บทที่ 97 ข้าจะบิดหัวของเจ้า

หนานหว่านเยียนนั่งอยู่ในรถม้า เดิมทีพื้นที่ก็แคบ ตอนนี้เต็มไปด้วยของขวัญก็ยิ่งแคบเข้าไปใหญ่

นางทำตาสว่าง และนับจำนวนของขวัญ"หนึ่ง สอง สาม......สิบห้าชิ้น!รวยเลย!"

นี่ล้วนเป็นเงินตำลึงเลยนะ เป็นทรัพย์สินที่นางกับเด็กๆสามารถใช้ในอนาคตได้!เป้าหมายนี้ราบรื่นกว่าที่คิด

นางก็คิดไม่ถึงว่า ในมือของฮูหยินยังมีของที่แม่เจ้าของร่างเดิมเหลือไว้มากขนาดนี้ โลภขนาดนี้ เก็บไว้ในมือตั้งห้าปี

ดีที่เจ้าของร่างเดิมฉลาด ปกติก็เก็บสินเดิมให้ตัวเอง ไม่งั้นพึ่งแค่สินเดิมที่จวนเสนาบดีให้มา ต้องอดอยากตายแน่ๆ

กู้โม่หานขมวดคิ้วอย่างรังเกียจ จ้องหนานหว่านเยียนเหมือนกับคนเห็นแก่เงิน อยู่ๆก็ถามด้วยเสียงเย็นชา"เพราะเหตุใด?"

เหตุใดถึงทำตัวแบบนั้นต่อคนในจวนเฉิงเซี่ยง

หนานหว่านเยียนยังตกอยู่ในท่ามกลางแห่งความสุขอยู่"อะไรนะ?"

สีหน้าของกู้โม่หานเย็นชามาก ในน้ำเสียงไม่เห็นมีความรักใดๆเลย

"ข้าถามว่าทำไมวันนี้เจ้าถึงทำเรื่องเช่นนี้?"

เขารู้ว่าคนในจวนเฉิงเซี่ยงล้วนเป็นคนชั่ว ไม่มีใครดีเลย

แต่เขารู้สึกแปลกใจ ปกติหนานหว่านเยียนจะอยู่ฝั่งเดียวกับหนานฉีซาน เหตุใดวันนี้ถึงเลือกเป็นศัตรูกับจวนเฉิงเซี่ยงล่ะ?

หนานหว่านเยียนทำหน้าเหมือนสมเหตุสมผล

"เดิมทีสิ่งเหล่านี้ก็เป็นสิ่งที่ข้าควรจะได้ แค่วันนี้ข้าอยากจะเอากลับมาเท่านั้น เจ้ามีความเห็นอะไรหรือ?"

คนเหล่านี้หน้าเนื้อใจเสือ ต้องให้บทเรียนพวกเขาบ้าง ไม่งั้นยังไม่รู้ว่าครั้งต่อไปจะรังแกนางยังไงอีก!

และนี่ก็เป็นการเคาะภูเขาเขย่าเสือ เตือนพวกเขาสักหน่อย

คนที่ลอบสังหารนางมาจากจวนอ๋องเฉิง ถ้าจะพูดว่าไม่มีความสัมพันธ์ใดๆกับจวนเฉิงเซี่ยง เป็นไปไม่ได้หรอก

ภายในครึ่งปีนางก็กำจัดหนานชิงชิงไม่ได้ ก็เลยรู้ว่าเหตุใดหนานชิงชิงถึงลอบสังหารเจ้าของร่างเดิมอย่างบ้าคลั่ง

เพราะมีแต่รู้สาเหตุ นางถึงมีแผนการแก้ไข นางไม่อยากให้ตอนที่นาฃกับเด็กๆออกไปจทกที่นี่ ยังต้องไปซ่อนนั่นซ่อนนี่ และห่วงว่ามีคนจะมาลอบสังหารอีก

กู้โม่หานไม่ใส่ใจใยดีกับข้ออ้างของหนานหว่านเยียน เหลือบตามองนางทีหนึ่ง

"หากเหตุผลง่ายขนาดนี้ งั้นถือว่าข้าคิดผิดไปสักแล้ว"

ตกลงหนานหว่านเยียนมีความลับอะไรอยู่ ยิ่งมองก็ยิ่งมองไม่ออกเลย

ได้ยินเช่นนี้ หนานหว่านเยียนเลิกคิ้ว นิ้วมือแตะไปที่ขอบหน้าต่าง

"ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดอะไรอยู่ ข้าเอาแต่เงินอย่างเดียว"

อยู่ๆ หนานหว่านเยียนขมวดคิ้ว มองไปทางกู้โม่หาน

หนานชิงชิงฆ่าเจ้าของร่างเดิม เป็นเพราะนางแต่งงานกับกู้โม่หานแค่นี้เองหรือเปล่า?

ในความทรงจำของนาง สองคนนี้ก็ไม่มีความขัดแย้งอะไรเลย?

กู้โม่หานถูกนางจ้องจนขนลุก"เจ้าจ้องข้าทำไม?เดี๋ยวจะขุดลูกตาออกมาเลย!"

หนานหว่านเยียนฟื้นสติกลับมา เถียงว่า"ใครบอกว่าข้าจ้องเจ้าอยู่ ข้าแค่เห็นว่าลวดลายบนเสื้อของเจ้ายังใช้ได้อยู่ คิดจะกลับไปทำให้เด็กๆสักหน่อย"

แต่ในใจของนางยังคิดสาเหตุที่หนานชิงชิงฆ่าคนอยู่

น่าจะไม่ถึงขั้นที่เพื่อผู้ชาย เพราะเจ้าของร่างเดิมถูกไอ้ชายเลวนี่ขังอยู่ในเรือนเย็นตั้งห้าปี

อาจเป็นเพราะว่าเจ้าของร่างเดิมรู้ความลับบางอย่าง หรือเป็นสิ่งสำคัญเกี่ยวข้องกับหนานชิงชิง แต่เสียดายที่ เจ้าของร่างเดิมไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับด้านนี้