บทที่ 982 โม่หานถวายคารวะพวกพี่ชาย

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทันใดนั้นห้องโถงที่เงียบสงัดก็มีเสียงสูดลมหายใจดังขึ้นต่อเนื่องเป็นระลอก ทำให้ทุกคนตกใจมาก

นี่ นี่ ฮ่องเต้แห่งแคว้นซีเหย่กำลังพูดถึงอะไร?!

เมื่อวานนี้เขาทรมานองค์หญิงทั้งคืนคืออะไร ยังถามองค์หญิงหมิงหวงว่าเจ็บไหมอีก?

คำพูดกำกวมแบบนี้ย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน!

หนานหว่านเยียนก็ตกตะลึงเช่นกัน ไม่คิดว่ากู้โม่หานตั้งใจเดินเข้ามาหานาง ประโยคแรกที่พูดก็คือสิ่งนี้ “อะไรนะ? เจ้ากำลังพูดจาเหลวไหลอะไร!”

เขาทรมานนางทั้งคืนที่ไหน ระหว่างพวกเขาไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย อย่างมากก็เป็นแค่สิ่งที่เขาต้องการให้เกิดขึ้นฝ่ายเดียว!

องค์ชายทั้งหลายต่างงุนงง

อะไรนะ?!

เมื่อวานน้องหญิงได้พบกับกู้โม่หาน?!

กู้โม่หานลดสายตาลงมองหนานหว่านเยียนที่กำลังตกตะลึง ดวงตาเล็กเรียวอันลุ่มลึกฉายแสงบางๆ เขาไม่สนใจทุกคน ริมฝีปากบางมีรอยยิ้มบางเบาปกคลุมอยู่

“ข้าพูดผิดไป มันควรจะเป็นทรมานเจ้าเมื่อสองวันก่อน แต่เมื่อวานเจ้ากลับรีบร้อน ตอนข้าตื่นขึ้น เจ้าก็ไม่อยู่ข้างกายแล้ว”

“ตอนนี้เจ้ารู้สึกดีขึ้นไหม? ข้าให้อวี๋เฟิงหาสมุนไพรและขี้ผึ้งอย่างดีมาแล้ว ว่ากันว่าให้ผลดี เดี๋ยวข้าจะให้คนส่งไปที่ตำหนักบรรทมของเจ้า”

แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะนัดพบหนานหว่านเยียนเป็นการส่วนตัว แต่ตอนนี้เขาได้เข้ามาเยี่ยมถึงในวังแล้ว เรื่องเหล่านี้ไม่มีอะไรต้องปิดบัง

ในทางตรงกันข้าม เขาต้องการบอกทุกคนอย่างเปิดเผย โดยเฉพาะเย่เชียนเฟิงและเฉิงซูหย่วน ว่าเขาต่างหากคือสามีที่แท้จริงและเป็นเพียงคนเดียวของหนานหว่านเยียน เมื่อก่อนเคยเป็น ตอนนี้ก็เป็น ต่อไปก็เป็น!

จู่ๆ คลื่นก็ซัดถาโถมเข้าใส่ฝูงชน ทุกคนจ้องมองหนานหว่านเยียนอย่างไม่เชื่อสายตา จากนั้นก็มองไปที่กู้โม่หานอีกครั้ง เข้าใจอะไรบางอย่างไปโดยปริยาย

ช่วยด้วย! เรื่องพวกนี้เอามาพูดได้ด้วยหรือ?!

ดูเหมือนว่า เมื่อสองวันก่อนองค์หญิงหมิงหวงจะแอบพบกับกู้โม่หานแล้ว และฟังดูเหมือนว่า มีบางสิ่งที่น่าอัศจรรย์เกิดขึ้นระหว่างทั้งสอง…

ดวงตาของเย่เชียนเฟิงมืดสลัวลงไร้ชีวิตชีวาทันที

ที่แท้ว่าในวันนั้น องค์หญิงและบรรดาซื่อจือจวิ้นจู่ได้ออกจากจวนไปพบกับกู้โม่หาน…

ดวงตาของเฉิงซูหย่วนเบิกกว้าง พัดในมือที่เขารักมากที่สุดกำลังจะหักด้วยแรงที่มากเกินไปของเขา

เขาจ้องมองกู้โม่หานอย่างแตกสลาย ตรงกันข้ามกับท่าทางมั่นอกมั่นใจของเขาเมื่อครู่นี้อย่างเห็นได้ชัด

องค์หญิงไปอยู่กับกู้โม่หานคนนี้อีกแล้วได้อย่างไร?!

ลู่เซิงเซิงขมวดคิ้วอย่างเงียบๆ ดวงตาลุ่มลึกขึ้น

ลู่เจียวเจียวไม่มีปฏิกิริยามากนัก แค่กลอกตาไปที่กู้โม่หานอย่างขัดหูขัดตา

หากกู้โม่หานรู้ว่า ในวังหลังของหว่านเยียนของเขามีสนมชายสิบคน ดูซิว่าเขาจะยังเห็นหนานหว่านเยียนเป็นสมบัติล้ำค่าหรือไม่!

ในเวลานี้หนานหว่านเยียนเพิ่งตระหนักว่า กู้โม่หานจงใจใช้คำพูดกระตุ้นความคิดเหล่านี้เพื่อสร้างความเข้าใจผิด เพื่อจะได้ประกาศ “สิทธิ์ขาดในการปกครอง” ที่น่าขบขันของเขาต่อหน้าทุกคน

ผู้ชายคนนี้ไร้ยางอายมากขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ!

นางกัดฟันทันทีด้วยความโกรธ ความเยือกเย็นรอบกายกำลังจะทำให้ร่างกายแข็งทื่อ “กู้โม่หาน นี่ไม่ใช่แคว้นซีเหย่ของเจ้า หากเจ้าคิดสร้างปัญหา ข้าเกรงว่าเมื่อถึงเวลานั้นเจ้าจะก้าวออกจากตำหนักหนิงปี้แห่งนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ!”