บทที่ 983 เด็ดบัวไม่เหลือใย

ในขณะนี้ จู่ๆ อวี๋เฟิงก็ก้าวไปข้างหน้าและพูดกับหลายคนด้วยความเคารพว่า “องค์ชายทุกท่าน ฝ่าบาทรู้ว่าการมาอย่างฉุกละหุกนั้นเป็นการเสียมารยาท จึงได้จัดเตรียมของกำนัลเล็กๆ น้อยๆ ไว้ล่วงหน้าแล้ว ต้องการมอบให้กับองค์ชายทุกท่าน”

พูดจบ เขาก็ปรบมือไปทางประตู “นำขึ้นมาให้หมด!”

ของกำนัลเล็กๆ น้อยๆ?

เมื่อเหล่าขุนนางได้ยินดังนั้นก็เกิดความสงสัยเป็นอย่างมาก

กู้โม่หานได้คืนคูเมืองจินหลิงและหลานหลิงให้แล้ว ตอนนี้ยังต้องการอะไรอีก?

ในขณะที่ทุกคนยังคงคาดเดาในใจ ขบวนแถวยาวก็เดินเข้ามาจากทางประตูเข้าตำหนัก

เห็นเพียงกลุ่มคนเป็นคู่ๆ ถือของหนักไว้ในมือ นั่นคือ “ของกำนัลเล็กๆ น้อยๆ” ที่กู้โม่หานพูดถึง

ทั้งสิบสองคนยืนขึ้นด้วยความเคารพ ในตอนนั้นเองที่ทุกคนได้เห็นว่าของกำนัลทุกชิ้นที่พวกเขาถืออยู่ล้วนถูกคลุมด้วยผ้าดิ้นสีทอง แค่มองก็รู้ว่ามูลค่าไม่ธรรมดา

แค่บรรจุภัณฑ์ก็หรูหราราคาแพงแล้ว ไม่ต้องพูดถึงของกำนัลข้างในเลย

นี่เรียกว่าของกำนัลเล็กๆ น้อยๆ หรือ? แคว้นซีเหย่ช่างร่ำรวยนัก!

คนรับใช้เอวแท่งไม้ค่อยๆ เปิดผ้าขึ้นอย่างระมัดระวังและเริ่มแนะนำทีละของ

“นี่คือกามังกรขดจมูกคู่ที่ฝ่าบาทมอบให้หมิ่นเฉิงอ๋อง ประดิษฐ์ขึ้นเป็นพิเศษโดยไต้ซือต้วนที่ไม่หล่อภาชนะใส่สุราอีกต่อไป ทำขึ้นจากเครื่องปั้นดินเผาสีดำที่ดีที่สุด เหรียญเปลือกหอย ตลอดจนใช้ทักษะเคลือบเงาอันซับซ้อน มาพร้อมกับขวดสุรากว้างลายนกสีทองแดงสองขวด”

ทันทีที่คนรับใช้พูดจบ ลู่อู๋เจียงก็ลุกพรวดขึ้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นตกใจ “ไต้ซือต้วนหล่อเองหรือ?”

พึงรู้ว่าไต้ซือต้วนผู้นี้เคยเป็นช่างฝีมือดีที่ไม่มีใครไม่รู้จัก ทุกสิ่งที่เขาทำนั้น ทุกชิ้นเป็นงานฝีมือที่น่าอัศจรรย์ แม้แต่ทางราชสำนักเองก็ยากที่จะได้ของของเขามา

และบุคคลนี้ก็ซ่อนตัวอยู่ในยุทธภพมานานแล้ว ไม่ได้มีส่วนร่วมในด้านการหล่อภาชนะอีกต่อไป ไม่ต้องพูดถึงว่าวัสดุและทักษะเหล่านี้มีความล้ำค่าเพียงใด ลำพังการเชิญไต้ซือต้วนออกจากภูเขาได้มันเป็นเรื่องยากยิ่งกว่า!

แต่ลู่อู๋เจียงตอบสนองอย่างรวดเร็ว พยายามข่มความตื่นเต้นดีใจในดวงตาไว้ เอ่ยอย่างเย้ยหยันพลางนั่งกลับลงไป “ก็แค่ของชิ้นหนึ่ง ข้าไม่หวงหรอก”

เขาจะขาดสติยั้งคิดเพียงเพราะสิ่งของเหล่านี้ได้อย่างไร แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือน้องหญิง!

คิ้วของหนานหว่านเยียนเริ่มขมวด อดชำเลืองมองกู้โม่หานไม่ได้

เขารู้ได้อย่างไรว่าพี่ใหญ่ชอบของสิ่งนี้?

กู้โม่หานก็ไม่รีบร้อนเช่นกัน ส่งสัญญาณให้คนที่อยู่ข้างหลังทำต่อไป

“นี่คือสิ่งที่ฝ่าบาทต้องการมอบให้หวยซื่ออ๋อง”

ขณะที่ข้าในวังคู่ที่สองเอ่ยปากขึ้น แล้วเปิดกล่องผ้าเพื่อเปิดเผยสิ่งที่อยู่ภายใน หนานหว่านเยียนก็สัมผัสถึงลู่ยวนหลีที่อยู่ข้างกายได้อย่างชัดเจน ร่างกายสั่นสะท้านอย่างฉับพลัน…

นางเอียงศีรษะชำเลืองมองเขา แต่ไม่ได้พูดอะไร

หลังจากกู้โม่หานเห็นปฏิกิริยาของลู่ยวนหลีแล้ว ดวงตาของกู้โม่หานก็ฉายรอยยิ้มที่แฝงความหมายไว้ หัวเราะเบาๆ อย่างไม่กระโตกกระตาก

ข้าในวังแนะนำต่อไป “นี่คือ ‘หมึกหยกเขียวจิตวิญญาณน้ำเงิน’ ที่ฝ่าบาทมอบให้หวยซื่ออ๋อง หมึกนี้เป็นหมึกควันน้ำมัน ผลิตจากเขม่าน้ำมันตั้งอิ้ว

“หมึกนี้เป็นฝีมือของผู้เชี่ยวชาญเฉาซู่ เผา ผสมยาง ตำด้วยสาก ขึ้นรูป ตากแห้ง ตะไบขอบ ล้างน้ำ และวาดลวดลายทอง กระบวนการทั้งหมดนี้เขาทำเองกับมือจนเสร็จสิ้น องค์ชายรองได้โปรดพิจารณา”

ทันทีที่พูดจบก็มีคนอุทานขึ้นว่า “หมึกควันน้ำมันที่เฉาซู่ทำหรือ?!”

“ต้องรู้ว่า หมึกควันน้ำมันนี้ทำจากการเผาน้ำมัน แล้วผสมยาง กลิ่นชะมด พิมเสน ฯลฯ ลงไป ราคาก็สูงอยู่แล้ว เมื่อรวมกับ ‘ภาพหยกเขียวจิตวิญญาณน้ำเงิน’ เคลือบทองนี้แล้ว มันประเมินค่าไม่ได้อย่างแท้จริง!”

“ไม่ถูก มันไม่ใช่เรื่องของมูลค่าเลย มันเป็นงานศิลปะ!”

ภายในชั่วพริบตามีความคิดเห็นที่หลากหลายเกิดขึ้นในตำหนัก ไม่คิดว่ากู้โม่หานจะเชิญผู้มีชื่อเสียงสองคนออกจากภูเขามาได้ ของกำนัลที่เขามอบให้ดูใหญ่โตมากขึ้นชิ้นต่อชิ้น!

แต่ในไม่ช้าก็มีคนตระหนักว่า ปกติองค์ชายรองไม่ค่อยชอบสี่สิ่งล้ำค่าในห้องหนังสือแกะสลัก ดังนั้นจึงคิดกันว่าน่าเสียดาย ของกำนัลชิ้นนี้มอบให้ผิดคนแล้ว