที่จะสอบสวนขุนนาง!

ถึงตอนนั้นขุนนางจะมีสักกี่คน แม้แต่ราชวงศ์ก็สามารถมีได้ไม่กี่คน!

จักรพรรดินีเข้าใจได้ในทันที พลางสั่งการอย่างเย็นชา “ทำตามที่องค์หญิงหมิงหวงบอก!”

แววตาของหนานหว่านเยียนเยือกเย็น ริมฝีปากแดงยิ้มหยัน

ขุนนางที่มาส่งถึงหน้าประตู ถ้าไม่จัดการให้เรียบร้อย จะรู้สึกผิดต่อตัวเอง!

การตัดสินใจนี้แพร่กระจายไปทั่วทั้งเมืองหลวงในทันที กงแจ๋ลั่วฉู่โกรธจนเต้นเร่าๆ กัดฟันด่ากราดเสียงลั่น “ผู้หญิงชั้นต่ำคนนั้น!”

ไม่นึกว่าไม่ใช่แค่ฆ่าหนานหว่านเยียนไม่ได้เท่านั้น แต่ตอนนี้เขายังถูกหนานหว่านเยียนจับใส่ตรวนอีกด้วย!

นางกล้ามีคิดความคิดแย่ๆ เช่นนี้ ก็เพื่อหยุดยั้งขุนนางทุกคนไม่ให้กลับคืนสู่ที่ดินศักดินาของตัวเอง ยอมรับการสอบสวน มันเป็นความกล้าหาญอย่างยิ่ง!

นางไม่กลัวการรวมตัวกันก่อความวุ่นวายของขุนนาง จนสร้างปัญหาใหญ่หรือ?!

แต่หนานหว่านเยียนไม่สนใจ นางลงไปเข้าเฝ้าแล้วกลับจวน กินอิ่มนอนหลับอย่างสบายใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น ภายในจวนองค์หญิงหมิงหวง

หนานหว่านเยียนตื่นแต่เช้าและปลุกเด็กทั้งสี่ที่ยังหลับใหลอยู่

เกี๊ยวน้อยและซาลาเปาน้อยไม่ได้เกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงแล้ว เมื่อได้ยินเสียงก็ลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที

อันอันและน่าวน่าวสองตัวน้อยยังคงนอนขี้เกียจอยู่บนเตียงครึ่งหลับครึ่งตื่น

น่าวน่าวขยี้ตาอันงัวเงีย พลางมองไปที่หนานหว่านเยียน แล้วถามเสียงเล็กเสียงน้อยด้วยความงุนงง “ท่านแม่ ตื่นแต่เช้าเลย จะทำอะไรหรือ?”

อันอันฟุบอยู่กับขอบเตียง ใบหน้าซุกเข้าไปในผ้าห่ม ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้

หนานหว่านเยียนมองดูสองพี่น้องที่ขี้เกียจอยู่บนเตียงอย่างจนปัญญา “วันนี้ท่านแม่จะพาพวกเจ้าไปพบคนคนหนึ่ง ลุกขึ้นก่อน รับประทานอาหารเช้า แล้วไปขึ้นรถม้า ตกลงไหม?”

เด็กน้อยทั้งสองยังคงงัวเงียง่วงนอน ไม่อยากขยับเขยื้อน

เกี๊ยวน้อยเห็นดังนั้น ก็ถูฝ่ามือ “หากข้านับถึงสาม แล้วพวกเจ้ายังไม่ลุกขึ้นมาอีก ข้าจะตีก้นให้!”

อันอันและน่าวน่าวตาสว่างทันที พลางคร่ำครวญ “ลุกแล้วๆ!”

มารดาอาจจะไม่ลงไม้ลงมือ แต่พี่สาวตีเจ็บมากจริงๆ

เกี๊ยวน้อยถอนหายใจแรง ซาลาเปาน้อยแอบหัวเราะ

หนานหว่านเยียนเห็นเด็กๆ โวยวายก็อดหัวเราะไม่ได้ จากนั้นก็นึกถึงคนที่นางจะไปพบในวันนี้ รอยยิ้มค่อยๆ หุบลงอีกครั้ง

คนที่ข้าต้องไปพบในวันนี้ เป็นพ่อผู้ให้กำเนิดของลูก แล้วยังเป็นพ่อที่รอคอยมานานของอันอันและน่าวน่าว ยังไม่รู้ว่าการพบกันในวันนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง…

โม่เหยียนได้รับบาดเจ็บเมื่อวานนี้ ได้พักฟื้นในห้องของตัวเอง ไม่สามารถไปอู้ไห่กับหนานหว่านเยียนได้ในวันนี้