บทที่ 944 แย่งชิง

นิ้วมือของหนานหว่านเยียนยื่นไปถึงเข็มขัดของกู้โม่หานแล้ว นางมือไวตาไวรีบคว้าไว้ แล้วดึงมันลงมาอย่างแรง จับจ้องไปที่ท้องด้านซ้ายของชายคนนั้น เพื่อดูว่ามีบาดแผลหรือไม่

แต่ในช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ กู้โม่หานกลับคว้าข้อมือของหนานหว่านเยียนไว้ แล้วโอบนางกลับเข้าไปในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย โดยไม่ให้เสื้อผ้าเปิดออก

หนานหว่านเยียนตกใจอยู่ครู่หนึ่ง พลางกัดฟันจ้องมองเขาด้วยความเกลียดชัง

“กู้โม่หาน ปล่อยมือนะ!”

เมื่อครู่อีกนิดเดียวนางก็จะได้เห็นแล้วว่าเขาได้รับบาดเจ็บหรือไม่ ใช่โม่เหยียนหรือไม่!

กู้โม่หานไม่เพียงไม่คิดจะปล่อยมือ กลับยังกอดแน่นยิ่งขึ้นอีก แสงสลัวฉายผ่านดวงตาอย่างรวดเร็ว แต่ริมฝีปากบางกลับยิ้มอย่างมีเลศนัย

“เจ้ามาหาถึงที่แล้ว ทำไมข้าต้องปล่อยด้วยล่ะ?”

ดวงตาของหนานหว่านเยียนแดงก่ำ จ้องมองเขาด้วยความเกลียดชัง ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธและคำถาม “ข้ามาหาถึงที่ยังไง ท่านต่างหากที่คิดไม่ซื่อ ท่านกล้าพูดไหมว่าท้องของท่านไม่ได้บาดเจ็บ? ทำลับๆ ล่อๆ ไม่ยอมให้ข้าเห็น กลัวข้าจะเปิดโปงตัวตนอื่นของท่านหรือ?”

สายตาของหนานหว่านเยียนคมกริบขึ้นเรื่อยๆ แต่ใบหน้าของกู้โม่หานกลับไม่เปลี่ยนแปลง ถึงขั้นเลิกคิ้วด้วยความสับสน

“ข้าสู้รบในสงครามมากว่าสองปีแล้ว บนร่างกายก็มีบาดแผลไม่น้อย แต่ที่ท้องไม่มี บาดแผลใหม่ก็ไม่มี อีกอย่างนอกจากสถานะฮ่องเต้แห่งแคว้นซีเหย่ หรือลูกชายของเสด็จแม่ ข้ายังเป็นสามีของเจ้า และพ่อของลูกของพวกข้าด้วย ตัวตนของข้าไม่ได้มีแค่ชั้นเดียว แต่มีมากมาย”

“หว่านเยียน ไม่เจอกันสองปี ข้าบอกได้เลยว่าเจ้ายังคิดถึงข้าอยู่ เหมือนที่ข้าคิดถึงเจ้า แต่ข้าแปลกใจจริงๆ หลังจากผ่านไปสองปีเจ้าก็ยังเป็นฝ่ายรุกอยู่เหมือนเดิม เมื่อก่อนข้าเคยปรนนิบัติเจ้า แต่ตอนนี้เจ้าโผเข้ามาถอดเสื้อผ้าของข้าเอง…”

เขามองสีหน้าของหนานหว่านเยียนที่เย็นชาและแย่ลงเรื่อยๆ เขายังดึงดันโน้มตัวลง กดริมฝีปากบางลงที่ใบหูของนาง น้ำเสียงคลุมเครือพราวเสน่ห์ “เห็นไหม คิดถึงข้าขนาดนี้”

เกือบไปแล้วจริงๆ เกือบจะทำให้นางพบบาดแผลของเขาและเปิดเผยตัวตนอื่นๆ ของเขาแล้ว

ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสม นางยังไม่เชื่อคำพูดของเขา ดังนั้นตัวตนอื่นต้องไม่ถูกเปิดเผย มิฉะนั้นจะไม่เหลือตัวตันที่เหมาะสมไว้เคียงข้างนาง…